[Lipiec '66, Kawiarnia na Pokątnej, Eden & Alastor] Nobby Leach powinien gryźć piach

Bystre i zwykle wyjątkowo skupione na rozmówcy oczy aurora, teraz krążyły spojrzeniem gdzieś po innych gościach kawiarni i podłodze. Nie chciał na nią patrzeć. Nie chciał widzieć jej miny, kiedy mówiła słowa (w jego odczuciu przynajmniej) wyjątkowo bezczelne. Moody nie uważał się za największego zwolennika ani największego przyjaciela Leacha, ale nie mógł odmówić mu jednego - nawet przy wielu zarzutach, po licznych odejściach z wysokich stanowisk, jego Ministerstwo wciąż trwało i miało się nie najgorzej. Może i nie wprowadził żadnej rewolucji, co by go zszokowała pozytywnie lub negatywnie, ale też nie przyniósł Wielkiej Brytanii żadnych szkód. Zasługiwał na szansę. Szansę, której niektórzy nie chcieli mu dać przez błahe powody godne czasów tak zamierzchłych, że by się założył o to, ilu zwolenników krwi przespało najważniejsze dotyczące jej lekcje na historii magii, a kto go znał, dobrze wiedział, jak daleko mu do majętności godnej niepewnych zakładów.
- W jaki niby sposób przejawia się ta jego niekompetencja? Cóż takiego zrobił?
Wrócił do niej spojrzeniem. Skoro powiedziała coś takiego, to niech to wytłumaczy. Może się mylił? Może naprawdę coś tam było, jakaś iskra nadziei, że mu ta jedna przerwa od pracy nie zmieni na zawsze obrazu Eden Malfoy, która... która...
Jej oczy i pochodzenie zdawały się mówić same za siebie.
Ale on się przecież nie kierował tym, co podpowiadały obawy.
...prawda?
- Oprócz tych bezsensownych zarzutów, że pomagał mugolom, którymi się w niego rzuca od niechcenia.
Nie, Alastor też bywał słaby. Też rzucał słowami, którymi się rzucać nie powinno, też się frustrował i potrafił się z drugim człowiekiem drażnić, po prostu nigdy nie czuł potrzeby, aby uczynić coś takiego z Eden, nawet mimo wyjątkowo dominującego charakteru.
- Tylko mi nie mów, że odejścia, bo wszyscy dobrze wiemy, dlaczego niektórzy postanowili odejść z Ministerstwa po tym, jak wybraliśmy Leacha.
Mówił nadal, z coraz mocniej uniesionym głosem, wyraźnie demaskując w tym, jak niekomfortowy i prowokujący był to dla niego temat. Momentalnie z człowieka podsianego powagą i pracoholizmem, przybrał ton człowieka odrobinę zbyt agresywnego, pewnego swojej racji i gotowego słownego starcia, nawet jeżeli nie był mistrzem retoryki. Powstrzymał się dopiero wtedy, kiedy Eden powiedziała, że wcale nie musieli o tym rozmawiać.
- To ty zaczęłaś ten temat - przypomniał jej od razu, podchodząc do jej nagłego wycofania się w sposób atakujący. - I.. i... - ewidentnie wahał się, czy na pewno chciał to rozgrzebywać - nie trzeba się wcale urodzić w rodzinie polityków, żeby mieć oczy, panno znająca-ten-świat od podszewki. Nie wydaje mi się, żeby nasza wiedza odstawała od siebie choćby o centymetr.
Absolutny brak subtelności nie był z jego strony niczym dziwnym, ale... to był chyba pierwszy raz, kiedy tę szorstkość okazał poza pracą. W pracy natomiast stali obok siebie, nie tak jak teraz - naprzeciw siebie, ścierając się światopoglądem.