Zdążył jedynie wzruszyć ramionami na pytanie brata. Od kiedy taki był? Po prawdzie to od zawsze. Zwyczajnie niezbyt często sobie pozwalał na to, żeby tę stronę siebie pokazać innym. Richard już dawno nie miał okazji spędzić z bliźniakiem czasu w takich warunkach, to może nawet zdążył już zapomnieć o tym jak to wyglądało dawniej? Zwłaszcza, że było to naprawdę dawne dawniej. Sam Robert już nie pamiętał, kiedy ostatni raz siedział tak po prostu w pubie. Pił piwo. Jadł rybę. Jakieś zwiędłe frytki. Tylko to wcale nie znaczy, że kiedyś, lata temu, coś takiego nie miało miejsca.
Nie zdziwiło go, że brat zdecydował się odsunąć od siebie ten nieszczęsny talerz. Zrezygnował z dojedzenia kolacji. Sam postąpiłby podobnie. Może zasugeruje mu, żeby zamówił sobie coś odpowiedniego na wynos? Zje w pokoju, kiedy już wrócą do The Coachmans. Coś mu jednak mówiło, żeby z tą propozycją się wstrzymać. Zaczekać. Teraz mogłoby to zostać źle odebrane przez irlandczyków. A przecież nie chcieli wchodzić z nimi w żaden konflikt i temu podobne sprawy.
- Poczęstujesz papierosem? - zapytał, kiedy ten postanowił zapalić. Sam też by chętnie wzięła papierosa do ręki. Zaciągnął się. Nie było to co prawda cygaro, ale na bezrybiu i rak ryba. A cygaro do pubu tego rodzaju, tak zwyczajnie, nie pasowało. Doskonale zdawał sobie z tego faktu sprawę.
Jeśli Richard go poczęstował, zaraz papierosa zapalił, przysłuchując się przy okazji temu, o czym mówiono przy ich stoliku.
- Nie, żaden remont. - Sile pokręciła głową, Richard nie trafił. Był w zasadzie bardzo daleko od tego, żeby trafić. - Jej młodszy brat planuje ślub. A że jest ich tylko dwoje, to pomaga mu przy organizacji. - wyjaśniła. Nie miała jakiś większych oporów przed tym, żeby mówić o swoich prywatnych sprawach, ani o sprawach swoich bliskich. Bo przecież kuzynka to ktoś całkiem bliski, prawda? - Zostało jeszcze kilka tygodni, wszystko na ostatniej prostej. Wiadomo jak to wygląda tuż przed.
Nie przejmując się Richardowym fochem, jego wyraźnym niezadowoleniem wynikającym z wcześniejszego podkradania jedzenia, Sile kolejny raz wyciągnęła palce w kierunku talerza. W kierunku frytek. Rybki. Może głodna była? Niedożywiona? Albo zwyczajnie niewychowana. Na to ostatnie nawet uwagę zwróciła Nia.
- Za mało już podebrałaś tych frytek, Anglikowi? Zamówiłabyś sobie coś do jedzenia, a nie jak zwykle tylko... - nie było jej dane dokończyć. Po tonie głosu można było jednak wywnioskować, że chyba te dwie dziewczyny niekoniecznie za sobą przypadały. A i Nia była dotąd jakaś taka cicha. Nieco wycofana? Może to wcale nie jej towarzystwo?
- Spokojnie, Nia. Schowaj te pazurki. - upomniał ją delikatnie Callum, przyciągając do siebie. Następnie mówiąc coś na ucho. Nie dało się wyłapać pojedynczych słów. Można było jednak zauważyć, że dziewczyna jakby się rozluźniła, uspokoiła. Kiwnęła też głową.
- Jasne, Cal. - odpowiedziała. Padło jeszcze coś w stylu, że robi to tylko ze względu na niego, ale może to wcale nie tak? Słowa były jakieś takie zniekształcone.
I tylko ta atmosfera ciut siadła. Wcześniej przyjemna, raczej lekka, a teraz jakby wszyscy nie byli pewni od czego zacząć? Co powiedzieć? Zrobić? Tak to już bywa, kiedy jedna czarna owca narobi nieco smrodu.
- Nie masz mi chyba, Richardzie, za złe tych frytek? - wreszcie odezwała się Aoife. Ta ciemnowłosa, ładna. - A nawet jeśli, to najwyżej zapłacę za nową porcję. W ramach przeprosin. - dodała, uśmiechają się. Tak ładnie. Szeroko. Aż się chciało na ten uśmiech odpowiedzieć własnym uśmiechem. Taki jakiś był trochę zaraźliwy?