[27.07.1972] Duch | Sauriel & Victoria

Małe kocięta były przesłodkie, ale to chyba jak wszystko, co małe. Bo małe krzesełka z ogórków też były całkiem słodkie, chociaż niekoniecznie słodkie były już same ogórki. Ale to był kot, nie ogórek. Definitywnie nie ogórek. Trzymał go bardzo delikatnie, był śmiesznie mały na jego łapie, wbijał się tymi igiełkami, próbując się utrzymać na swoich równie śmiesznych niby-nóżkach, na których się nadal rozkraczał. Ale nie próbował uciekać. Usadził tyłek i zaczął mruczeć. Kocie ciepło było bardzo przyjemne, zupełnie inne od ludzkiego, za którym niekoniecznie przepadał. Ale nawet takie dzikusy jak on miały na nie ochotę.

- Ooo kto jest takim pięknym, uroczym kociakiem... mmm... tak, tak, śliczny kotek, nooo... - Victoria niestety przegrała walkę o atencję z własnym kotem, ale to chyba można było wybaczyć? Jeszcze moment i Sauriel gotów był tutaj mruczeć od mruczenia, bo już wydał z siebie pomruk zadowolonego kocura, kiedy tak przytulił tą czarną kulkę do siebie. Nie było wątpliwości, że w tej wielkiej łapie był równie bezpieczny, co mała pantera u boku wielkiej, kociej mamy. Tylko Sauriel nie spełniał się w roli samicy i nie miał kompleksów wielkich kotów wynikających z braku tolerowania innych kotowatych na swoim terenie. - Nora miała mówiącego kota. Salem miał na imię. Był jej dobrym przyjacielem. - Tak mu się przypomniał ten wspaniały kocur, który dawał mu się głaskać z włosem, miziać za uszkiem, podziwiać i uwielbiać. Ten podziw i uwielbenie nie trwały długo. Dokładnie tyle czasu, ile przez przypadek Salem go ugryzł w palec i odkrył, że zimna ręka to jedno. To, że nie leci z niej krew - drugie. - Prawda? - Uniósł kociaka i przystawił sobie do twarzy, żeby potem posadzić go na swoim barku. Ale czuwał, gdyby niezdara miała zaraz się ześlizgnąć czy spaść. - Na pewno bardziej niż z moją choleryczną sową. - Która była niedobra, zła i w ogóle... lepiej wymienić ją na nowszy model. Tak przynajmniej narzekał, bo może nie był wielkim fanem zwierząt (chociaż lepsze są zwierzęta od ludzi w większości przypadków), ale na pewno był ostatni do robienia im krzywdy.

Ale czy naprawdę nie było nikogo, kto mógłby jej tego kota przypilnować? Nikogo? Żadnych znajomych, nic? Okej, wszyscy mieli pracę... hm.

- Ile płacisz za godzinę? - Kasa fiskalna w głowie Sauriela zadzwoniła. - Nie mam codziennie czasu, ale mogę czasami przyjść. - Bo czasami chciał zresetować mózg i jednak spać, a praca na Głębokich Ścieżkach nie wymagała szwendania się po nich akurat nocą.