20.03.2024, 22:40 ✶
W swobodzie czasu i okoliczności Shafiqowi zdarzało się zatapiać w umyśle poligloty, który nie pamiętał o tym, że inni poliglotami nie są. Jeśli nawet poczuł się jakoś skonfundowany reakcją rozmówcy, jeśli miałby jakąkolwiek obawę, że ten mógłby odebrać to jako brak szacunku – nie dało się tego poznać po doświadczonej twarzy osoby, która cały czas musiała prowadzić grę. A czasem maska, którą zakłada się zbyt często, staje się mimowolnie drugą twarzą.
Dlatego też po ekspresywnej twarzy dyplomaty błąkał się swobodny uśmiech, zarezerwowany dla bankietów, społecznych tańców i słownych potyczek. Uśmiech, który zdawał się w ledwie uchwytnych subtelnościach bardziej otwarty, ale też nie znali się tak długo, by Erik mógł rozpoznawać je z taką dokładnością. Z drugiej strony, nie była to okoliczność bankietowa, na której trzeba pokazać się od najlepszej strony, nie był to test, gwarantujący kolejne, tego typu wyjazdy w przyszłości. A może jednak...?
Kieliszek zawisł między nimi, jak pytanie i obietnica, dziwne, kryształ jak jabłko niezbyt jeszcze dojrzałe, nie chciał oderwać się od podtrzymującej go gałęzi. To był moment, mgnienie oka, czas jak lep wydłużony, który momentalnie powrócił do naturalnego toru, gdy Anthony opadł na fotel przy sofie, nonszalancko zakładając nogę na nogę i opierając głowę o dłoń, wspartego na podłokietniku ramienia. Stalowe oczy, mimo uśmiechu, niosły w sobie dreszcz poddawania ocenie, w miękkości odpoczynku unosiła się wciąż niepewność sytuacji, nowej znajomości, która dopiero w nieokreśloności formowała swój docelowy kształt.
– Czy to nie zabawne, że czas i grób, życie i śmierć na stałe weszły do muzycznej nomenklatury. Dlatego właśnie tak dobrze wychodzi im opera. To oni zaprogramowali słowo w muzyce, a muzykę w słowie, obie warstwy przenikają się i cały świat cieszy się na myśl o symfonicznym allegro, nie myśląc o tym, że tak właśnie chcieli tego włosi. Że allegro znaczy wesoły. A grave poważny, niekoniecznie śmierć. – uzupełnił lekko, odnosząc się do własnej wpadki, która przecież wpadką nie była. – Twoje słowa zainspirowały mnie do tego, żeby ukraść jeszcze jeden wieczór dla nas. Skoro dziś będziemy raczyć się winem i chlebem tego miejsca, jutro możemy przeskoczyć na jakieś dobre przedstawienie. Gdzieś, do małego ośrodka, Neapol męczy mnie swoją aurą o tej porze roku. – Czerwony trunek kołysał się niespiesznie, obmywając przezroczyste przestrzenie swojego więzienia, wciąż jeszcze nie dopełniając swojego losu, rozmowa wciąż toczyła się między ustami a brzegiem pucharu, nawet jeśli tyczyło się to już tylko Anthony'ego. – Wolisz klasyczny repertuar, czy masz ochotę zatopić się w dziką awangardę? – pytaniem zmiękczył nieco fakt, że decyzja została już podjęta, a plan układał się ażurową tkanką coraz ciaśniej wokół nich. I chodź obaj byli gośćmi w tym miejscu, Shafiq zdawał się naturalną predyspozycją przejmować ster. Tak naprawdę... nigdy go nie wypuścił z rąk.
– Masz rację jeśli chodzi o gusta i fiksacje swego wuja. Najwyżej postawi butelkę na półkę i odczeka, żeby nie ryzykować zatrucia.– Rozbawiony uśmiech choć nie wprost, to potwierdził, celność myśli młodego BUmowca i humor, który najwidoczniej przypasował politykowi. Ten w końcu odwrócił się od swojego młodszego rozmówcy, w końcu zbliżył kryształ do twarzy, jakby z intencją, ale tylko po to, by powąchać trunek, zamyślić się nad nim przez moment. Rozciągał czas, smakował każdą, najmniejszą chwilę, zupełnie jakby nie wino było tu do smakowania, ale to spotkanie, z dala od miejskiego zgiełku, krzykliwości zdarzeń. Przez miniony tydzień Erik miał szansę zobaczyć, że Anthony żył bardzo szybko i intensywnie, w myśli, w działaniu, w podejmowaniu decyzji. Teraz trwali w absolutnym, niespiesznym kontraście, głośnym bzyczeniem owadów w sadach i bulgotem fontanny umieszczonej w patio syreniego pensjonatu.
– Spróbuj jeszcze raz. – położył cicho między nimi słowa, zbyt zdecydowane na prośbę, zbyt łagodne na rozkaz. – Potrzymaj je dłużej na języku, a potem rozsmaruj o podniebienie, jakbyś chciał ofiarować je swojej głowie, a nie zachłannym trzewiom. Nie szukaj właściwych odpowiedzi, a prawdziwych dla siebie i powiedz... powiedz jaką prawdę kryje to wino, jakie bogactwo skrywa leniwe włoskie grono. – Znów oparł się o dłoń, znów wrócił do swojej obserwacji, z tym samym życzliwym, uśmiechem, dającym ułudę przestrzeni i wyboru. Sam nie upiwszy choćby kropli, czekał cierpliwie, sycąc się na razie napięciem oczekiwania odpowiedzi.
