25.11.2022, 01:58 ✶
Powinna chyba się tym wszystkim martwić, ale jak to ona, mało kiedy bywała prawdziwie zmartwiona wszystkim, co się stało, przyjmując świat takim, jakim był, aby ewentualnie jeszcze spróbować go jakoś popsuć. Jej wszystkie myśli rozmywały się zazwyczaj, gdy nie miała czegoś, na czym mogła się skupić, tak więc było i teraz, gdy w pewnym momencie zaczęła gubić się w tym, co działo się dookoła – przestała aż iść i nawet mimo nagabywań, ze strony drugiej osoby, która teraz starała się do niej dotrzeć, chcąc prowadzić ją dalej w stronę namiotu, w którym urzędowała uzdrowicielka. Wszystko jednak na nic, bo spojrzenie błękitnych oczu uciekło gdzieś w dal i teraz, gdy mogła spoglądać na tyle rzeczy dookoła, nie umiała się skupić na stawianiu kolejnych kroków, dlatego też bezceremonialnie została ostatecznie podniesiona, tak aby zanieść ją już bezpośrednio do namiotu.
Dopiero tam jej umysł powrócił do stanu jako takiej rzeczywistości i mrugając, orientowała się nie tylko w tym, kto ją niesie, ale również kto znajdował się w środku. Niezwykle entuzjastycznie pomachała w stronę swojej kuzynki, widząc ją na posterunku. W sumie nawet nie czuła się zaskoczona, znając to, że przede wszystkim Florence ceniła sobie złożoną przysięgę i miała nadzieję, że mimo to, znajdzie dla siebie chwilę czasu aby jednak pozwiedzać dobrze okolicę i mimo to sięgnąć po jakieś jedzenie na straganie. Zaraz umrze z głodu jak tu nikt nie zawita! Albo gdzieś znajdowały się sekretnie ukryte rogaliki, tylko jeszcze ich nie widziała.
- Flo, popatrz, skręciłam kostkę! – Radośnie przywitała się kuzynką, na co niosący ją mężczyzna wymamrotał jedynie parę słów, odkładając pannę Prewett na najbliższe siedzenie. Seraphina pomachała w jego kierunku, spoglądając jeszcze i na koszyk i na swoją stopę.
- Hej, ktoś chce jedno jajko? Nie przyda mi się na nic, bo z nim nie wygram. – A swojej kuzynce byłaby nawet chętna pomóc. Dopiero potem jej spojrzenie padło na rozmówcę Flo, znajdującego się również na miejscu. – Przystojny pan auror! – Co prawda Patrick miał imię, ale obstawiała, że takiego powitania nieczęsto się doczekiwał.
Dopiero tam jej umysł powrócił do stanu jako takiej rzeczywistości i mrugając, orientowała się nie tylko w tym, kto ją niesie, ale również kto znajdował się w środku. Niezwykle entuzjastycznie pomachała w stronę swojej kuzynki, widząc ją na posterunku. W sumie nawet nie czuła się zaskoczona, znając to, że przede wszystkim Florence ceniła sobie złożoną przysięgę i miała nadzieję, że mimo to, znajdzie dla siebie chwilę czasu aby jednak pozwiedzać dobrze okolicę i mimo to sięgnąć po jakieś jedzenie na straganie. Zaraz umrze z głodu jak tu nikt nie zawita! Albo gdzieś znajdowały się sekretnie ukryte rogaliki, tylko jeszcze ich nie widziała.
- Flo, popatrz, skręciłam kostkę! – Radośnie przywitała się kuzynką, na co niosący ją mężczyzna wymamrotał jedynie parę słów, odkładając pannę Prewett na najbliższe siedzenie. Seraphina pomachała w jego kierunku, spoglądając jeszcze i na koszyk i na swoją stopę.
- Hej, ktoś chce jedno jajko? Nie przyda mi się na nic, bo z nim nie wygram. – A swojej kuzynce byłaby nawet chętna pomóc. Dopiero potem jej spojrzenie padło na rozmówcę Flo, znajdującego się również na miejscu. – Przystojny pan auror! – Co prawda Patrick miał imię, ale obstawiała, że takiego powitania nieczęsto się doczekiwał.