Chociaż w późniejszych latach czarodziej zaczął palić, niczym Hogwarts Express na trasie Londyn-Hogsmede, teraz jedynie zdarzało mu się popalać, żeby wyjść na bardziej dorosłego przy swoich braciach. Czasami oni zapominali się i oferowali mu, podstawiając paczkę pod nos, by następnie zabrać do połowy spalonego peta, przypominając sobie, że Morpheus dopiero wkraczał w dorosłość i jeszcze chodził do Hogwartu. Wieszcz balansował na granicy pomiędzy swoją naturą, wychowaniem oraz nieco przesadzoną powagą, którą sobie wmawiał, aby wydawać się doroślejszym. Zwykle ta maniera znikała w kilka dni po dotarciu do szkoły, gdy znów przebywał z rówieśnikami.
— Nie urośniesz — skwitował to Morpheus, jakby nie brał go na poważnie. Zamiast sprawdzić, czy Dolohov rzeczywiście ma papierosy, poszedł przodem. Światła nocne już pozapalano, więc wagony świeciły się miękkim, ciepłym blaskiem, blokując widoki za oknami, zmieniając je w plamy granatu i głębszej czerni, z nielicznymi światełkami domostw raz na jakiś czas, jak ogniki wabiące na bagniska. Pędzili przez kraj, regularny stukot kół ukołysał wielu uczniów do snu w następnych przedziałach.
— W zeszłym roku pierwszy raz zamontowano młoteczki do rozbijania szyb w razie wykolejenia, trzeba sprawdzać, czy nikt ich nie kradnie, na pamiątkę. Sprawdzaj, czy nikt nie utknął w toalecie, na końcu sprawdzimy, czy wszyscy wyszli z pociągu. — Zaparł się o dźwignię i otworzył drzwi do następnego wagonu. Przeszli metalową kładką, pod którą widocznie przesuwały się tory, otoczeni tylko gumowym rękawem w harmonijkę, pozwalającym na bezpieczne przejścia, przynajmniej w teorii. Opuszczając wagon dla perfektów, porzucali spokój ich ciszę, chociaż nie było aż tak dużej różnicy, jak mogło się wydawać, nie na tym etapie podróży. Większość uczniów rozmawiała przyciszonymi głosami między sobą, sporo osób przysypiało z głowami opartymi o zagłówki foteli. Przestrzeń wypełniały typowe zapachy podróży, jedzenia, trochę potu, ale głównie samego pociągu i tworzyw, którymi został wyłożony, dla wrażenia komfortu podróży.
— Douglas, zamykaj to okno! — zawołał, otwierając zamaszyście przedział. W zasięgu wzroku Vakela pojawił się Puchon i Ślizgon, stojący na fotelach przy otwartym oknie, którzy próbowali coś przez nie wyrzucić. Chłopacy, z miną złodziei przyłapanych na gorącym uczynku, wciągnęli do środka... tłuczek, który szarpał się w ich rękach.
— To jego wina — zabrzmiało unisono z dwóch gardeł, na co Morpheus tylko westchnął. Machnął swoją różdżką i zamroził w miejscu i czasie piłkę do Quidditcha.
— Czyj to tłuczek?
Milczenie.
— Dobrze, w takim razie pozostaje mi tylko konfiskata. Rodzice właściciela będą mogli odebrać go podczas zimowych ferii z gabinetu woźnego — Morpheus wyciągnął rękę po tłuczka, na co Ślizgon zrobił się bardzo, bardzo blady.
— Proszę... Nie! To z autografami Harpii! Ojciec nie wie, że go mam! Zabije mnie!
Morpheus wywrócił oczami. Coś w głosie, może w zwrocie o ojcu ruszyło jakąś strunę w sarnookim Longbottomie.
— Przechowam go, przynieś go do wieży Krukonów po kolacji.
Popłynęły podziękowania, które w sumie zignorował. Morpheus, odkąd został prefektem, zrozumiał, co jest takiego pociągającego we władzy i jak ciężko jest być osobą dobrą, gdy strach i terror jest dużo łatwiejszym i prostszym narzędziem. Przeszli dalej, kolejne wagony, uczniowie, kliki, ekipy w kolejnych wagonach. Podział na przedziały sprawiał, że dało się obserwować mikro komórki społeczne tworzące się pośród studentów, jak pod szkiełkiem laboratoryjnym; kiełkujące romanse, przyjaźnie, zaufanie. Ciało uczniowskie Hogwartu stanowiło kompletne środowisko, z różnorakimi rolami do wypełnienia. Vakel Dołohov był gwiazdą, ku której unoszono spojrzenia, a Morpheus Longbottom stabilną kolumną jońską, tutaj jestem i tutaj pozostanę.
Ostatni wagon, gdzie znajdowała się bagażownia, używana do transportu przesyłek konduktorskich i nadanych paczek dużych rozmiarów, zamknięta zaklęciami i na klasyczną kłódkę, mały składzik ze środkami czystości oraz zaopatrzeniem wózka z przysmakami, który teraz stał zabezpieczony klamrą do ściany. I drzwi. Drzwi, wychodzące na końcowy pomost, otoczony barierką, z którego dało się obserwować umykającą ciemność. Rzeczywiście, w przedziale nieco pachniało palonym tytoniem, a w ciemności platformy ktoś próbował ukryć żarzącego się papierosa.