21.03.2024, 16:40 ✶
Cathal nie ignorował tej wojny, ale i nie interesował się nią naprawdę mocno.
Wiedział, że prędzej czy później ta może zainteresować się nim. Że łatwo zostać wciągniętym w ten konflikt - wystarczyło być w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie. Jego przyjaciel niemal na pewno nosił na ręku mroczny znak, czarnym panem kazał tytułować się krewny, a odkrycia na wykopaliskach mogły przyciągnąć uwagę śmierciożerców. Zdawał sobie sprawę z tego wszystkiego, a jednocześnie korzystał bez oporów z przywileju czysto krwistego i na razie to wszystko ignorował.
Nigdy nie opowiedziałby się po stronie Voldemorta, bo bezsensowne mordowanie go nie interesowało, a sama myśl o klękaniu przed kuzynem była wkurzająca. Ale i nie planował walczyć przeciwko niemu z prostego względu.
Wcale nie był dobrym człowiekiem.
Skupiony na pracy, na Blackwoodach, na walijskiej wiosce, leżącej daleko od Londynu i centrum konfliktu, po prostu więc na razie o tym wszystkim nie myślał.
Pojawił się na miejscu punktualnie, ubrany może nie jakoś szczególnie elegancko, ale i tym razem nie niedbale - jasna koszula, ciemne spodnie i narzucona na wierzch czarna szata, najbardziej typowa w świecie czarodziejów.
- Witaj, Cynthio. Jak zwykle wyglądasz doskonale - powiedział po prostu na powitanie. Uniósł lekko jasne brwi, kiedy wręczyła mu prezent od ojca, chyba trochę tym rozbawiony, ale i nie zaskoczony. Takie gesty w pewnych środowiskach były naturalne i miały nierzadko zapewnić przychylność, bo nigdy nie wiesz, kiedy przyda ci się jakaś drobna przysługa od przedstawiciela innego rodu.
Nie zapytał, dokąd idą. Może uznał, że i tak nie powie mu wcześniej, a może zgodził się po prostu na małą niespodziankę. W tłumie ludzi nieco trudniej było się mu skupić na rozmowie – ale i nie było znalezienie się w takim miejscu dla Shafiqa nowością, miał w końcu mieszkanie w pobliżu, na Horyzontalnej, a bywał i w tak zatłoczonych miejscach, jak egipskie bazary. Uśmiechnął się lekko pod nosem, kiedy zatrzymali się przed kasynem, a Cynthia zapytała o jego doświadczenia w tym zakresie.
– Mam szerokie doświadczenia z hazardzistami – odpowiedział, zgodnie z prawdą zresztą. Jamil był hazardzistą i to z gatunku tych, którzy wiecznie przegrywali. Ginewra lubiła grać i robiła to tylko trochę mniej chętnie niż Anwar. A i grupka, która kiedyś pojawiła się w obozie nocą, aby wyegzekwować długi, bez wątpienia była powiązana z hazardowym światem. Nie wspominając o tym, że pracował z Prewettówną, a to nazwisko przecież kojarzyło się z kasynami.
Sam takich miejsc zwykle nie odwiedzał, bo i nie czuł ku temu potrzeby – dla niego liczyło się ryzyko wchodzenia do zapomnianych korytarzy i do starych grobowców. Ale też nie miał jakiejś niechęci do hazardu, przynajmniej póki ten nie doprowadzał do takich sytuacji, do jakich nie raz, nie dwa doprowadziło uzależnienie Anwara. Nie wiedział, że Cynthia miała jakieś bony, ale i w jego kieszeni było kilka galeonów, które ostatecznie mógł stracić bez jakiegoś wielkiego żalu. Zarobił całkiem sporo na egipskiej wyprawie.
– Nie zaszkodzi spróbować. Ale ostrzegam… będę oszukiwał – stwierdził, uśmiechając się półgębkiem. On nie musiał liczyć kart: zapamięta po prostu, ile ich przeszło z rąk do rąk, czy będzie chciał, czy nie.
