Nie trzeba było długo czekać. Człapek pojawił się na miejscu, ledwie tylko Rodolphus przypomniał Robertowi o jego obecności. Z przerażeniem rozejrzał się po salonie. Spojrzenie wyłupiastych oczu na dłużej zatrzymał na ślimaku. Domyślił się? Wiedział? Miał zamiar ją bronić – tutaj, teraz? Tak wiele pytań! Jeszcze więcej wątpliwości!
- Człapek mówił panom podróżnikom, że jest tutaj po to, żeby służyć czarodziejom. – ten smutek dający się wychwycić w tonie głosu. To rozczarowane, pełne zawodu spojrzenie, jakie im po chwili posłał. – Człapek nie chce, ale Człapek musi. Panowie czarodzieje muszą zrozumieć Człapka. Panowie Czarodzieje powinni byli Człapka zawołać. Człapek miał pilnować pani Uny. Człapek nie wypełnił zadania. Zasługuje na karę.
Cóż za monolog! A do tego, podczas tych słów, stworzenie działało. Jak to domowy skrzat, potrafił wiele. Ich magia była wręcz nieobliczalna. Bez trudu zdołał przebić się przez barierę postawioną przez Roberta. Dał radę zarówno Mulcibera, jak i Lestrange’a związać przy pomocy wyczarowanej liny. Unę natomiast, biedną Unę, tymczasowo umieścił w wyczarowanym słoiku. Zapewne uznał, że tak będzie lepiej dla każdej ze stron.
- Panowie czarodzieje oddadzą Człapkowi różdżki. Człapek nie zrobi panom krzywdy. – zadeklarował, zbliżając się do nich. Człap, człap, człap. Mogli próbować walczyć, bronić się, ale związani? Tak niespodziewanie? Z zaskoczenia? – Człapek wezwie Pana. Pan zdecyduje co dalej.
A więc był tutaj jeszcze jakiś pan? Robiło się naprawdę interesująco. Robert aż zaniemówił. Na moment. Po to tylko, żeby za chwilę odmówić. Przecież swojej różdżki nie odda byle skrzatowi. Tak po prostu. Bez walki. Zwłaszcza, że skrzaty nawet nie miały prawa do tego, żeby posługiwać się różdżkami.
- Odmawiam. Nie zbliżaj się do mnie, paskudny… - nie dokończył. Starał się mocniej opleść różdżkę palcami. Starał się nie pozwolić, aby skrzat ją odebrał. Ale czy nie był przypadkiem na straconej pozycji? Gdyby tak udało mu się oswobodzić z tych lin...
Sukces!