Lato 1972, 29 czerwca - Na skróty pod prysznic

To nie strach był dominującą emocją Perseusa. Owszem, odczuwał niepokój, ale był to ten rodzaj poruszenia, które towarzyszy człowiekowi, gdy sytuacja wymyka się spod kontroli, a także tliła się w nim troska; o siebie, gdy Crow wymachiwał tak tym nożem, o niego samego, gdy ostrze znajdowało się niebezpiecznie blisko jego skóry oraz o każdego, kto przypadkiem podzieli jego los i naruszy prywatność cyrkowców. Tym, co przeważało w uczuciach Blacka był smutek - żal za tym, co było, rozpacz po tym, w jaki sposób się to zakończyło.

Crow naprawdę złamał mu wtedy serce.

Gdyby nie obecność drugiego mężczyzny, zachowałby się zupełnie inaczej. Może nie szczędziłby mu słów. Może dałby upust łzom. A może wyszedłby z namiotu. Najprawdopodobniej wszystko to po kolei z bonusowym atakiem histerii. Zawsze byłeś odrobinę dramatyczny, Perseusie.

— Mam w domu absurdalnie słodki likier i kilka nie mniej słodkich nalewek od czarodziejów z Doliny Godryka. Chcesz? — zaproponował, nie zważając na to, jak lekkomyślne to posunięcie.

Chciał się jakoś ogryźć, ale wtedy jego wzrok spoczął na jego bliznach, których przepasany w sam ręcznik Crow ukryć nie mógł i poczuł, jak żołądek boleśnie się kurczy, a sam pokornieje.

W swojej pracy wielokrotnie widział te blizny. Sam kilka takich nosił; w nieoczywistych miejscach, skrytych pod czarnym materiałem swojego odzienia - wstydliwych pamiątek z okresu, o którym mówił Crow. Ale przecież wcale się od siebie nie różnili, sądząc po ilości nowych szram.

— A nie chciałbyś poczekać najpierw na moją narzeczoną? Bo ona z pewnością próbowałaby mnie pozbawić czegoś innego, gdyby się dowiedziała — odparł, wyraźnie akcentując słowo narzeczona. Co właściwie próbował tym osiągnąć? Podkreślić, że nie interesują go inne kobiety? Pochwalić się, że wziął sobie jego słowa sprzed lat do serca i znalazł sobie żonę? Czy może zasugerować, że otrząsnął się po ich krótkim romansie, zapomniał o nim i ruszył dalej (co nie do końca było prawdą, bowiem Perseus nigdy nie wyrzucał z pamięci swoich dawnych obiektów uczuć, nawet jeśli te zdążył pokryć już kurz)? Czegokolwiek sobie nie myślał i jak wyluzowanego przy tym nie próbował udawać, nie udało mu się ukryć, że słowa Crowa zrobiły na nim wrażenie, które objawiło się w mocniejszym zaciśnięciu dłoni na lasce, rozszerzających się źrenicach oraz gwałtowniejszym uniesieniu klatki piersiowej.