10.03.2024, 10:32 ✶
Chłopaczyna zmierzył starszego kolegę niewiele mówiącym spojrzeniem, następnie zmrużył oczy i przerzucając ciężar ciała z prawej nogi na lewą, splótł ręce na wysokości klatki piersiowej i westchnął. Naprawdę zamierzał tutaj jeść? Tutaj? Dolohov nie był dzieckiem sadów Doliny Godryka, Dolohov był dzieckiem obiadów w bardzo dużej i bardzo pustej jadalni, w której zazwyczaj stołował się z dala od cudzych oczu. Jakby ktoś mu powiedział, że dzieci Doliny skakały po drzewach, przechodziły po murkach do sąsiadów, podkradały im jabłka i nie myły ich, tylko przecierały je jeszcze brudniejszą koszulką i konsumowały w cieniu rzucanym przez budynek ratusza - ależ to by było dla niego nie do wyobrażenia! Bo on nigdy czegoś takiego nie doświadczył i nie doświadczy, bo by się wzdrygnął gdyby ktoś go zechciał zaciągnąć do takiej zabawy - tak samo jak teraz wzdrygnął się widząc Morpheusa obierającego sobie tę persymonę. Bliżej mu było do tej śpiewającej czarnej dziury, do opowieści starych profesorów, niż do wesołych zabaw, jakich namiastkę liznął niemal wyłącznie z Hogwarcie, kiedy bawił się innymi dziećmi, widząc pomiędzy nimi i sobą olbrzymią wręcz przepaść. Może właśnie dlatego, że w jego percepcji było to takie obce i dziwaczne, a może dlatego, że robił to Longbottom właśnie, Vasilija dało się przyłapać na tym jak wpatruje się w niego zdecydowanie zbyt długo i zbyt intensywnie, nawet jak na to, że znajdowali się tutaj we dwójkę.
A później jego świat zadrżał, ale nie chodziło o to, że pociąg skręcił lub zatańczył na nierównym torze. Jego świat zadrżał i to drżenie miało swój start już w jego fundamentach - w skrajnym pedantyzmie, w chorobliwej wręcz potrzebie otaczania się czystością, bycia tak czystym, jakby ta zewnętrzna czystość miała zmywać z niego wszystkie paskudne grzechy, jakich się już dopuścił i jakich się miał dopuścić wielu w drodze do kariery, jaką sobie wymarzył i po jaką zamierzał sięgnąć. Więc jego twarz się zmieniała. Najpierw był całkiem pewny siebie, wciąż uśmiechnięty odpowiedział:
- Oh, ale zawiało od ciebie powiewem absolutnej nudy.
I faktycznie zmilkł. Najpierw wróciło do niego wspomnienie tłuczka. Wykrzywił się znacząco, wykonał gest jakby chciał wepchnąć Morpheusa w te walizki, ale zamiast tego zachwiał się sam. Kąciki jego ust wywinęły się w dół.
- O-obrzydliwe, dotykałeś tą ręką tej piłki... - mamrotał coś, tonem zupełnie niepodobnym do tego, jak mówił normalnie - najwyraźniej wyjątkowo łatwo było doprowadzić go do totalnej rozsypki, po prostu zwykle jeżył się i stroszył pióra tak mocno, że niewielu podjęło się takiej próby. Chciał wypluć tę persymonę w chusteczkę, ale nie mógł znaleźć jej w kieszeni szkolnego mundurka, panicznie wydusił jeszcze - zaraz się- - zrzygam, chciał dokończyć, ale aż go zmroczyło, kiedy drzwi wagonu otworzyły się, a osoba znajdująca się na zewnątrz bardzo pospiesznym krokiem, niemal biegiem minęła go, a on rzucił się pędem, żeby zająć jej miejsce.
Kiedy wyobrażał sobie siebie spluwającego tym owocem na tory, trzymającego się barierki wątłymi, drżącymi rękoma, Dolohov widział się bardzo, bardzo bladego. Musiał być blady, bo zawsze był blady, kiedy się tak trząsł. Mylił się - policzki miał tak czerwone, jakby dostał od tej sceny wysokiej gorączki. I gdyby wysilił swoje szare komórki, żeby myśleć o czymś innym niż ubabrane sokiem usta Morpheusa, to może i zorientowałby się wtedy, że tu nie chodziło tylko o brud, chodziło o coś więcej, czego nie przeżył nigdy wcześniej i faktycznie było mu teraz straszliwie gorąco, chociaż wrześniowy wiatr targał mu właśnie wcześniej nienagannie ułożone włosy.
A później jego świat zadrżał, ale nie chodziło o to, że pociąg skręcił lub zatańczył na nierównym torze. Jego świat zadrżał i to drżenie miało swój start już w jego fundamentach - w skrajnym pedantyzmie, w chorobliwej wręcz potrzebie otaczania się czystością, bycia tak czystym, jakby ta zewnętrzna czystość miała zmywać z niego wszystkie paskudne grzechy, jakich się już dopuścił i jakich się miał dopuścić wielu w drodze do kariery, jaką sobie wymarzył i po jaką zamierzał sięgnąć. Więc jego twarz się zmieniała. Najpierw był całkiem pewny siebie, wciąż uśmiechnięty odpowiedział:
- Oh, ale zawiało od ciebie powiewem absolutnej nudy.
I faktycznie zmilkł. Najpierw wróciło do niego wspomnienie tłuczka. Wykrzywił się znacząco, wykonał gest jakby chciał wepchnąć Morpheusa w te walizki, ale zamiast tego zachwiał się sam. Kąciki jego ust wywinęły się w dół.
- O-obrzydliwe, dotykałeś tą ręką tej piłki... - mamrotał coś, tonem zupełnie niepodobnym do tego, jak mówił normalnie - najwyraźniej wyjątkowo łatwo było doprowadzić go do totalnej rozsypki, po prostu zwykle jeżył się i stroszył pióra tak mocno, że niewielu podjęło się takiej próby. Chciał wypluć tę persymonę w chusteczkę, ale nie mógł znaleźć jej w kieszeni szkolnego mundurka, panicznie wydusił jeszcze - zaraz się- - zrzygam, chciał dokończyć, ale aż go zmroczyło, kiedy drzwi wagonu otworzyły się, a osoba znajdująca się na zewnątrz bardzo pospiesznym krokiem, niemal biegiem minęła go, a on rzucił się pędem, żeby zająć jej miejsce.
Kiedy wyobrażał sobie siebie spluwającego tym owocem na tory, trzymającego się barierki wątłymi, drżącymi rękoma, Dolohov widział się bardzo, bardzo bladego. Musiał być blady, bo zawsze był blady, kiedy się tak trząsł. Mylił się - policzki miał tak czerwone, jakby dostał od tej sceny wysokiej gorączki. I gdyby wysilił swoje szare komórki, żeby myśleć o czymś innym niż ubabrane sokiem usta Morpheusa, to może i zorientowałby się wtedy, że tu nie chodziło tylko o brud, chodziło o coś więcej, czego nie przeżył nigdy wcześniej i faktycznie było mu teraz straszliwie gorąco, chociaż wrześniowy wiatr targał mu właśnie wcześniej nienagannie ułożone włosy.
with all due respect, which is none