Nie miał problemu z tym, żeby spotkać się z Rodolphusem sam na sam. O ile pewne sprawy budziły spore wątpliwości, tak współpraca z młodym Lestrange'em zdawała się być dla niego zwyczajnie opłacalną. Połączeni przysięgą, nie mogli tak po prostu wystąpić jeden przeciwko drugiemu. Robert mógł więc na niewymownym polegać. W dodatku w znacznie szerszym zakresie, niż to miało miejsce wcześniej.
A przecież, co istotne, nie znali się od wczoraj.
Załamania pogody nie było w planach. Żaden z nich się tego nie spodziewał. Ani Rodolphus, ani Robert. Tak samo jak i dodatkowych problemów, które będą wszystkiemu temu towarzyszyły. Niby Mulciber wiedział, że każdorazowe zabieranie ze sobą świstoklika było ryzykowne, ale przez moment liczył, że może jakieś zaćmienie umysłu u Lestrange'a ich zwyczajnie uratuje. Bo przecież mogło być tak, że to jego spinka okazała się wadliwa. Używał jej od tak dawna, że może nadeszła wreszcie pora na wymianę świstoklika na nowy?
Nie skomentował tego. Po prostu przyjął do wiadomości. Tak samo, jak niemożność teleportowania się, którą w chwilę później odkrył młody niewymowny. Los im najwyraźniej nie sprzyjał. Wcale a wcale. Będą musieli jakoś sobie z tym poradzić - przetrwać do czasu, aż pogoda się uspokoi. Burza minie.
- Powrót do posiadłości może być ryzykowny. Nie chciałbym, żeby przypadkiem uwolniła się spod wpływu hipnozy. - to była trudna do podjęcia decyzja. O ile od pewnego czasu Henrietta była pod kontrolą, tak Robert był świadomy tego, że przytomna, świadoma, wolna, mogła okazać się sporym problemem. I niekoniecznie był to jeden z tych problemów, z którymi chciałby się w tym momencie mierzyć. Był bliski tego, żeby pozbyć się rudowłosej raz na dobrze i nie chciał tego popsuć. Nie mógł tego popuść.
Poza tym - kto wie jak duże okażą się magiczne zawirowania, jakich właśnie doświadczyli? Mogło być różnie. Mogło być naprawdę nieciekawie.
- O ile dobrze pamiętam, w okolicy znajduje się niewielka wioska. - dodał jeszcze, po chwili zastanowienia. Był tutaj wcześniej ledwie dwa razy. Na chwilę. Na moment. Nie bardzo zwracał wówczas uwagę na okolicę, w której znajdywała się posiadłość. Nie widział takiej potrzeby. Nie odczuwał jej. Czy to już w tamtym momencie przestał zachowywać odpowiednią ostrożność w stosunku do Henrietty? Czy sięgało to samych początków tej znajomości? Nawet jeśli, to nie był to odpowiedni moment na tego rodzaju rozważania.
Nie uważał, aby narzuta - porządna, która nie przemakała, zapewniała dość ciepła - była w tym momencie niewystarczająca. Parasol nie wydawał mu się potrzebny. Niezbędny. Zarazem oczywiście nie kwestionował jego przydatności. W żadnym razie. Nie tracił też czasu na komentowanie tego, bo i nie było czego komentować.
- Powinna być chyba... - zawahał się, starając przypomnieć sobie to, co pamiętać powinien. To co mówiła mu Henrietta, ale sam nigdy nie sprawdził. Nie zweryfikował. Nie zobaczył na własne oczy. - w tym kierunku.