[18 czerwca 1972] Ciastko z wróżbą | Penny & Terry

Nie pomagała, bo w pomaganiu mu nie miała żadnego interesu. W przeciwieństwie do Terrance'a uważała, że ta bransoletka była jej bardzo potrzebna. Podobnie jak wisiorek. Oczyma wyobraźni już widziała nawet z jaką zazdrością będzie na te nowe błyskotki patrzyła ta wywłoka ze sklepu po drugiej stronie ulicy. Cathy. Z pewnością chciałaby mieć coś takiego w swojej kolekcji. Tyle tylko, że przecież czerwony jaspis nie pasował przecież do jej nudnych, mysich włosów. A przynajmniej nie wyglądałby on tak dobrze, jak u Penny.
Była dobra w ignorowaniu. W tym, żeby nie słyszeć tego, co jej zwyczajnie nie pasowało. Czego słyszeć po prostu nie chciała. Jedynie to przelotne spojrzenie, które posłała Terry'emu, w pełni informowało o tym, co myślała o takim odbieraniu jej dodatkowej pewności siebie. Nawet jeśli Weasley tej cechy nie brakowało, nie miała pod tym względem żadnego deficytu, to zawsze było można jeszcze troszkę się wesprzeć. Poprawić na tym polu. Przecież to nie zaszkodzi! A do tego jeszcze wszystkie te dodatkowe właściwości. Czy on nie chciał jej dobra?!
Zwróciła na niego uwagę, tak naprawdę, w pełni, dopiero w momencie, kiedy zabrał jej tę bransoletkę, następnie odciągając kawałek na bok.
- A w ogóle da radę włamać się do Gringotta? - zainteresowała się właśnie tym. Ze wszystkich słów, które wypowiedział, Penny wyłapała akurat te konkretne. Pozostałe tak jakby w ogóle nie padły. - Słyszałam, że ciała ewentualnych włamywaczy są usuwane raz na 10 lat, wiesz? I tak do tego czasu, przez te 10 lat, tam czekasz i czekasz, aż ewentualnie ktoś raczy Ciebie uwolnić. - chyba tak trochę jej umknęło, że przez 10 lat w zamknięciu, bez jedzenia i picia, to jednak trochę tak ciężko byłoby przeżyć. Najpewniej wcale by się nie dało. Tylko czy uświadamianie jej miało sens? Choćby taki niewielki?
W zasadzie, to mogło to odciągnąć jej uwagę od biżuterii.
Od tego zupełnie niepotrzebnego zakupu i wydawania nieswoich pieniędzy.
I może nawet by to się udało, gdyby nie jakże szczodra oferta zakupienia tej nieszczęsnej bransoletki. Zrobiła oczy wielkości dwóch sykli, uśmiechnęła się szeroko. Brakowało jeszcze, żeby zaczęła tutaj podskakiwać jak podekscytowana dziewczynka. Chociaż stop. Nie. Tego wcale nie brakowało, ponieważ Penny położyła zaraz ręce na ramionach Terrance'a i podskoczyła ze dwa razy.
- Naprawdę? Zrobisz to?! Jesteś najlepszy, Terry, n-a-j-l-e-p-s-z-y! - poinformowała go, gotowa na powrót zaciągnąć do tego stoiska. I kobiety, która przecież obiecała im zniżkę. Olbrzymią zniżkę, bo opiewającą na cale 5 sykli. Co ona z tymi pieniędzmi zrobi? Może jednak na coś jeszcze im wystarczy? Coś tańszego niż ten wisiorek? - Dogadamy się z ceną, po prostu pozwól mi rozmawiać! - zapewniła go. Bo przecież ona się na tym znała. Dobrze znała i co za tym idzie wiedziała też ile to było warte. W tym konkretnym momencie było bezcenne - bo rzuciło się w jej oczy. Stanowiło kolejną zachciankę, z której nie chciała tak po prostu zrezygnować.