29.11.2022, 19:15 ✶
Propozycja Layli wywołała na jego twarzy jedno wielkie zaskoczenie. Rozdziawił lekko buzię kiedy próbowała znaleźć dla niego jakieś zajęcie. Szkoda, że nie miał żadnego ukrytego talentu. Mimo, że był najstarszym synem w rodzie Flintów to wszystkie niezwykłe zdolności dziedziczyli jego kuzyni oraz rodzeństwo.
- Nie no, co ty, przecież mama i tata mi nie pozwolą. - wydął dolną wargę na znak żalu. Nikt przecież nie zgodziłby się aby opuścił Hogwart z powodu śmierci jakiejś dziewczyny i to z dobre kilkanaście lat temu! Nawet na myśl mu nie przeszło jak bardzo jego rodzina potępiała jego rozmowę i relację z kimś, kto nie ma żadnej edukacji magicznej pod kątem uczęszczania do szkoły.
Poczerwieniał niczym ogniste nasiono kiedy zarzuciła mu wchodzenie do damskiej łazienki. Opuścił wzrok, dotykając brodą swojego obojczyka i próbował nie spalić się z zawstydzenia.
- Ale to nie tak! - próbował wejść Layli w słowo ale ta już nakręcała się i go upominała, a on nie miał odwagi złapać jej spojrzenia.
- Posłuchaj mnie, Lay. No weź. Wszyscy nazywają to miejsce łazienką Jęczącej Marty i nikt tam nie wchodzi, a już na pewno nie dziewczyny. Nie da się tam siedzieć, Marta wszystkim płacze, wyje i w ogóle, ani trochę nie jest zawstydzona kiedy ktoś siedzi w kabinie. Wyobrażasz sobie, że nagle ze ściany wychodzi jej głowa? - wzdrygnął się, a przez jego ciało przebiegł zimny dreszcz.
- No ja nie wiem czemu nikt nic z tym nie zrobił. Pytałem o to nauczycieli ale oni mnie zbywali. Nikt nie chce mówić dlaczego Marta tam umarła a przecież Hogwart to najbezpieczniejsze miejsce w Wielkiej Brytanii. - nie zapowiadało się aby miał wyprostować już kark.
- Ta szkoła jest naprawdę super, fajna, ładna ale ona ma strasznie ponure tajemnice, Lay. Jest tam dużo duchów ale historia żadnego nie mrozi tak krwi w żyłach jak ta historia Marty bo to się przecież działo jak my byliśmy już na świecie. To niedawno przecież. - mówił tak dużo, z takim przejęciem, że zaschło mu w gardle. Koniuszkiem języka zwilżył usta i westchnął. Wiedział, że nigdy przenigdy nie pójdzie ponownie do tej łazienki. Choćby mu kazano to nie pozwoli się tam zaciągnąć. Oglądanie i rozmawianie z martwą dziewczyną było obecnie ponad siły tego dwunastoletniego chłopaka jakim był Cas.
- Nie no, co ty, przecież mama i tata mi nie pozwolą. - wydął dolną wargę na znak żalu. Nikt przecież nie zgodziłby się aby opuścił Hogwart z powodu śmierci jakiejś dziewczyny i to z dobre kilkanaście lat temu! Nawet na myśl mu nie przeszło jak bardzo jego rodzina potępiała jego rozmowę i relację z kimś, kto nie ma żadnej edukacji magicznej pod kątem uczęszczania do szkoły.
Poczerwieniał niczym ogniste nasiono kiedy zarzuciła mu wchodzenie do damskiej łazienki. Opuścił wzrok, dotykając brodą swojego obojczyka i próbował nie spalić się z zawstydzenia.
- Ale to nie tak! - próbował wejść Layli w słowo ale ta już nakręcała się i go upominała, a on nie miał odwagi złapać jej spojrzenia.
- Posłuchaj mnie, Lay. No weź. Wszyscy nazywają to miejsce łazienką Jęczącej Marty i nikt tam nie wchodzi, a już na pewno nie dziewczyny. Nie da się tam siedzieć, Marta wszystkim płacze, wyje i w ogóle, ani trochę nie jest zawstydzona kiedy ktoś siedzi w kabinie. Wyobrażasz sobie, że nagle ze ściany wychodzi jej głowa? - wzdrygnął się, a przez jego ciało przebiegł zimny dreszcz.
- No ja nie wiem czemu nikt nic z tym nie zrobił. Pytałem o to nauczycieli ale oni mnie zbywali. Nikt nie chce mówić dlaczego Marta tam umarła a przecież Hogwart to najbezpieczniejsze miejsce w Wielkiej Brytanii. - nie zapowiadało się aby miał wyprostować już kark.
- Ta szkoła jest naprawdę super, fajna, ładna ale ona ma strasznie ponure tajemnice, Lay. Jest tam dużo duchów ale historia żadnego nie mrozi tak krwi w żyłach jak ta historia Marty bo to się przecież działo jak my byliśmy już na świecie. To niedawno przecież. - mówił tak dużo, z takim przejęciem, że zaschło mu w gardle. Koniuszkiem języka zwilżył usta i westchnął. Wiedział, że nigdy przenigdy nie pójdzie ponownie do tej łazienki. Choćby mu kazano to nie pozwoli się tam zaciągnąć. Oglądanie i rozmawianie z martwą dziewczyną było obecnie ponad siły tego dwunastoletniego chłopaka jakim był Cas.