Wiadomości w tym wątku

Peregrinus Trelawney

— Na pierwszej stronie — prychnął w odpowiedzi, unosząc kącik ust w rozbawieniu. — Nie gazet bym się obawiał najbardziej, a twoich co starszych i bardziej napuszonych klientek. Jestem pewien, że uraczyłyby mnie stekiem utyskiwań o tym, jak to upadł obyczaj i zanikł dobry gust. Nie jestem na to gotów.
Deklaracja tego, że stanie po stronie Vakela, była dla Peregrinusa najnaturalniejszą z reakcji. Jaką inną stronę miałby obrać? Nie przychodziło mu do głowy nic, co mogłoby sprawić, że odwróci się od Dolohova, który był od lat podstawą jego codzienności. Los ustawił naprzeciw siebie tych dwóch mężczyzn być może właśnie dlatego, że obu im brakowało kogoś, kto będzie blisko, tak na stałe. Nawet jeśli ta relacja ustanowiona została umową o pracę.
Trelawney mógł powiedzieć o sobie to samo co Vasilij. Jego sytuacja rodzinna była godna pożałowania. Mimo że miał licznych krewniaków, to z żadnym nie był w zażyłym, codziennym kontakcie; matki nawet wśród nich nie wymieniał. Spędził lata poza Anglią, tym samym uśmiercając większość szkolnych znajomości, a gdy wrócił, wpadł od razu w sam środek koneksji towarzyskich Vakela. A te, siłą rzeczy, stawiały jego szefa w samym centrum. Wyrwanie się z tego kręgu oznaczałoby zaburzenie porządku, do którego zdążył już przywyknąć.
Słysząc treść proroczego snu, Peregrinus odruchowo sięgnął po swój notatnik i zaczął machinalnie spisywać treść. Zawsze był wzrokowcem, więc przedstawienie na papierze co i jak pomagało mu się skupić, bez zamartwiania się, czy któreś nazwisko przypadkiem zaraz nie wypadnie mu z pamięci i nie zaburzy obrazu. Tak bardzo pochłonęło go sporządzanie notatki, że początkowo nie zauważył zmiany tonu rozmowy.
Gdy Vakel wypowiedział jego imię, Trelawney, wyrwany z rozmyślań, uniósł głowę znad zeszytu i zaczął słuchać uważnie.
Jako człowieka nie w pełni zatopionego w społeczeństwie, nie w pełni obchodziły go również jego normy, więc nie był wyznaniem Dolohova nadmiernie wzburzony. Nawet trochę go rozumiał. Sam nie był nigdy zapalonym koneserem kobiecych wdzięków, choć też do głowy mu nie przyszło, że rozwiązaniem mogliby być mężczyźni. Choć miewał czasem — jak niemal każdy — ciche romantyczne marzenia, nigdy nie próbował swoich sił w świecie romansu, który wydawał mu się… Cóż, do pewnego wieku miał na ten temat bardzo kontrowersyjne, młodzieńcze opinie! W każdym razie życie spędził, za cały bagaż romantycznego doświadczenia mając pełne skrępowania pocałowanie koleżanki gdzieś na początku Hogwartu. Do dziś nie jest pewien, czy naprawdę coś w nim widziała, czy też miało to związek z tym, że potrzebowała poprawić oceny z historii magii.
Tak czy inaczej: wyznanie Vasilija wprawiło go w zdumienie, lecz obyło się bez wstrząsu. Działania Annaleigh natomiast nabrały w jego głowie nowego wymiaru okrucieństwa. Nie żeby już wcześniej nie były dla niego obrzydliwe, lecz to w jakiś sposób czyniło całą sytuację gorszą.
— I ona przez te wszystkie lata… Kurwa. — Peregrinus nie słynął z przeklinania. W zasadzie mu się to nie zdarzało, a na pewno nie w taki sposób. Czasami wymsknęła mu się cicha cholera, lecz o wiele częściej poprzestawał na: a niech to wszyscy diabli, tudzież szlag trafi.
Odłożył notes na stół i pokręcił z niedowierzaniem głową.
Chciał powiedzieć, jak bardzo mu przykro, że Vakel przeszedł przez coś takiego, wyrazić delikatnie współczucie. Jednocześnie bał się, że zostanie to odebrane jako litość dla niego. Dlatego też wdzięczny był Dolohovowi za wprowadzenie do rozmowy wzmianki o piwnicy, która dodała całej rozmowie nieco przesady i dowcipu, zdejmując z niego ciężar decyzji o tym, jak powinien zareagować.
— Możesz być pewien. Zostanę z tobą w tej piwnicy, dopóki nie dostarczysz mi satysfakcji w odpowiedzi na pytanie, dlaczego w twojej sypialni była kobieta.