Leon doskonale wiedział, że Aurorzy i Brygadziści nie są w stanie zadbać o wszystkich czarodziejów mugolskiego pochodzenia, ochronić mugoli oraz przychylnym im czarodziejom przed brutalnymi atakami ze strony śmierciożerców. Departament Przestrzegania miał ograniczone moce przerobowe i nie dawali rady być wszędzie. To jednak było coś, co mógł powiedzieć o większości czarodziejów zatrudnionych we wszystkich ważniejszych departamentach Ministerstwa Magii. Towarzyszyła mu realna obawa, że któregoś dnia przeczyta o śmierci dobrze znanej mu osoby, czarodzieja albo czarownicy o znanym mu nazwisku albo członka jego rodziny. Tego rodzaju wieści nie chciał otrzymywać żaden człowiek i on w tej kwestii nie był wyjątkiem.
— Akurat to powinno tyle zająć. — Odparł z cichym westchnięciem, samemu obrzucając po raz ostatni ten dom posępnym spojrzeniem. Parkerowie już odeszli, Carterowie to rozważają... Leon zastanawiał się nad tym, kto pójdzie w ich ślady. Porzucenie swojego domu to niewielka cena za szansę na ocalenie swoich żyć.
— O to właśnie pytam. Ujęłaś to nad wyraz łagodnie. — Starał się odwzajemnić ten uśmiech. Nie wyszło mu to tak dobrze, jakby chciał i dlatego uśmiechnął się krzywo. Okoliczności, w których spotkali, nie sprzyjały zachowywaniu pogody ducha. Nawet jeśli tak było to Leon starał się doceniać to, że jako żywi mieli taką możliwość. Pomimo wszystkich tragedii życie musiało toczyć się dalej. — Jesteś, jednak wykonujesz zawód podwyższonego ryzyka. Tak jak większość twojej rodziny. — Nawet, jeśli Brenna jest czarownicą czystej krwi to nie zmieniało to faktu, że przez to, że wykonywała zawód obarczony ryzykiem poważnego uszczerbku na zdrowiu albo nawet śmierci. Nie chciał aby to ją spotkało. Wykonując obowiązki Brygadzistki mogła znaleźć się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie. Nie życzył tego samego wszystkim członkom jej rodziny, którzy zdecydowali się na karierę w Departamencie Przestrzegania Prawa. Leon należał do grona tych osób, które potrafiły martwić się bardziej o innych, niż o siebie. Zdawał sobie sprawę ze wszystkich swoich ograniczeń, zwłaszcza tych, które nakładała na niego choroba genetyczna. To głównie ona sprawiała, że nie był w stanie każdemu pomóc, choćby bardzo tego chciał.
Samemu odwracając się na pięcie, pozostawił za plecami opuszczony przez swoich mieszkańców dom i ruszył ścieżką prowadzącą ku Dolinie Godryka. Poza podejściem do domu Carterów i powrotem do domu, w którym zamieszkiwali jego rodzice, zamierzał pospacerować przez jakiś czas po okolicy. Mieszkając na stałe w magicznym Londynie nie miał już tylu okazji do przechadzania się po tej miejscowości i do spotykania się z zaprzyjaźnionymi ze swoją rodziną czarodziejów, jak i mugoli.