Dlatego też po ekspresywnej twarzy dyplomaty błąkał się swobodny uśmiech, zarezerwowany dla bankietów, społecznych tańców i słownych potyczek. Uśmiech, który zdawał się w ledwie uchwytnych subtelnościach bardziej otwarty, ale też nie znali się tak długo, by Erik mógł rozpoznawać je z taką dokładnością. Z drugiej strony, nie była to okoliczność bankietowa, na której trzeba pokazać się od najlepszej strony, nie był to test, gwarantujący kolejne, tego typu wyjazdy w przyszłości. A może jednak...?
Kieliszek zawisł między nimi, jak pytanie i obietnica, dziwne, kryształ jak jabłko niezbyt jeszcze dojrzałe, nie chciał oderwać się od podtrzymującej go gałęzi. To był moment, mgnienie oka, czas jak lep wydłużony, który momentalnie powrócił do naturalnego toru, gdy Anthony opadł na fotel przy sofie, nonszalancko zakładając nogę na nogę i opierając głowę o dłoń, wspartego na podłokietniku ramienia. Stalowe oczy, mimo uśmiechu, niosły w sobie dreszcz poddawania ocenie, w miękkości odpoczynku unosiła się wciąż niepewność sytuacji, nowej znajomości, która dopiero w nieokreśloności formowała swój docelowy kształt.
– Czy to nie zabawne, że czas i grób, życie i śmierć na stałe weszły do muzycznej nomenklatury. Dlatego właśnie tak dobrze wychodzi im opera. To oni zaprogramowali słowo w muzyce, a muzykę w słowie, obie warstwy przenikają się i cały świat cieszy się na myśl o symfonicznym allegro, nie myśląc o tym, że tak właśnie chcieli tego włosi. Że allegro znaczy wesoły. A grave poważny, niekoniecznie śmierć. – uzupełnił lekko, odnosząc się do własnej wpadki, która przecież wpadką nie była. – Twoje słowa zainspirowały mnie do tego, żeby ukraść jeszcze jeden wieczór dla nas. Skoro dziś będziemy raczyć się winem i chlebem tego miejsca, jutro możemy przeskoczyć na jakieś dobre przedstawienie. Gdzieś, do małego ośrodka, Neapol męczy mnie swoją aurą o tej porze roku. – Czerwony trunek kołysał się niespiesznie, obmywając przezroczyste przestrzenie swojego więzienia, wciąż jeszcze nie dopełniając swojego losu, rozmowa wciąż toczyła się między ustami a brzegiem pucharu, nawet jeśli tyczyło się to już tylko Anthony'ego. – Wolisz klasyczny repertuar, czy masz ochotę zatopić się w dziką awangardę? – pytaniem zmiękczył nieco fakt, że decyzja została już podjęta, a plan układał się ażurową tkanką coraz ciaśniej wokół nich. I chodź obaj byli gośćmi w tym miejscu, Shafiq zdawał się naturalną predyspozycją przejmować ster. Tak naprawdę... nigdy go nie wypuścił z rąk.
– Masz rację jeśli chodzi o gusta i fiksacje swego wuja. Najwyżej postawi butelkę na półkę i odczeka, żeby nie ryzykować zatrucia.– Rozbawiony uśmiech choć nie wprost, to potwierdził, celność myśli młodego BUmowca i humor, który najwidoczniej przypasował politykowi. Ten w końcu odwrócił się od swojego młodszego rozmówcy, w końcu zbliżył kryształ do twarzy, jakby z intencją, ale tylko po to, by powąchać trunek, zamyślić się nad nim przez moment. Rozciągał czas, smakował każdą, najmniejszą chwilę, zupełnie jakby nie wino było tu do smakowania, ale to spotkanie, z dala od miejskiego zgiełku, krzykliwości zdarzeń. Przez miniony tydzień Erik miał szansę zobaczyć, że Anthony żył bardzo szybko i intensywnie, w myśli, w działaniu, w podejmowaniu decyzji. Teraz trwali w absolutnym, niespiesznym kontraście, głośnym bzyczeniem owadów w sadach i bulgotem fontanny umieszczonej w patio syreniego pensjonatu.
– Spróbuj jeszcze raz. – położył cicho między nimi słowa, zbyt zdecydowane na prośbę, zbyt łagodne na rozkaz. – Potrzymaj je dłużej na języku, a potem rozsmaruj o podniebienie, jakbyś chciał ofiarować je swojej głowie, a nie zachłannym trzewiom. Nie szukaj właściwych odpowiedzi, a prawdziwych dla siebie i powiedz... powiedz jaką prawdę kryje to wino, jakie bogactwo skrywa leniwe włoskie grono. – Znów oparł się o dłoń, znów wrócił do swojej obserwacji, z tym samym życzliwym, uśmiechem, dającym ułudę przestrzeni i wyboru. Sam nie upiwszy choćby kropli, czekał cierpliwie, sycąc się na razie napięciem oczekiwania odpowiedzi.