23.02.2024, 01:43 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23.02.2024, 03:14 przez Sebastian Macmillan.)
Rozmawiam z Patrickiem i Victorią.
Pije drinka i mniej więcej od przybycia Brenny zaczynam kłamać.
Idę z Brenną na parkiet, mijam Atreusa.
Tańczę z Brenną i kłamię jej prosto w twarz.
Sebastianowi było bardzo miło i przyjemnie w jego czterech ścianach. Niczego mu tam nie brakowało, a jeśli zaczynał odczuwać jakiekolwiek braki, mógł bardzo łatwo sobie to zamówić za pomocą sowiej poczty. To musiał być jeden z najlepszych wynalazków czarodziejów, jaki dostał się w ręce ogółu społeczeństwa. Jedyną potrzebą, jakiej nie mógł sobie zapewnić na własną rękę, był kontakt z drugim człowiekiem.
Prosty, acz jak bardzo znaczący. Może to i dobrze, że Steward go tutaj przyprowadził? Przynajmniej mógł zobaczyć, jak wyglądają imprezy, które nie są ceremoniami weselnymi, stypami lub kowenami. A oceniając po wnętrzu stodoły, Brenna Longbottom potrafiła bardzo dobitnie wbić swym gościom do głowy, jak powinno wyglądać przyjęcie z prawdziwego zdarzenia.
— To prędzej dreszcze strachu o własne bezpieczeństwo niż niepewności. Słyszeliście w tym swoim departamencie o instynkcie samozachowawczym? To właśnie to.
Niepewność związana z osobą panny Longbottom powoli zaczynała mu się kojarzyć z ekscytacją. Jej, a nie jego, tak dla jasności. Odnosił czasem wrażenie, że dla niej praca w Ministerstwie Magii była rozrywką, a gdy praca stawała się zabawą... Cóż, to niosło ze sobą pewne niebezpieczeństwa. Zwłaszcza gdy ktoś miał tak dziką energię, jak ta dziewczyna. Na dźwięk kolejnych słów Stewarda, egzorcysta pokraśniał widocznie.
— Cóż, jeszcze żyję — rzucił, kuląc się nieco, gdy Patrick tak obnażył jego brak zdolności w kontaktach towarzyskich. — Poza tym, ciekawie zobaczyć naszą gwiazdę w środowisku naturalnym. Może zacznę bardziej doceniać, jak bardzo się stara, gdy wykracza poza jego granice.
Odetchnął z ulgą, gdy Victoria przyznała mu rację. Skłonił przed nią ponownie głowę. Czy naprawdę ona jako jedyna rozumiała, jak cierpi przez Brennę? Może ona też lądowała w podobnych sytuacjach? Bądź co bądź, Sebastian miał swój departament, a siły bezpieczeństwa miały swój. Skoro dziewczyna tak mocno mu się narzucała na co dzień, to co musieli znosić jej bezpośredni współpracownicy z Brygady Uderzeniowej i Biura Aurorów. Jak na kogoś, kto tak bardzo jej nie znosi, to dużo o niej myślisz, pomyślał w nagłym przypływie samoświadomośći. Skrzywił się na tę rewelację.
— Obawiam się, że w jej przypadku już na to za późno — przyznał bez zająknięcia, sącząc niespiesznie kolorowego drinka. — Chochlik wniknął w nią tak głęboko, że stanowi integralną część jej osobowości.
Niedługo później przy barze pojawiła się pani gospodarz przyjęcia. Sebastian nagle zaczął wyrażać intensywniejsze zainteresowanie swoim napitkiem i pochłonął bardzo szybko z pół drinka, aby zaraz odstawić go na stół. Żałował, że Patrick nie stoi bardziej z przodu, bo chętnie schowałby się nawet częściowo za jego plecami.
— Ooo, no tak! Oczywiście, że musimy! — rzucił niepewnie do Brenny, dopiero po chwili zdając sobie sprawę, że wcale nie chciał brzmieć tak podekscytowanie. — Wiesz, że zawsze cię bardzo lubiłem, prawda?
Posłał Patrickowi morderczy wzrok, gdy ten zasugerował, że im zaśpiewa. Nie przypominał sobie, aby ktokolwiek o nazwisku Steward kiedykolwiek wyraził zainteresowanie dołączeniem do sabatowego chórku. A przecież wiadome było, że to stamtąd wywodziły się wszystkie talenty muzycznego świata czarodziejów.
— Niech cię Matka pobłogosławi, drogi Patricku — wymamrotał przez zaciśnięte zęby, aż nazbyt świadomy tego, że na końcu języka czaiły się duże gorsze i odważniejsze słowa.
Potem nie miał już wyboru, jak tylko udać się z Brenną na parkiet, mijając po drodze Atreusa. Gdy wylądowali pośród tańczących, Sebastian objął delikatnie Longbottomównę, jakby się jej bał. Co by było, gdyby wizja Limbo nawiedziła go akurat teraz? Ugh, to nie byłoby przyjemne. W najmniejszym stopniu.
— Krzywo stawiasz nogi, wiesz? — Uśmiechnął się zniesmaczony. Kolejne kłamstwo wypłynęło z jego ust. A przecież próbował być miły. — I... Wyglądasz jak... Ofiara najgorszego opętania, jakie widziałem w życiu. — Komplement podążał za komplementem, czyste szaleństwo. — Ale nawet ty wypadasz lepiej niż ten wystrój. Przeszłaś... Przeszłaś dosłownie samą siebie.
