Również dla mnie, nie była to pierwsza nora, którą miałem przyjemność odwiedzić.
W swoim życiu - nadal dość krótkim - nie wystrzegałem się tego typu miejsc. Podziemne Ścieżki zdążyłem całkiem nieźle poznać, choć zarazem nie na tyle dobrze, żeby być w stanie poruszać się po tym kompleksie z zasłoniętymi oczyma. W sporej części przypadków po prostu wiedziałem, do których drzwi należało zapukać; do których drzwi należało skierować swoje kroki. Do tej pory było to więcej niż wystarczające.
Stojąc pośród sobie podobnych - pośród czarodziejów, którzy nie znaleźli się tu przez przypadek - cierpliwie czekam na to, co ma nastąpić. Choć jeszcze nie tak dawno temu zastanawiałem się nad tym, kogo będzie dane mi tutaj spotkać, teraz nie tracę czasu na odnalezienie wśród zebranych choćby jednej, znajomej twarzy. Coś innego zaprząta moją głowę. Nie tylko moją, jeśli wsłuchać się w rozmowy prowadzone przez otaczających mnie ludzi. Tak samo jak i ja, zastanawiają się nad tym, co mogło być na tyle istotne, żeby ściągnąć nas wszystkich do tej obrzydliwej nory.
Do żadnej z tych rozmów się nie przyłączam. Żadnej z nich nie przysłuchuje się uważniej.
Moja postawa zmienia się dopiero, kiedy wśród nas pojawia się on. Zajmuje odpowiednie miejsce. Zaczyna swoją przemowę. Już wcześniej wiedziałem, że Chester - dobry znajomy ojca - nie jest tutaj byle kim, ale dopiero teraz docierało do mnie to, jak wiele auror znaczy. Zrozumiałem wreszcie, co dokładniej starał się przekazać mi ojciec podczas naszego ostatniego spotkania.
- Skupić się na nich? Oczekujesz, że wystąpimy aktywnie przeciwko nim? - Nie daje się ponieść okrzykom wyrażającym poparcie dla sprawy, które zdają się docierać do moich uszu dosłownie z każdej strony. Zamiast tego przeciskam się pomiędzy zebranymi, chcąc nieco bliżej podejść do Rookwooda. Zadaje pytanie, licząc na konkretną odpowiedź. Kontrmarsz to jedno, czym innym będzie zaatakowanie uczestników pierwotnego marszu. Charłaków oraz osób popierających całą tę akcje.
Nie wszystkim podoba się zadane przeze mnie pytanie. Idące w ślad za nim wątpliwości. Da się usłyszeć kilka niecenzuralnych określeń skierowanych pod moim adresem. Obelgi jednak kompletnie mnie nie ruszają. Zatrzymuje się w miejscu, z którego mogę wreszcie spojrzeć Chesterowi prosto w oczy. W miejscu, w którym auror może mnie zauważyć, choć to akurat niewielki problem. Wzrostem góruje nad większością zgromadzonych.
- Czego od nas oczekujesz. Chcemy konkretów. - Za drugim razem zdecydowałem się na liczbę mnogą. Nie do końca świadomie. Część ludzi decyduje się, całe szczęście, pójść w moje ślady. Również mają wątpliwości, również chcą, żeby wszystko zostało powiedziane wprost. Wśród zebranych zaczyna być widoczny pewien rozłam, choć oczywiście to wcale nie tak, że ktoś spośród nas jest gotowy już teraz o wszystkim donieść w Ministerstwie. Chodzi tutaj zwyczajnie o to, że nie wszyscy przejawiają w tym temacie równie skrajne poglądy. Nie każdy z nas chce podejmować większe ryzyko. Narażać własną głowę.
Do której grupy zaliczam się ja? Nie jestem do końca pewien.