Odmawiał zwrotu różdżek, a zarazem nie traktował ich jak więźniów. A przynajmniej nie do końca. Takie wrażenie można było odnieść z jego słów. Z tego w jaki sposób się do nich zwracał. Rozum podpowiadał, iż w takiej sytuacji musiał coś jeszcze od nich chcieć. Czegoś konkretnego oczekiwał. Tylko czym to coś było? Mózg nie przestawał pracować. Prawdopodobnie mało brakowało, aby z uszu Roberta zaczęła wydobywać się obrazująca ten stan rzeczy para.
Widząc, że Rodolphus zdecydował się usiąść, sam również postanowił ostatecznie swoje cztery litery posadzić na sofie. Co innego miał zrobić? Stać niczym ten kołek? Prawie na środku salonu? Nie miało to większego sensu. Pozwolił młodemu mówić. Pozwolił też, aby Angus zareagował jakoś na jego słowa. Czy to co mignęło na twarzy szkota to był jakiś wyraz niewielkiej irytacji? Takiej, która wywołana została ich uporem?
- Zdaje sobie sprawę, że czas to pieniądz, ale niestety będą musieli panowie uzbroić się w cierpliwość. Nie mogę wam oddać różdżek, ani pozwolić opuścić tego domu tak długo, aż uda nam się dojść do porozumienia. Proszę mnie zrozumieć. Nawet jeśli moja żona nie stanowi dla was palącej sprawy, nie mogę pozwolić, żeby jej los zależny był od nieznajomych czarodziejów. - po tych słowach zaczął przechadzać się z wolna po pokoju. Dla niego również ta sytuacja musiała być mało komfortowa. Nie chciał ich przetrzymywać, zatrzymywać, zarazem jednak, nie mógł ich tak po prostu wypuścić. Ryzykując, że sprawa zostanie przekazana dalej. Może nawet zainteresują się nią odpowiednie służby? - Wysłałem już sowę do zaufanego człowieka, który pomoże nam pozbyć się tego problemu. Kiedy sprawy zostaną już uporządkowane, będą mogli panowie wyruszyć do Glenfinnan. Jeśli bardzo zależy wam na spotkaniu z klientem, mogę udostępnić wam sowę, przez którą prześlecie prośbę o przesunięcie terminu spotkania.
Cóż za łaskawca. Pozwalał im nawet przesłać list, który zapewne będzie musiał przejść przez jego ręce. Tak przynajmniej należało założyć. Na to wskazywał ton głosu, postawa Angusa. Był ostrożny. Nie chciał, żeby na ten dom ściągnięta została niepotrzebna uwaga. Wyglądało na to, że rudowłosy był gotowy na wiele, aby chronić blondynkę. Tę blondynkę, która ochrony chyba niekoniecznie potrzebowała. Zwłaszcza, jeśli pod uwagę wziąć wydarzenia dnia wczorajszego. A dokładniej, to wczorajszego wieczora.
Oczywistym było, że musieli jakoś go przekonać do ustępstw. Tylko w jaki sposób?
- Panie Balfour, zaręczam że nic nie będzie z naszej strony groziło panu, ani pańskiej małżonce. Rozumiem, że musi pan się o nią bardzo w tym momencie martwić, że chce pan zadbać o jej bezpieczeństwo. To się naprawdę chwali. Gwarantuje jednak, że razem z moim wspólnikiem, zapomnimy o wszystkim dokładnie w tej samej chwili, kiedy opuścimy ten budynek. - próbował przekonać szkota, próbował namówić mężczyznę do tego, żeby im tak po prostu, no cóż... zaufał. Tylko czy był w tym wszystkim wystarczająco przekonujący? Miało się okazać za chwilę. Na razie Angus to wszystko analizował, zastanawiał się nad tym jak postąpić. Miał wyraźnie widoczne wątpliwości.
Akcja nieudana