[11.53 | Norwegia] Forbannet av det evige, lå han i dvale der

adnotacja moderatora

Rozliczono - Anthony Shafiq - osiągnięcie Piszę więc jestem

—11/1953—
Norwegia
Richard Alexander Mulciber & Anthony Shafiq

Deep in there, what will be found?
The smell is a stench never felt by man, before
It's too calm to be real
Curses from ancient times lie here asleep...

Wysoki szczupły mężczyzna opuścił karocę przed przygnębiająco szarym budynkiem, w przygnębiająco szarej Norwegii. Oficjalny strój urzędniczy ciążył mu, zdecydowanie wolał wygodniejszy, lżejszy ubiór niż ciężkie szaty ciągnące się po ziemi. Szczęściem Norwegowie dbali o czystość chodników, co tylko odrobinę uspokajało Anthony'ego Shafiq'a.

Choć ni jak nie odbijało się to na gładkiej, nieco woskowej obecnie twarzy anglika, był siarczyście wkurwiony. Lata praktyki, ciężkich treningów woli, które od trzeciego roku życia fundował mu ojciec, przynosiły w końcu swoje owoce. Był mistrzem panowania nad swoją mimiką, niemalże trzymając w garści kontrolę nad własnym pulsem. Sprawa była o tyle irytująca, że Norwegia była dla niego nieznanym terenem, nigdy za bardzo nie interesował się zdziczałymi, postwikińskimi przestrzeniami. Talent krwi pozwalał mu porozumieć się oczywiście z mieszkańcami tego surowego kraju, lecz nie miał wykształcenia pozwalającego mu roztoczyć swój czar w pełnej krasie. W przededniu nominacji na ambasadora, była to nader irytująca niedogodność.

Plan był prosty. Amerykanin miał się pojawić, kupić i użyć świstoklika, by powrócić do Anglii w bezpieczne miejsce przekazania artefaktu. Kiedy się nie pojawił, Shafiq od razu wiedział, że coś jest nie tak. Tak to jest polegać na jankesach, niczego nie potrafią zrobić dobrze, Anthony wyrzucał to sobie, powinien mądrzej dobierać zleceniobiorców. Zwłaszcza jeśli chodziło o autentyczną smoczą czaszkę z XV wieku...

Teraz wspinał się po schodach, licząc na to, że urzędy całego świata działają podobnie. Gdyby tylko była to Francja, albo Włochy, załatwiłby to od ręki... W Rosji wystarczyłaby odpowiednia dźwignia, od Egiptu na południe nie musiałby się nawet kłopotać, kłopotliwy najemnik już dawno zjedzony byłby przez hieny. Tutaj jednak sprawa była delikatna i nie wachał się ani chwili, by przełożyć swoje plany i osobiście ratować dobre imię. I to jeszcze w tak wrażliwym momencie.

– Dzień dobry. Jestem wysłannikiem angielskiego Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziei. W sprawie Johna S. ujętego 28 lutego tego roku. Tak, pisałem wcześniej w tej sprawie. Tak, wiem, że nie jest to nasz obywatel niemniej detale mogę przedstawić oficerowi prowadzącemu sprawę. Owszem. Rozumiem. Tutaj podpisać? – krótka wymiana zdań z sekretarzem norweskiego departamentu była pierwszym krokiem do rozwiązania problemu. Oby kolejne były tak proste...