Wiedział, że prędzej czy później ta może zainteresować się nim. Że łatwo zostać wciągniętym w ten konflikt - wystarczyło być w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie. Jego przyjaciel niemal na pewno nosił na ręku mroczny znak, czarnym panem kazał tytułować się krewny, a odkrycia na wykopaliskach mogły przyciągnąć uwagę śmierciożerców. Zdawał sobie sprawę z tego wszystkiego, a jednocześnie korzystał bez oporów z przywileju czysto krwistego i na razie to wszystko ignorował.
Nigdy nie opowiedziałby się po stronie Voldemorta, bo bezsensowne mordowanie go nie interesowało, a sama myśl o klękaniu przed kuzynem była wkurzająca. Ale i nie planował walczyć przeciwko niemu z prostego względu.
Wcale nie był dobrym człowiekiem.
Skupiony na pracy, na Blackwoodach, na walijskiej wiosce, leżącej daleko od Londynu i centrum konfliktu, po prostu więc na razie o tym wszystkim nie myślał.
Pojawił się na miejscu punktualnie, ubrany może nie jakoś szczególnie elegancko, ale i tym razem nie niedbale - jasna koszula, ciemne spodnie i narzucona na wierzch czarna szata, najbardziej typowa w świecie czarodziejów.
- Witaj, Cynthio. Jak zwykle wyglądasz doskonale - powiedział po prostu na powitanie. Uniósł lekko jasne brwi, kiedy wręczyła mu prezent od ojca, chyba trochę tym rozbawiony, ale i nie zaskoczony. Takie gesty w pewnych środowiskach były naturalne i miały nierzadko zapewnić przychylność, bo nigdy nie wiesz, kiedy przyda ci się jakaś drobna przysługa od przedstawiciela innego rodu.
Nie zapytał, dokąd idą. Może uznał, że i tak nie powie mu wcześniej, a może zgodził się po prostu na małą niespodziankę. W tłumie ludzi nieco trudniej było się mu skupić na rozmowie – ale i nie było znalezienie się w takim miejscu dla Shafiqa nowością, miał w końcu mieszkanie w pobliżu, na Horyzontalnej, a bywał i w tak zatłoczonych miejscach, jak egipskie bazary. Uśmiechnął się lekko pod nosem, kiedy zatrzymali się przed kasynem, a Cynthia zapytała o jego doświadczenia w tym zakresie.
– Mam szerokie doświadczenia z hazardzistami – odpowiedział, zgodnie z prawdą zresztą. Jamil był hazardzistą i to z gatunku tych, którzy wiecznie przegrywali. Ginewra lubiła grać i robiła to tylko trochę mniej chętnie niż Anwar. A i grupka, która kiedyś pojawiła się w obozie nocą, aby wyegzekwować długi, bez wątpienia była powiązana z hazardowym światem. Nie wspominając o tym, że pracował z Prewettówną, a to nazwisko przecież kojarzyło się z kasynami.
Sam takich miejsc zwykle nie odwiedzał, bo i nie czuł ku temu potrzeby – dla niego liczyło się ryzyko wchodzenia do zapomnianych korytarzy i do starych grobowców. Ale też nie miał jakiejś niechęci do hazardu, przynajmniej póki ten nie doprowadzał do takich sytuacji, do jakich nie raz, nie dwa doprowadziło uzależnienie Anwara. Nie wiedział, że Cynthia miała jakieś bony, ale i w jego kieszeni było kilka galeonów, które ostatecznie mógł stracić bez jakiegoś wielkiego żalu. Zarobił całkiem sporo na egipskiej wyprawie.
– Nie zaszkodzi spróbować. Ale ostrzegam… będę oszukiwał – stwierdził, uśmiechając się półgębkiem. On nie musiał liczyć kart: zapamięta po prostu, ile ich przeszło z rąk do rąk, czy będzie chciał, czy nie.