[04.08.72. Potańcówka] Can I have this dance?

Perseus nadal znajduje się przy barze, drapie za uchem misia, rozmawiając z Norą, Erikiem, Morpheusem i Neilem.

Drink na odwagę zadziałał niezwykle intensywnie oraz szybko. Czy to przez fakt, że Perseus w ostatnich tygodniach na prośbę swej prawie małżonki ograniczył alkohol, jednak nie spodziewał się, że tymczasowa abstynencja uczyni go tak... wrażliwym na efekty. Ekonomicznie! Nagle wszystko wydało się Perseusowi dziecinnie proste, zaś sam nabrał ogromnej pewności siebie; nie czuł się już jak mlecz rzucony pomiędzy róże - obcy i niepasujący.

— Och, to prawda, że Vespera mnie teraz bardziej potrzebuje — odpowiedział z uśmiechem, sugestywnie akcentując ostatnie słowa; dobre wieści przekazał Erikowi jeszcze w czerwcu — Ale dziś sama wypchnęła mnie za drzwi, bo spędza wieczór ze swoją bratową!

Kondolencje...? Czy powinien się obruszyć za te słowa? Zmyć jej głowę? Okazać milczącą dezaprobatę? Być może postąpiłby w podobny sposób, gdyby byli na balu, a oczy przedstawicieli połowy magicznych rodów skierowały się na nich wyczekując reakcji Perseusa. Ale nie było nikogo, przed kim musiał udawać dystyngowanego dżentelmena z dobrej rodziny, więc w odpowiedzi na słowa Nory tylko się roześmiał i wzniósł kolejny toast, uznając jej wypowiedź za osobliwy żart, prawdopodobnie dyktowany alkoholem i emocjami.

— Dostaliśmy po południu tort, jest dokładnie taki, jaki sobie wymarzyliśmy. Dziękujemy, panno Figg — rzekł uprzejmie — W okolicy Imbolc możesz spodziewać się od nas kolejnego zamówienia na...

Nie dokończył, bowiem wtedy Erik oderwał się od ziemi, Samuel zamienił w niedźwiedzia, a do nich dołączyli Morpheus oraz Neil. I nawet jeśli w głowie Perseusa zaświtała jakaś myśl, blada korelacja pomiędzy tym, co widział, a tym, co padło w jego gabinecie,  jednak nie zamierzał tego roztrząsać. Wbrew powszechnej opinii, Black czasami schodził z dyżuru i wtedy zamieniał się w zwykłego człowieka, który również pragnął cieszyć się życiem, niekoniecznie zachowując przy tym pełen profesjonalizm.

Dlatego też objął Morpheusa na powitanie.

— Czasem trzeba sobie trochę pomóc! Żenię się dopiero drugi raz — zaśmiał się, a potem skupił całą swoją uwagę na towarzyszu starszego Longbottoma.

— Il est bon de vous revoir, Neil. Est-ce que tu t'amusés? — niewzruszony jego milczeniem zwrócił się do niego po francusku, pamiętając, że w tym języku chłopak czuł się bardziej pewny. A później pochylił się nad wielkim misiem.

— Zastanawialiście się kiedyś dlaczego Matka dała niedźwiedziom takie słodkie małe uszka, jeśli mają być niby niebezpieczne? — zapytał rozczulony pojawieniem się olbrzymiego brunatnego futra (fakt, że Samuel okazał się animagiem, Perseus przyjął ze spokojem, zupełnie tak, jakby wiedział o tym od dawna, a nie kilkunastu sekund, jedynie jego forma - prawie półtonowy miś - sprawiła, że jego usta ułożyły się w bezdźwięczne O!) i poczochrał go za wspomnianym uchem. Ani przez chwilę przez głowę nie przeszła mu refleksja, że to nie jest prawdziwy niedźwiedź, lecz czarodziej, którego bez cienia zażenowania publicznie pieści w ten sposób!

— No już, już, nie sądzę, żeby długo to trwało, a nawet jeśli, to świetnie się składa, bo potrzebny jest ktoś, kto pomoże rano skrzatom wieszać kwiatowe girlandy na Grimmauld Place — zwrócił się do animaga tak, jakby rozumiał język fauny (w pewnym sensie zdawało mu się, że tak właśnie jest!), po czym puścił oko do Erika, podkreślając, że przecież żartuje. Bo chyba nie sądził, że Perseus zamierza naprawdę zaprzątać mu głowę pomocą przy organizacji własnego wesela...? Nie, na pewno odebrał jego intencje właściwie.