[lipiec 1966] Canto della sirena

– Kursy? Hah... nie wiedziałem, że są takie. – zabrzmiał nieco gorzko, choć może to aura pomieszczenia wżerała się nie tylko w podniebienie, ale też w górę do myśli i w dół ku strunom głosowym. – Sądzę, że po prostu wszyscy jesteśmy synami swoich ojców. Mój, jak być może wiesz, jest od lat ambasadorem na misji w Egipcie. Moja kariera była przez niego zaprojektowania w chwili oznajmienia płci, tak więc dzieciństwo upłynęło mi na zdobywaniu klasycznego wykształcenia w tym nauki matematyki obejmującej arytmetykę, geometrię, astronomię i muzykę właśnie, czy jak to określiłeś: teorię muzyki. – uściślił uśmiechając się przy tym, choć ów uśmiech nie sięgał oczu i podobnie jak ton pozostawał mało przyjemny. Łagodniał jednak śledząc ruchy towarzysza korzystającego z rozmiarów solanki. Był na tyle wysoki, że w każdym miejscu mógł sięgnąć gruntu, Anthony pozostawał jednak profilaktycznie na profilowanym brzegu, gwarantując sobie pełnię kontroli wobec zbiornika wodnego.

– Masz rację, stężenie soli jest tak wysokie, że jeszcze łyżeczka i moglibyśmy po mesjańsku przemierzać tę taflę pieszo. Wciąż jednak mógłbym wstać, potknąć się i po uderzeniu w głowę nieprzytomnie wylądować twarzą w cieczy.– obracał tą myśl przez moment w swojej wyobraźni, krzywiąc się pewnikiem do wizualizacji tego zdarzenia, ale też wyraźnie dostrzegając łatwość z jaką przychodziło mu mówienie o tym tutaj, bezpośrednio w otoczeniu swojego stresora. Łatwość za którą teraz podążył, a której brakło mu kilka pięter wyżej. Pozostawał więc rozluźnionym, kontynuując dance macabre, przeciągając swoje lęki i wyraźnie odbite na twarzy obawy Erika do granic absurdu, tak by mogły pęknąć rozluźniającym śmiechem.– Mało estetyczne musisz przyznać, powiedziałbym nawet żałosne, takie ciało leżące na mozaice i tylko głowa unosząca się na wodzie mającej ledwie kilka centymetrów głębokości... O ileż ciekawiej mogłoby się ono układać gdzieś tam... w głębi... – finezyjnym gestem wskazał na najciemniejszy środek leczniczego źródła, niby niedbale, wciąż balansując na granicy dobrego smaku i makabreski. – Dodałbym element walki, z góry skazanej na porażkę, gdy para silnych, pięknie rzeźbionych ramion chwyciwszy mnie za włosy zmusiłaby mnie do milczenia, odbierając ostatnie słowo, ostatnie tchnienie... Tak oto jesteśmy tutaj i mamy te początki zaufania o którym napomknąłeś wcześniej, choć szczerze liczę, że Twoja troska o mój dobrostan nie jest podyktowana li tylko służbowym obowiązkiem? – uniósł brew, niby czekając odpowiedzi, choć z łatwością można było wyczuć jego intencję droczenia się, żartu, a fasada ta zdawała się niezbędnym punktem wyjścia dla drugiej warstwy zaszytej w doborze słów, sugestii, roztaczanych wyobrażeń w ukrytej pod ziemią komorze.

