Rozliczono - Alexander Mulciber - osiągnięcie Piszę, więc jestem.
21.06.1972
Kamienica Mulciberów, Robert & Alexander
Wiadomości przychodziły jedna po drugiej. Dzień po dniu. Od chwili, kiedy w Proroku Codziennym ukazał się artykuł o procesie Juliusa Mulcibera, dla Roberta stało się jasnym, że nie była to jedna z tych spraw, które można było tak po prostu zignorować. Zwłaszcza, że tej sensacji towarzyszyło również wiele innych plotek. Sporo… wydarzeń ściągających na ich rodzinę niepotrzebną uwagę. I niestety. Nie było to coś, co dało się załatwić samemu. Samemu rozwiązać. Zdążył ten problem omówić już wcześniej z bratem. Tego rodzaju proces, te oskarżenia – od tego należało odciąć się całą rodziną. Bez względu na to, jakie relacje panowały pomiędzy jej poszczególnymi członkami.
W tym przypadku wszyscy musieli być zgodni. Grać w tej samej drużynie quidditcha.
Godzina była wczesna. Robert działał zgodnie z tym samym planem dnia, co zawsze. Kiedy Selar poinformowała go o przybyciu gościa, przeglądał właśnie najnowsze wydanie gazety. Siedział w jadalni. Dopijał kawę. Powoli kończył też rogala. Przekrojonego na pół. Bogatego w ser camembert, żurawinę, rukolę. Lekkie śniadanie. Te sama każdego dnia.
Że też mu się to jeszcze nie znudziło.
- Zaraz przejdę do salonu. – poinformował skrzatkę.
Zarazem śpieszył się wcale. Niby sprawa była z tych palących, tak twierdził w jednym z listów, ale i tak dał sobie wystarczająco czasu na to, żeby doczytać artykuł. Nie lubił przerywać w połowie. Zostawiać rzeczy na później. Niepotrzebnie odkładać ich w czasie. Doświadczenie go nauczyło, że takie postępowanie nigdy nie prowadziło do niczego dobrego. Mogło natomiast ściągnąć na człowieka zbędne problemy. Urozmaicić mu dzień. Kilka dni. Tygodnie. Miesiące. Całe lata?
Kwestia szczęścia.
I nie. Robert w coś takiego jak szczęście nie wierzył.
Salon był sporych rozmiarów, przestronny. Połączony z biblioteką. Kominek. Standardowe wyposażenie. Szafa. Barek. Komoda. Fotele. Sofa oraz stolik. Drewniany. Niski. Kilka obrazów. Rodzinnych pamiątek. Nic szczególnego. Ciemne zasłony ograniczały dopływ światła, ale nie blokowały go całkowicie. Mulciber nie przepadał za widokiem na mugolski park. Podobnie jak niegdyś Francis. Zabawne, że akurat w takim miejscu obydwaj spędzili znaczną część swojego życia. Nie brali pod uwagę zmiany tego stanu rzeczy.
- Alexandrze. Doceniam, że udało Ci się znaleźć czas. – pierw dało się słyszeć kroki, a następnie dołączył do nich głos. Nie był to jednak głos ciepły. Przyjazny. Pasujący do wypowiedzianych słów. Prędzej można było mówić tutaj o zupełnie innym tonie. Takim, który poddawał w wątpliwość słowa, które wychodziły z ust Roberta.
A sam Robert? A sam Robert wyglądał przy tym jak Robert. Temu nie dało się zaprzeczyć. Tradycyjnie zdystansowany. W jasnych spodniach oraz ciemnym golfie, prezentował się tak, jakby wrócił właśnie z jakiejś Syberii. Bo przecież pogoda była piękna. Dopisywała. Strój był do niej kompletnie niedopasowany. Ale co za różnica, skoro ten człowiek prawie nigdy nie opuszczał swojego gabinetu? Tkwił w tym wielkim domu całkiem sam. Od wielu lat.
Mogło mu od tego nieco paść na mózg.