[18 czerwca 1972] Ciastko z wróżbą | Penny & Terry

Sprzedawczyni wyczekiwała ich powrotu. Tak samo jak zarobku, który miał się z nim wiązać. Zdążyła już nawet zaplanować, że spróbuje im wcisnąć coś więcej. Penny wydawała jej się łatwym celem. A Terry? Terry wyglądał na takiego, którego również dało się urobić. Miała w tych sprawach spore doświadczenie. Wiedziała swoje. Była świadoma tego, że to jedna z tych okazji, w stosunku do których nie należało odpuszczać.
- Ciasteczek niestety nie mogę zaoferować, ale muszę raz jeszcze spróbować was przekonać co najmniej do tego wisiorka. Pan tylko zobaczy, porzadna robota. Gwarantuje, że nie dostanie pan nic podobnego u żadnego z jubilerów na Pokątnej. A nawet jeśli, policzyliby sobie za to znacznie drożej.
Wbrew prośbie, podała więc Terry'emu obydwie błyskotki. Może mając je w ręku się ugnie? Złamie? Zgodzi na zakup dwóch rzeczy zamiast jednej? Zamierzała walczyć do końca. A Penny... Penny jej kibicowała. Tyle tylko, że po cichu. Przynajmniej na ten moment po cichu. Nie chciała doprowadzić do sytuacji, w której Trelawney zdecyduje się jednak wycofać. Odmówi jej tej drobnej pożyczki.
Choć może wcale nie tak drobnej? Mowa była o co najmniej kilku syklach. Albo może kilkunastu?
- 17 sykli, kochanieńki. A jeśli w zestawie z wisiorkiem, to 20. Mniej niż 1 galeon. Prawdziwa okazja.
Albo prawdziwe zdzierstwo.
Wszystko zależało od tego, z jakiej perspektywy na to spojrzeć.
Nie mieli okazji na te słowa zareagować. Na podaną przez kobietę cene. Wszystko przez to, że Terry zainteresował się kamieniami. Wydawał się tak autentycznie przejęty. Tylko czym? Czyżby coś zobaczył? Mimo stosunkowo długiej znajomości, Penny nie potrafiła jednoznacznie wskazać tych momentów, kiedy kłamał. To zawsze było ryzyko. Mogła mu zaufać, albo... albo obstawać przy swoim.
Cóż. Problem w tym, że w tym drugim była znacznie lepsza.
Nie zareagowała, widząc że sprzedawczyni chce coś powiedzieć. Zanim sama cokolwiek zrobi, da kobiecie szanse. A nóż wicelec ta zdoła ją do siebie przekonać? Wyglądała na naprawdę uczciwą. I do tego bardzo miłą. Aż chciało się jednak wynegocjować z Terrym również ten wisiorek, pierścionek i pudełeczko.
- Są z odzysku. Czasami ktoś sprzedaje swoją biżuterie. I wtedy powstaje z tego coś zupełnie nowego. Stare wisiorki, bransoletki czy pierścionki, zyskują tym sposobem nowe życie. - wytłumaczyła. Co więcej miałaby na ten temat powiedzieć? Gdyby mieli ją teraz wypytywać o historie tego przedmiotu, to tak po prawdzie nie miała zbyt wiele do powiedzenia. Nigdy się tym nie interesowała. Liczyło się dla niej jedynie to, żeby interes się jakoś kręcił. Na siebie zarabiał
- O, też tak robię! - zareagowała na jej słowa Penny. Uśmiechnęła się przy tym szeroko. Z uznaniem? Doceniała takie podejście w końcu sama... - Widzi pani ten pierścionek? - wskazała na drobną błyskotkę, całkiem ładną. Na środku znajdywał się prehnit. Wypolerowany. Gładki. - Ten prehnit pierwotnie został wykorzystany na potrzeby wisiorka. Kiedy uznałam, że potrzebuje czegoś nowego, własnoręcznie stworzyłam ten pierścionek. Bo prehnit warto mieć zawsze przy sobie. Pomaga zachować spokój, równowagę, łagodzi stres. Oczyszcza aurę z negatywnej energii. To ważne, prawda?
Jak zwykle. Zaczęła mówić, to i nie szło, żeby szybko z tym skończyła. A skoro wskazała na prehnit, na pierścionek, to i w głowie sprzedawczyni zaświtało, że może i do tego pierścionka mogłaby im zaoferować coś pasującego. Chociażby śliczną broszkę. Po nią właśnie sięgnęła.
- Ta koniczynka, to jedna z ostatnich moich prac. Nie ma panienka przypadkiem irlandzkich korzeni? W Irlandii twierdzą, że koniczyna przynosi szczęście. Właśnie taka jak ta, czterolistna.
I znowu wszystko wracało do punktu wyjścia. Miała być tylko ta jedna bransoletka, a tutaj przed nimi pojawił się jeszcze prehit. Czy będzie ostatnią błyskotką, którą sprzedawczyni spróbuje im wcisnąć? Można było mieć wątpliwości. Zwłaszcza w momencie, kiedy Penny zdawała się tym wszystkim żywo zainteresowana.