1972, Wiosna, Ostara | Na ratunek przyszła wiosna - Stragany

Jeżeli Ashling żartowała, to mogła się teraz zdziwić, bo Alastor, z perfekcyjnie pokerową twarzą, otrzepał jabłko z piasku z odrobinę większym zaangażowaniem niż wcześniej i faktycznie się w nie wgryzł. Po nagłej zmianie miny i dźwięku piasku ocierającego się o zęby można było domyślić się, że bardzo szybko tego pożałował, ale nie śmiał nic na ten temat powiedzieć.

- Przepyszny - skwitował to jednym słowem, nie potrafiąc odnaleźć w odmętach swojej głowy ciekawszego komentarza. Starał się nie wgapiać w to, jak poprawiała włosy, chociaż nie mógł nie uznać tego za urocze. Wreszcie, kolejny raz przejeżdżając spojrzeniem po zebranych tu osobach, pociągnął nosem i dodał: Nigdy nie mówiłaś mi o kuzynie, który spłonął w ognisku.

Najpierw powiedział, zanim pomyślał, bo po dłuższej chwili zastanawiał się, czy na pewno w świetle przełkniętego kawałka miał w sobie tyle siły, aby nie parsknąć gromkim śmiechem po usłyszeniu kolejnej, absurdalnej historii.

- Dobrze wiesz, że jestem ostatnią osobą, przy której warto marnować ciszę na złożenie propozycji wolnego od pracy - przyznał, zarówno przed nią, jak i przed sobą. I miał tutaj rację - nawet jeżeli go nachodziły różne myśli, to by się te myśli nigdy nie przebiły przez twardą ścianę pracoholizmu. - Ale skoro tutaj jest spokojnie, to proponuję się przejść. - Jeżeli naprawdę nic nie miało się tutaj wydarzyć, to mogli chociaż pooglądać stoiska, zamiast stać tak z boku jak dwa ciołki wzbudzające postrach i grozę, przypominając swoją obecnością o tym, że to nie są dla czarodziejów najlżejsze czasy.

Po uzgodnieniu rzucam na to, czy dzielny pan Auror dostrzega zamieszanie przy szalonej Sally.

Rzut Z 1d100 - 18
Akcja nieudana