07.03.2024, 18:43 ✶
Lestrange przeszedł do sypialni. Nie był tu wcześniej, nie wchodził do pokoju wcześniej. Z reguły nie wpychał się niezaproszony, chociaż wczorajsze słowa Traversa można było z powodzeniem zinterpretować jako zaproszenie. Postanowił jednak poczekać, odłożyć to w czasie możliwie jak najdłużej. Cóż... Nie wyszło, bo wytrzymał zaledwie jeden dzień. Ale nie miał z tego powodu absolutnie żadnych wyrzutów sumienia. Nie czuł, żeby to było za szybko - przecież nie pakował się w żaden związek. Chodziło tylko i wyłącznie o bliskość fizyczną, zaspokojenie naturalnych potrzeb. Być może żadna z rodzin by tego nie zaakceptowała, ale nie zamierzał dawać im nawet żadnego wyboru. Po prostu przemilczy sprawę, nie będzie tego tematu poruszał. Nikt się przecież nie dowie - nikt nie mógł się dowiedzieć.
Omiótł spojrzeniem wnętrze. Kontrast kolorów nieco go zaskoczył, szczególnie ta biel. Nie lubił bieli, odnosił wrażenie że rani jego oczy. Tutaj też musiał je lekko zmrużyć. Ale doceniał bezosobowość tego pokoju. Żadnych ozdób, obrazków na ścianach czy innych rzeczy, które sugerowałyby cokolwiek o właścicielu tego domu. Podobnie jak u niego. Obaj traktowali swoje mieszkania jako miejsce, w którym mogli odpocząć i się wyciszyć, nie było potrzeby dodatkowo zdradzać o sobie więcej. Co by zresztą mieli obaj powiesić na ścianie: mroczny znak? A może anatomiczny rysunek ciała? W sumie by pasował do tego pokoju i tego, czym Nicholas się zajmował, przynajmniej w teorii.
Lestrange usiadł na łóżku i przymknął oczy. Wsparł się na rękach, odchylając ciało w tył. Czekał cierpliwie, aż Nicholas zabezpieczy mieszkanie. Nie chciałby, by ktoś im przeszkodził. Nie lubił nie kończyć tego, co zaczął. W tej chwili żaden list nie zmusiłby go do tego, by stąd wyszedł. Jedyną opcją, która by to sprawiła, byłby płonący mroczny znak na przedramieniu. Tak, to było wygodne - mieszkać z kimś, kto rozumie, że czasem nie ma się wyboru i trzeba zniknąć. Liczył jednak, że tak się nie stanie. Gdy Travers wszedł do pokoju, Rodolphus lekko przekrzywił głowę. Pozwolił mu się zbliżyć na tyle, ile chciał. Jego szare oczy błyszczały, a na ustach pojawił się cień uśmiechu. Nie wyciągnął tym razem ręki, uniósł tylko wzrok, by zderzyć go ze spojrzeniem Nicholasa. Czekał, chociaż widać było po nim pewną niecierpliwość. Na razie jednak obserwował, ciekawy, co ten zamierza. Bo w zasadzie mógł zrobić wszystko. Podłożył mu się, podał na tacy grzecznie i posłusznie. Ba, nawet lekko rozchylił usta, jakby zapraszająco. Pewnie jutro będzie sobie wyrzucał, że wziął mózg i wywalił go przez okno, bo powinien przecież być czujny i ostrożny.
Omiótł spojrzeniem wnętrze. Kontrast kolorów nieco go zaskoczył, szczególnie ta biel. Nie lubił bieli, odnosił wrażenie że rani jego oczy. Tutaj też musiał je lekko zmrużyć. Ale doceniał bezosobowość tego pokoju. Żadnych ozdób, obrazków na ścianach czy innych rzeczy, które sugerowałyby cokolwiek o właścicielu tego domu. Podobnie jak u niego. Obaj traktowali swoje mieszkania jako miejsce, w którym mogli odpocząć i się wyciszyć, nie było potrzeby dodatkowo zdradzać o sobie więcej. Co by zresztą mieli obaj powiesić na ścianie: mroczny znak? A może anatomiczny rysunek ciała? W sumie by pasował do tego pokoju i tego, czym Nicholas się zajmował, przynajmniej w teorii.
Lestrange usiadł na łóżku i przymknął oczy. Wsparł się na rękach, odchylając ciało w tył. Czekał cierpliwie, aż Nicholas zabezpieczy mieszkanie. Nie chciałby, by ktoś im przeszkodził. Nie lubił nie kończyć tego, co zaczął. W tej chwili żaden list nie zmusiłby go do tego, by stąd wyszedł. Jedyną opcją, która by to sprawiła, byłby płonący mroczny znak na przedramieniu. Tak, to było wygodne - mieszkać z kimś, kto rozumie, że czasem nie ma się wyboru i trzeba zniknąć. Liczył jednak, że tak się nie stanie. Gdy Travers wszedł do pokoju, Rodolphus lekko przekrzywił głowę. Pozwolił mu się zbliżyć na tyle, ile chciał. Jego szare oczy błyszczały, a na ustach pojawił się cień uśmiechu. Nie wyciągnął tym razem ręki, uniósł tylko wzrok, by zderzyć go ze spojrzeniem Nicholasa. Czekał, chociaż widać było po nim pewną niecierpliwość. Na razie jednak obserwował, ciekawy, co ten zamierza. Bo w zasadzie mógł zrobić wszystko. Podłożył mu się, podał na tacy grzecznie i posłusznie. Ba, nawet lekko rozchylił usta, jakby zapraszająco. Pewnie jutro będzie sobie wyrzucał, że wziął mózg i wywalił go przez okno, bo powinien przecież być czujny i ostrożny.