Pije drinka i mniej więcej od przybycia Brenny zaczynam kłamać.
Idę z Brenną na parkiet, mijam Atreusa.
Tańczę z Brenną i kłamię jej prosto w twarz.
Sebastianowi było bardzo miło i przyjemnie w jego czterech ścianach. Niczego mu tam nie brakowało, a jeśli zaczynał odczuwać jakiekolwiek braki, mógł bardzo łatwo sobie to zamówić za pomocą sowiej poczty. To musiał być jeden z najlepszych wynalazków czarodziejów, jaki dostał się w ręce ogółu społeczeństwa. Jedyną potrzebą, jakiej nie mógł sobie zapewnić na własną rękę, był kontakt z drugim człowiekiem.
Prosty, acz jak bardzo znaczący. Może to i dobrze, że Steward go tutaj przyprowadził? Przynajmniej mógł zobaczyć, jak wyglądają imprezy, które nie są ceremoniami weselnymi, stypami lub kowenami. A oceniając po wnętrzu stodoły, Brenna Longbottom potrafiła bardzo dobitnie wbić swym gościom do głowy, jak powinno wyglądać przyjęcie z prawdziwego zdarzenia.
— To prędzej dreszcze strachu o własne bezpieczeństwo niż niepewności. Słyszeliście w tym swoim departamencie o instynkcie samozachowawczym? To właśnie to.
Niepewność związana z osobą panny Longbottom powoli zaczynała mu się kojarzyć z ekscytacją. Jej, a nie jego, tak dla jasności. Odnosił czasem wrażenie, że dla niej praca w Ministerstwie Magii była rozrywką, a gdy praca stawała się zabawą... Cóż, to niosło ze sobą pewne niebezpieczeństwa. Zwłaszcza gdy ktoś miał tak dziką energię, jak ta dziewczyna. Na dźwięk kolejnych słów Stewarda, egzorcysta pokraśniał widocznie.
— Cóż, jeszcze żyję — rzucił, kuląc się nieco, gdy Patrick tak obnażył jego brak zdolności w kontaktach towarzyskich. — Poza tym, ciekawie zobaczyć naszą gwiazdę w środowisku naturalnym. Może zacznę bardziej doceniać, jak bardzo się stara, gdy wykracza poza jego granice.
Odetchnął z ulgą, gdy Victoria przyznała mu rację. Skłonił przed nią ponownie głowę. Czy naprawdę ona jako jedyna rozumiała, jak cierpi przez Brennę? Może ona też lądowała w podobnych sytuacjach? Bądź co bądź, Sebastian miał swój departament, a siły bezpieczeństwa miały swój. Skoro dziewczyna tak mocno mu się narzucała na co dzień, to co musieli znosić jej bezpośredni współpracownicy z Brygady Uderzeniowej i Biura Aurorów. Jak na kogoś, kto tak bardzo jej nie znosi, to dużo o niej myślisz, pomyślał w nagłym przypływie samoświadomośći. Skrzywił się na tę rewelację.
— Obawiam się, że w jej przypadku już na to za późno — przyznał bez zająknięcia, sącząc niespiesznie kolorowego drinka. — Chochlik wniknął w nią tak głęboko, że stanowi integralną część jej osobowości.
Niedługo później przy barze pojawiła się pani gospodarz przyjęcia. Sebastian nagle zaczął wyrażać intensywniejsze zainteresowanie swoim napitkiem i pochłonął bardzo szybko z pół drinka, aby zaraz odstawić go na stół. Żałował, że Patrick nie stoi bardziej z przodu, bo chętnie schowałby się nawet częściowo za jego plecami.
— Ooo, no tak! Oczywiście, że musimy! — rzucił niepewnie do Brenny, dopiero po chwili zdając sobie sprawę, że wcale nie chciał brzmieć tak podekscytowanie. — Wiesz, że zawsze cię bardzo lubiłem, prawda?
Posłał Patrickowi morderczy wzrok, gdy ten zasugerował, że im zaśpiewa. Nie przypominał sobie, aby ktokolwiek o nazwisku Steward kiedykolwiek wyraził zainteresowanie dołączeniem do sabatowego chórku. A przecież wiadome było, że to stamtąd wywodziły się wszystkie talenty muzycznego świata czarodziejów.
— Niech cię Matka pobłogosławi, drogi Patricku — wymamrotał przez zaciśnięte zęby, aż nazbyt świadomy tego, że na końcu języka czaiły się duże gorsze i odważniejsze słowa.
Potem nie miał już wyboru, jak tylko udać się z Brenną na parkiet, mijając po drodze Atreusa. Gdy wylądowali pośród tańczących, Sebastian objął delikatnie Longbottomównę, jakby się jej bał. Co by było, gdyby wizja Limbo nawiedziła go akurat teraz? Ugh, to nie byłoby przyjemne. W najmniejszym stopniu.
— Krzywo stawiasz nogi, wiesz? — Uśmiechnął się zniesmaczony. Kolejne kłamstwo wypłynęło z jego ust. A przecież próbował być miły. — I... Wyglądasz jak... Ofiara najgorszego opętania, jakie widziałem w życiu. — Komplement podążał za komplementem, czyste szaleństwo. — Ale nawet ty wypadasz lepiej niż ten wystrój. Przeszłaś... Przeszłaś dosłownie samą siebie.