– Z pewnością matki szeptające słowa przestrogi swoim córkom miałyby wiele do powiedzenia na ten temat. Wszystko zależy od intencji opowiadającego i przekazującego dalej opowieść. Ale czy rzeczywiście los Persefony był tak niefortunny? Słyszałeś może o kochankach Zeusa? Tymczasem ona stała się przecież królową, szanowaną i kochaną, stała się szyją obracającą głową potężnego władcy. Skąd masz pewność, że nie wiedziała o pułapce granatu, którego ziarna spożyła w tak wyliczonej ilości? Może ten fortel był jej niezbędny, aby nie zrujnować wyobrażenia matki na jej temat, nie konfrontować z rodzicielką własnych marzeń i popędów? Proste i jakże skuteczne pozbycie się odpowiedzialności. Ale... podobnie i ja nie wiem jak było. Być może to Ty masz rację, a ja czynię z Persefony femme fatale tej opowieści. – uściślił czysto akademickie dywagacje o historii, która raczej nie była nawet prawdziwa, ale zakorzeniła się mocno w kulturze, do tego stopnia, że nawet mało zainteresowani mitologią kojarzyli ten spór i owoc, który zadecydował o losie niewinnej dziewczyny. – A może obaj się mylimy, a historia jest o tym, że śmierć dotknie każdego, nawet piękną niewiastę, nawet ukochane, pielęgnowane dziecko, a wszelkie układy mogące pomóc w odzyskaniu tego co martwe, kończą się zawsze porażką i oszustwem, na którym żałobnik tylko traci. – Spoważniał, choć tylko na moment, tak bowiem działały opowieści, że w zależności od wieku, perspektywy, doświadczeń, mogły każdorazowo inne odbicie znajdować w swoim odbiorcy. Były żywymi istotami, a obcowanie z nimi przypominało bardziej relację niż suchy odbiór.

Podobnie było z chwilą, w której Erik zatopił zęby w miękkiej skórze, pozwalając po wargach pocieknąć słodkiemu, naznaczonemu miodowymi nutami nektarowi. Z tą chwilą szare oczy odbijające w sobie melancholijny granat otoczenia nie oderwały się od jego ust ani na moment, a palce zacisnęły się mocno na twardym ogonku, który niegdyś łączył owoc z macierzystym drzewem, tak aby nic nie przerwało pięknej w swoim prymitywizmie degustacji.

Przez ułamek sekundy, nieco bezmyślnie pochylił się ku niemu, by wewnętrzną częścią dłoni złapać niespiesznie ściekający figowy sok i wetrzeć go w zwilżone owocem usta, lecz Erik ubiegł go w tym, a moment przeminął. Odsunął się więc, zapierając plecami o kamienne oparcie. Słowo "wybrakowany" zawisło między nimi, w miękkiej ramie ciszy tak głośnej wobec wartkiego toku dotychczasowej rozmowy. W końcu Anthony odwrócił się do trzymanej przez siebie przekąski i trochę nieobecnym tonem podjął:
– Miejscowi nie mogę zdecydować się nad znaczeniem figi, komunikatem, który można przy jej pomocy powiedzieć. Starożytni ofiarowywali sobie kosze tych owoców, jako życzenia pomyślności i płodności. Kilka wieków później pojedyncza figa oznaczała uprzejmą, acz stanowczą odmowę... Symbol bożego błogosławieństwa i grzechu w jednym. – Mówiąc, zsunął palce by objąć gruszkowatą nasadę, przypatrywał się jasnemu wnętrzu wypełnionemu rojem otulonych miąższem ziaren, oceniając być może rozstaw zębów na oberżynowej linii rozdarcia. – Zapamiętaj ten smak, mdlisty karmel i wcale niezbyt soczystą słodycz. Zapamiętaj ją w tym ciasnym i wciąż mimo przyzwyczajenia intensywnie mineralnej aurze syreniego źródła. Podczas kolacji zadbam byśmy do wina dostali ich kilka, do ponownego spróbowania, kto wie, może poczujesz różnice, a Twoje podniebienie będzie jeszcze możliwe do ocalenia. – To powiedziawszy, zbliżył figę do własnych ust i nadgryzł ją delikatnie, biorąc dla siebie ledwie piątą część pozostawionej przekąski. Uśmiechnął się po tym enigmatycznie, nie dając po sobie poznać własnej opinii czy – być może spodziewanego z drugiej strony – niezadowolenia. Zamiast tego wychylił się ponownie ze swojej pozycji, by odłożyć to co pozostało.