[1946] And his shadow dances along | Vakel & Morpheus

Nie, on nie robił sobie z niego dowcipów. Został wybrany prefektem, bo miał o wiele silniej niż większość Krukonów w jego wieku rozwinięte umiejętności społeczne, ale to wcale nie znaczyło, że należał do osób grających zgodnie z narzucanymi mu zasadami. Wręcz przeciwnie - bardzo lubił testować granice. Nie był oczywiście kimś złym ani nie chciał świadomie działać na przekór innym - po prostu... miał naprawdę upierdliwy charakter.

- Mogę iść o zakład, że pod koniec roku szkolnego będę wyższy od ciebie - powiedział, zadzierając przy tym podbródek do góry. Jasne, że to był żart, typowy tekst rzucany dzieciakom, ale on odpowiedział całkowicie poważnie. Jak ktoś, kto bardzo, ale to bardzo chciał zapowiedzieć - prędzej czy później znajdę się w o wiele wyższej pozycji od ciebie. Wiedział, że każdy z jego braci około szóstego roku stawał się najwyższym chłopakiem na roczniku i nie spodziewał się po sobie niczego mniej, no bo dlaczego by miał? Tylko jemu kompletnie nie chodziło o wzrost. I niby go słuchał, pokiwał głową, ale... ani trochę nie interesowały go jego obowiązki. Ani te młoteczki, ani otwarte okno, ani tłuczek latający po przedziałach. Interesował go za to Morpheus, wpisujący się w klimat nakazywania innym robienia tego, czego od nich oczekiwał... o wiele bardziej niż Dolohov się tego po nim spodziewał. Jak się nad tym zastanowił, to nie wiedział do końca, dlaczego miałby nie spodziewać się tego po kimś, kto zaprezentował mu się słowami o dzieciach młodszego rodzeństwa. Nimi też musiał tak zarządzać, przynajmniej to chłopaczyna sobie wyobraził, towarzysząc mu w tych działaniach.

Nawet nie kiwając palcem, aby mu w tym jakoś szczególnie pomóc. Właściwie jedynym, co  zrobił, poza leniwym zbadaniem wzrokiem tego, o czym mu powiedziano, było zmierzenie spojrzeniem przypadkowej dwójki uczniów. Szli korytarzem wybitnie szybko, ale kiedy zobaczyli Vakela nagle zatrzymali się i przełknęli ślinę. A później uniósł brew i zawrócili, porzucając jakiś misterny plan, bo dobrze wiedzieli, że Dolohov już wiedział, co zamierzali zrobić. On z jakiegoś powodu zawsze wiedział i to dlatego wyrabiał sobie coraz silniejszą renomę kogoś znającego każdy twój kolejny krok i bardzo w tym onieśmielającego. Longbottom.

- Czy wiesz, że - zaczął nagle, przedzierając się z nim ramię w ramię przez zastawiony bagażami wagon, mrużąc oczy, kiedy wydawało mu się, że jeden z nich nie był owinięty pasem - mugolscy astronomowie powiedzieli, że da się usłyszeć, jak czarna dziura śpiewa? I być może to, co ona śpiewa, jest przez nią śpiewane od przynajmniej dwóch miliardów lat? - Przeniósł spojrzenie na tego papierosa. - W obliczu takich informacji problemy tego rzędu zawsze wydawały mi się trywialne. - Zwłaszcza że przecież palili wszyscy. Absolutnie wszyscy. W urzędach, na uniwersytetach, w kawiarniach, pociągach, restauracjach. Dlaczego nie tutaj? Czy ktokolwiek sądził, iż dało się zbawić kogokolwiek od nałogu? Nie. Był pewny, że chodziło o porozrzucane niedopałki. Był też całkowicie przekonany o losie takiego papierosa - kiedy słyszałeś dźwięk otwierających się za tobą drzwi i wiedziałeś, w jakie kłopoty mogłeś wpaść, wyrzucałeś go szybko na tory, a później wiatr znosił go pomiędzy drzewa, na wysuszoną trawę. To nie były problemy, o których powinien myśleć tak intensywnie w wieku piętnastu lat. Nie powinien też pewnie znać takich słów jak trywialne. Ale on je znał i ich używał, tak samo jak zastanawiał się nad takimi scenariuszami mimo woli.