10.03.2024, 23:33 ✶
Jeżeli to wszystko było sprawką bogów, to zapewne zaśmiali się gorzko z tego, jak blisko rozszczepienia znalazł się przez samouwielbienie. Wir teleportacji, w jaki wpadł wbrew swojej woli, szarpał nim we wszystkie strony, póki w ostatnim, już chyba najbardziej skrajnym i krytycznym momencie do jego łba nie zawitał obraz jego córki i teraz... Teraz kiedy pojawił się tutaj wraz z głośnym, gwałtownym świstem powietrza, Dolohov zastanawiał się, czy to nie był jakiś test. Głupi dowcip, na jaki kompletnie sobie nie zasłużył, ktoś sobie na pewno z niego żartował, bo to wszystko było zbyt głupie, aby wydarzyć się naprawdę.
Przejechał zmęczonym już spojrzeniem po budynkach ulicy, na której się znalazł i z ulgą odkrył, że nie wywiało go daleko – to wciąż była Horyzontalna, ale kompletnie nie powinno go tutaj być – nie po to się przecież zakradali na tę arenę, żeby teraz znalazł się na środku drogi obok tańczących dzieciaków...
Tańczących dzieciaków.
Obok swojej córki i kogoś, kogo absolutnie nie znał, nie był pewny, czy w ogóle chciał poznawać, bo szok związany z rozrywającym drzemiącą w nim magię kichnięciem, to co się stało przed chwilą z kanclerzem, wcześniejsza utrata przytomności... Na Absolut, na wszystko, co kochał (czyli głównie na siebie...?), ten dzień trochę go przeciągnął po podłodze i mimo ekstrawertycznej natury nawet on miał ochotę zaszyć się teraz gdzieś w swoim pokoju, schować głowę po poduszkę i posiedzieć w samotności.
Ale był tutaj - oglądał jak Lyssa pozwala ująć się za dłoń, jak dobrze się bawi i nie do końca wiedział, co miałby teraz zrobić - na odchrząknięcie było już za późno, bo narobił hałasu. I powinien się zbierać do Praw Czasu, zanim go ktoś tutaj zobaczy. Tylko że nie wróci przecież bez niej. Odchrząknął więc, niby nie sugestywnie, ale zaznaczył swoją obecność. Poprawił przekrzywione okulary, po czym splótł ręce na wysokości klatki piersiowej i spoglądał na nich z góry.
Przejechał zmęczonym już spojrzeniem po budynkach ulicy, na której się znalazł i z ulgą odkrył, że nie wywiało go daleko – to wciąż była Horyzontalna, ale kompletnie nie powinno go tutaj być – nie po to się przecież zakradali na tę arenę, żeby teraz znalazł się na środku drogi obok tańczących dzieciaków...
Tańczących dzieciaków.
Obok swojej córki i kogoś, kogo absolutnie nie znał, nie był pewny, czy w ogóle chciał poznawać, bo szok związany z rozrywającym drzemiącą w nim magię kichnięciem, to co się stało przed chwilą z kanclerzem, wcześniejsza utrata przytomności... Na Absolut, na wszystko, co kochał (czyli głównie na siebie...?), ten dzień trochę go przeciągnął po podłodze i mimo ekstrawertycznej natury nawet on miał ochotę zaszyć się teraz gdzieś w swoim pokoju, schować głowę po poduszkę i posiedzieć w samotności.
Ale był tutaj - oglądał jak Lyssa pozwala ująć się za dłoń, jak dobrze się bawi i nie do końca wiedział, co miałby teraz zrobić - na odchrząknięcie było już za późno, bo narobił hałasu. I powinien się zbierać do Praw Czasu, zanim go ktoś tutaj zobaczy. Tylko że nie wróci przecież bez niej. Odchrząknął więc, niby nie sugestywnie, ale zaznaczył swoją obecność. Poprawił przekrzywione okulary, po czym splótł ręce na wysokości klatki piersiowej i spoglądał na nich z góry.
with all due respect, which is none