Cholera jedna wie, jak potoczyłoby się to wszystko dalej, gdyby nie pojawienie się skrzata. Rodolphus starał się przekraczać granice, a Robert... Robert na to reagował. Pozwalał, żeby to emocje przejmowały kontrole nad nim. Coś, co nie miało miejsca szczególnie często. Bo przecież człowiek był istotą rozumną właśnie z tego względu, że potrafił nad sobą panować.
Mulciber patrzył na to właśnie w ten sposób.
- Nie Tobie decydować, kiedy czas i miejsce będą odpowiednie. - odpowiedział, nie odrywając od niego spojrzenia. Obserwując. Analizując. Czytając na tyle, na ile czytać potrafił. A przecież nie znali się od wczoraj. Ani też od dwóch dni.
Czy byłby w stanie użyć pięści? Posunąć się kolejny krok dalej? I jeszcze następny? Prawda była taka, że przemoc fizyczna nigdy nie była dla niego rozwiązaniem. Prędzej czymś, czym cholernie się brzydził. Czymś, co dla niego wiązało się ze słabością. Z przyznaniem się do tego, że w danej sytuacji nie dostrzegało się już inne możliwości. Pozostawała jedynie bezsilność. Frustracja. Narastający gniew, który musiał znaleźć jakieś ujście. Dokładnie w ten sposób działał ojciec za każdym razem, kiedy nie był w stanie zapanować nad Richardem, rzadziej nad drugim z bliźniaków.
To nigdy nie były pozytywne wspomnienia.
Pojawienie się skrzata odciągnęło na moment jego uwagę. Parszywe stworzenie, które przekroczyło wszelkie granice. Naruszyło nietykalność czarodzieja. W normalnych okolicznościach coś nie do pomyślenia, ale teraz? W tej sytuacji? Mogli tylko na niego wyklinać. Nie byli w stanie zrobić niczego więcej.
Nie odpowiedział w żaden sposób, nie zareagował w żaden sposób na słowa skrzata. Nawet nie spojrzał na przyniesione jedzenie. Herbatę. Czy on w ogóle miał na to ochotę? Albo inaczej - czy był skłonny wziąć do ust cokolwiek, co przygotowane zostało w tym domu? Może to paranoja, ale wolał jednak zachować ostrożność. Całkowitą ostrożność.
- Panowie czarodzieje się nie denerwują. - widząc ich zachowanie, reakcje, skrzat nie mógł tak po prostu trzymać języka za zębami. - Panowie czarodzieje zjedzą, zrelaksują się. Poczekają na pana Balfour. Człapek może wam przynieść na ten czas książkę, albo karty. Człapek może pomóc panom czarodziejom umilić sobie czas oczekiwania.
Czy te stworzenie zamierzało się kiedyś zamknąć, czy wręcz przeciwnie? Robert aż jęknął, wreszcie spoglądając w jego kierunku. Czy jemu też należało po prostu przyłożyć? Czy to właśnie były tym właściwym rozwiązaniem, którego nie mógł przez cały ten czas odnaleźć? Czy kiedykolwiek upadł tak nisko, żeby myśleć w taki sposób?!
- Człapek zostawi nas samych. Człapek stąd s-p-i-e-r-d-a-l-a. - wyraźnie zaakcentował ostatnie słowo. Kolejne, które do niego zupełnie nie pasowało, ale jednak padło. Prosto z jego ust. A skrzat... skrzatowi nie trzeba było powtarzać dwa razy. Ze zwieszonym nosem, uszami, smutnym wyrazem twarzy... ot, teleportował się ponownie. Zniknął im z oczu. Zostali sami.