16.02.2024, 15:45 ✶
- Prowadzimy badania w Walii - powiedział Cathal, przystając przed jedną z ostatnich gablot: zawierającej jednej z naszyjników królowej. Zamilkł na długą chwilę, nieco nadmiernie skupiając się na jego blasku: ulatując wspomnieniami ku chwili, w której ten został odnaleziony.
Był, oczywiście, obłożony klątwą, ale Leta poradziła sobie z nią śpiewająco, zanim ktokolwiek ucierpiał.
Otrzasnął się z tego wspomnienia i skupił na moment spojrzenie bardzo jasnych oczu - oczu Gauntów - na Camille. Jego wzrok nie był natarczywy, raczej ot zerknął na rozmówcę. Cathal naprawdę bardzo rzadko naprawdę „widział” kobiety – to nie tak, że był mnichem czy nikt nie był w stanie go zainteresować. Po prostu każda żywa osoba miała mocną konkurencję w walce o jego zainteresowanie: na przykład mumie liczące sobie trzy tysiące lat. Cathala bardziej zawsze interesowała praca niż cokolwiek innego, tym bardziej więc nie dałby się wrobić w jakąś intrygę mającą na celu schwytanie Camille w sidła. Po części jednak dlatego, że sam nie był pewny intencji Marianne (chociaż zakładał, że jednak chciała się popisać przed sąsiadką, położyła raczej na bratanku już trochę krzyżyk pod pewnymi względami) pilnował, by nie zachowywać się aż tak bezczelnie, jak mu się zdarzało.
- Trzęsienie ziemi odsłoniły ruiny wioski, jak się okazało magicznej, która została zniszczona przed setkami lat. Dobrze chronili się przed mugolami, trzeba więc zabezpieczyć cały teren.
Tak naprawdę chronili się nie tylko przed mugolami, ale o ile same prace nie były żadną tajemnicą, o tyle część odkryć Cathal na razie trzymał w sekrecie, nie raportując ich nawet Shafiqom czy Ministerstwu. Nie chciał ani żeby na teren wykopalisk weszli nagle urzędnicy Ministerstwa, zainteresowani zagarnięciem dla Departamentu Tajemnic tego, co zostanie tam znalezione, ani by wieści dotarły uszu śmierciożerców, którzy jeszcze zainteresowaliby się, czy magia ukryta pod wioską nie przydałaby się ich złowieszczemu szefowi.
– Chcemy ustalić, jaka katastrofa magiczna doprowadziła do zniszczenia tego miejsca, ale też dowiedzieć się więcej o formach magii, jakiej używali, bo żyli w izolacji, mogli więc opracować jakieś ciekawe zaklęcia czy przedmioty. I rzecz jasna zebrać informacje o ich codziennym życiu.
Był, oczywiście, obłożony klątwą, ale Leta poradziła sobie z nią śpiewająco, zanim ktokolwiek ucierpiał.
Otrzasnął się z tego wspomnienia i skupił na moment spojrzenie bardzo jasnych oczu - oczu Gauntów - na Camille. Jego wzrok nie był natarczywy, raczej ot zerknął na rozmówcę. Cathal naprawdę bardzo rzadko naprawdę „widział” kobiety – to nie tak, że był mnichem czy nikt nie był w stanie go zainteresować. Po prostu każda żywa osoba miała mocną konkurencję w walce o jego zainteresowanie: na przykład mumie liczące sobie trzy tysiące lat. Cathala bardziej zawsze interesowała praca niż cokolwiek innego, tym bardziej więc nie dałby się wrobić w jakąś intrygę mającą na celu schwytanie Camille w sidła. Po części jednak dlatego, że sam nie był pewny intencji Marianne (chociaż zakładał, że jednak chciała się popisać przed sąsiadką, położyła raczej na bratanku już trochę krzyżyk pod pewnymi względami) pilnował, by nie zachowywać się aż tak bezczelnie, jak mu się zdarzało.
- Trzęsienie ziemi odsłoniły ruiny wioski, jak się okazało magicznej, która została zniszczona przed setkami lat. Dobrze chronili się przed mugolami, trzeba więc zabezpieczyć cały teren.
Tak naprawdę chronili się nie tylko przed mugolami, ale o ile same prace nie były żadną tajemnicą, o tyle część odkryć Cathal na razie trzymał w sekrecie, nie raportując ich nawet Shafiqom czy Ministerstwu. Nie chciał ani żeby na teren wykopalisk weszli nagle urzędnicy Ministerstwa, zainteresowani zagarnięciem dla Departamentu Tajemnic tego, co zostanie tam znalezione, ani by wieści dotarły uszu śmierciożerców, którzy jeszcze zainteresowaliby się, czy magia ukryta pod wioską nie przydałaby się ich złowieszczemu szefowi.
– Chcemy ustalić, jaka katastrofa magiczna doprowadziła do zniszczenia tego miejsca, ale też dowiedzieć się więcej o formach magii, jakiej używali, bo żyli w izolacji, mogli więc opracować jakieś ciekawe zaklęcia czy przedmioty. I rzecz jasna zebrać informacje o ich codziennym życiu.