Kilka minut mogło pozwolić człowiekowi na wiele. Wystarczało, żeby rozejrzeć się po pomieszczeniu. Pozwalało zwrócić uwagę na różne szczegóły. Następnie zaś odnotować je sobie w pamięci. Umożliwiało też podejście do jednego z regałów z książkami i zapoznanie się z tytułami zgromadzonymi przez Borgina, a wcześniej - być może - jego matkę. Choć to właśnie przed jednym z regałów zatrzymał się Robert, swoimi myślami przez cały czas błądził w zupełnie innej okolicy. Tej okolicy, która wiązała się z Ministerstwem Magii. A także osobą Harper Moody, będącej obecnie jego najbardziej ulubioną pracownicą tejże instytucji.
Zanim Stanley do niego wrócił, z herbatą, zdążył przestawić ze dwie, może trzy książki. Zupełnie nieświadomie. Działając na trochę takim jakby autopilocie. Pomogło mu to uporządkować to, co krążyło mu po głowie. Pomogło się uspokoić, choć przecież na niespokojnego nie wyglądał. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Na to, że w rzeczywistości nie był do końca opanowany, wskazywać mogła jedynie wczesna pora, o której zdecydował się odwiedzić syna.
- Jedna kostka nie zaszkodzi. - odpowiedział, zapytany o to czy słodzi. Starał się ograniczać, ale nie rezygnował z cukru całkowicie. Następnie cofnął ręce, które wyciągnięte były już w kierunku kolejnej książki. Nieśpiesznie odwrócił się w kierunku Borgina. Skierował w jego stronę. W stronę, gdzie znajdywał się stół, krzesła, a także paczka papierosów oraz popielniczka. Zajął jedno z wolnych miejsc. Pozwolił mu mówić. Na razie nie częstował się niczym więcej niż herbatą. W końcu sam o nią poprosił.
- Rozumiem. - wreszcie padło z jego strony, choć tak naprawdę niekoniecznie pasowało do sytuacji. Bo prawda była taka, że rozumiał niewiele. Niewiele mówiły też słowa Stanleya. Pozbawione konkretów. Zbyt ogólnikowe. - Wiesz kto zaczął sypać? Ile na ten moment wiedzą w Ministerstwie? I przede wszystkim, jak wygląda Twoja sytuacja?
O to jak się z tym wszystkim czuje, Robert Stanleya nie zapytał. Może dlatego, że empatii było w nim za grosz. Albo z tego względu, że po chłopaku było aż nadto wyraźnie widać, że wciąż był tym wszystkim niejako roztrzęsiony? Niby się trzymał, ale nie było dobrze. Musiał obawiać się konsekwencji. Obawiać się o samego siebie? Choć Robert tego nie skomentował, jego uwadze nie umknęła bynajmniej różdżka, którą syn trzymał w dłoni, gdy otwierał drzwi. Kiedy wpuścił go do mieszkania. To też mówiło sporo. Spodziewał się kogoś innego? Dopuszczał opcje, że ktoś inny zjawi się w tym mieszkaniu? Wdepnął aż tak głęboko w bagno? O to zamierzał dopytać.
Na razie jednak nie dorzucał kolejnych pytań. Nie zalewał syna potokiem słów. Po prostu czekał na wyjaśnienia. Na rozwinięcie tego, co padło. Tego co wcześniej pojawiło się w liście. Wyciągnął dłonie w kierunku kubka z herbatą. Ciepłego za sprawą dopiero co przygotowanego napoju. Uniósł ku górze, do ust. Upił łyka, dwa. Może trzy? Miał przy tym wszystkim dużo cierpliwości. Zaskakująco wiele, kiedy połączyć ją z nieprzespaną nocą. Na szczęście tylko jedną, a nie kilkoma z rzędu.