[1946] And his shadow dances along | Vakel & Morpheus

Nienawidził Quidditcha. Nie dlatego, że nienawidził jego zasad, że uważał sport za coś idiotycznego (ale jakby się temu przyjrzeć, to faktycznie zasady Quidditcha były po prostu idiotyczne). Nie chodziło nawet o to, jak świetnymi sportowcami byli jego bracia i jak bardzo od nich odstawał, dostając od ojca wieczne bury za to, jakim był w porównaniu z nimi niedojdą. Chodziło o sebum. O gruczoły łojowe, o podawanie sobie brudnymi rękoma piłki, która dotykała cudzych rąk i twarzy. Obrzydzało go to tak samo, jak obrzydzały go poplamione strony książek w szkolnej bibliotece, jak talerze w Wielkiej Sali, z których jadło trzystu innych uczniów, a później (tak, sprawdził to) były myte w jednej, wielkiej misce, przez co unikał stołowania się tam kiedy tylko mógł. Czy inni mogli uważać go przez to za kogoś obłąkanego? Pewnie tak. No ale on sam przecież nigdy by się z tego powodu za obłąkanego nie wziął - to ze wszystkimi innymi był problem, bo nie potrafili go zrozumieć i żyli w swoim małym, obrzydliwym świecie - takim, w którym śliczny, filigranowy chłopiec, jakim Dolohov był, wybijał się ponad nich jeszcze bardziej, błyszczał jeszcze mocniej...

Dlatego wcale nie brakowało mu arogancji.

- A weź przymknij się może - odburknął mu, ale całkiem zgrabnie przykrył narastającą w nim frustrację wynikającą z pouczenia go. - Twoje brudne łapy nie są moją słabością. - Odwrócił się od barierki, przecierając usta swoją chusteczką, bo tej, jaka została mu podana, nie potrafił już zaufać, ale... Czuł się z tym tak dziwnie, tak niezrozumiale - z jednej strony chciał jak najszybciej wyrzucić całe to zdarzenie ze swojej głowy, z drugiej kiedy tylko powrócił spojrzeniem na Morpheusa i zobaczył wilgotny kącik jego ust, musiał poszukać czegokolwiek innego, na czym mógłby zawiesić wzrok i nie miało to nic wspólnego z konwulsjami obrzydzenia ogarniającymi jego ciało - to było uczucie kompletnie nieznane, którego nie potrafił się pozbyć. Świdrowało mu żołądek i utrudniało oddychanie. Ostatecznie zdecydował się na zamknięcie oczu, na głębokie i powolne wdechy i wydechy, ale dym z komina pociągu wymieszany ze świeżym powietrzem drażniły go o wiele bardziej, niż powinny. Wszystko drażniło go o wiele bardziej, niż powinno.

- Wsadź mi palec do buzi jeszcze raz, to obiecuję ci, że go odgryzę i połknę. - Absurdalna wypowiedź została przez niego wypowiedziana tak wyraźnie i tak poważnie, jak tylko potrafił zrobić to nastolatek pewny prawdziwości tych słów - miało to więc w sobie szczyptę komedii, zwłaszcza kiedy się spojrzało na to, jakim Dolohov był chuchrem, ale wszystkie znaki na niebie i ziemi (głównie te na niebie, bardziej do niego pasowały) opowiadały historię o tym, jak bardzo w to wierzył. I nawet przemknęła mu taka myśl satysfakcji, że gdyby ten palec faktycznie połknął, absolutnie nikt by go już nigdy nie znalazł. No, chyba że by mu rozdarli brzuch i wygrzebali go spośród wszystkich kamieni szlachetnych, jakie pochłonął zamiast szkolnych posiłków.