adnotacja moderatora
Sesja rozliczona przez Camille Delacour - Piszę, więc jestem
Cathal Shafiq wcale nie chciał tkwić w rodzinnej kamienicy przy Horyzontalnej.
Był człowiekiem, który przez znakomitą większość czasu przebywał dokładnie tam, gdzie chciał, kiedy chciał, robiąc to, co chciał. Wrodzony upór, brak bliskich krewnych oraz pewne wsparcie od tych dalszych sprawiały, że zwykle mógł pozwolić sobie na niezależność. Niestety, istniała pewna jednostka, która wymagała od niego Odpowiednich Zachowań, a on zaciskał szczęki i jej niekiedy ulegał - bo po pierwsze, była siostrą jego zmarłego wuja i mentora, po drugie, współfinansowała wykopaliska w Walii.
A teraz ciocia zażyczyła sobie pochwalić się przed sąsiadką i klątwołamaczką z szanowanego rodu eksponatami, które Cathal umieścił w rodzinnym muzeum (na podstawie umowy dotyczącej współfinansowania projektu w Egipcie) wiosną tego roku.
Shafiq podejrzewał, że chciała też popisać się nim, bo przecież inaczej zaprezentowałaby je sama, nie uciekając się do marnej wymówki "możesz opowiedzieć jej o nich więcej". Nie był pewien, co o tym myśleć i co ciotka dokładnie miała na celu, bo przecież nie był tym najbardziej reprezentacyjnym potomkiem rodu. Oczywista pozornie odpowiedź "swaty" niekoniecznie znajdowała zastosowanie w przypadku Marianne Shafiq. Równie dobrze mogło chodzić o nie, jak o chęć rozpropagowania muzeum czy o to, że próbowała poprawić reputację krewniaka i zadbać o to, by zadzierzgnął więcej znajomości, skoro - po wielu latach ciągłych podróży - najbliższy czas miał spędzić na wyspach.
Czekał na Deleacour przed wejściem.
Kamienica Shafiqów była zadbana, otoczona wysokim murem, a otaczający ją ogródek, choć niewielki, przy panującym w okolicy ścisku architektonicznym świadczył o zamożności głównej linii rodu - do której Cal jednak nie należał. I może dlatego, może trochę na przekór ciotce, nie wystroił się na to spotkanie ani trochę, czyniąc jedynie takie ustępstwo, że nie przyszedł w znoszonych, nie zawsze czystych ubraniach roboczych. Jasne włosy wysokiego, potężnie zbudowanego mężczyzny były lekko rozczochrane. Egipska opalenizna znikła już wprawdzie, ale wciąż karnację miał dość ciemną jak na kogoś o niebieskich oczach i blond włosach - wskazującą na to, że ten mężczyzna bardzo dużo czasu spędza na zewnątrz. Cathal czekając palił papierosa - uczynił jednak dobrym manierom za dość na tyle, że odrzucił go i zdeptał, kiedy zobaczył zbliżającą się Camille.
Pamiętał ją.
Nie z powodu jej niezwykłej urody, a głównie dlatego, że pamiętał wszystko – bo nigdy nie mieli okazji zadzierzgnąć bliższej znajomości. Cathal miał jednak na Horyzontalnej mieszkanie, w którym bywał od czasu do czasu w ostatnich miesiącach, a niegdyś wpadał tutaj okazyjnie. Bale, przyjęcia i sabaty odwiedzał raczej niezbyt często, ale i to się zdarzało. Nie było więc możliwe, aby Camille nigdy nie mignęła mu chociaż w tłumie i zapamiętał takie drobne migawki, które teraz wtłoczyły się do jego głowy i sprawiły, że powitanie wygłosił parę sekund później niż nakazywałyby reguły dobrego wychowania.
– Panna Delacour. Witam. Cathal Shafiq.