13.04.2024, 17:45 ✶
Lorien najwyraźniej nie zależało na ciągnięciu dalszej dyskusji odnośnie kolacji; przez moment można było wręcz odnieść wrażenie, że kobieta jest wdzięczna za ucięcie tematu.
Z pewnością była jednak usatysfakcjonowana jego brakiem obiekcji.
Już w chwili wypowiadania ostatnich słów uświadomiła sobie jak bardzo nie jest gotowa na jakąkolwiek odmowę; jak krucha była ta fasada za którą teraz próbowała się ukryć. Gdzie kończyła się prawdziwa Lorien, a zaczynała pani Mulciber?
Wsunęła dłoń pod rękę Roberta, obejmując palcami jego przedramię. Pozory. Wszystko było tylko grą w pozory pomiędzy dwójką zatwardziałych pokerzystów. Tylko że jeden z nich grał znaczoną talią, błogo nieświadomy zerowej szansy na wygraną. Choć w tym geście było więcej pragmatyczności niż czułości. Nie była pewna na ile osłabione ciało nadąży za umysłem. Potrzebowała w tym momencie czysto fizycznego wsparcia o wiele bardziej niż psychicznego.
- Twoja matka miała niezwykłą wrażliwość. Dlaczego nie zabrałeś jej obrazów stąd?- Zapytała, równocześnie przystając na pomysł spaceru do ulubionego miejsca zmarłej przed laty teściowej. Nie znała Ethel Mulciber. Kobieta była dla niej tylko podpisem na zakurzonych, wyblakłych obrazach w pracowni. Tajemnicą, której nie chciała nawet zgłębiać - prawda była zwykle okrutnie rozczarowująca.
O tym, że rodzinne trupy powinny leżeć głęboko pogrzebane w szafie z dala od wzroku ciekawskich, Lorien wiedziała aż zbyt dobrze.
Pociągnęła delikatnie męża za ramię bez słowa dając znać, że jest gotowa na spacer.
Kiedyś, gdy jeszcze żyła nadzieją, Lorien lubiła wyobrażać sobie starość. W niemal każdym scenariuszu widziała się w drewnianych ławkach Wizengamotu, w otoczeniu opasłych prawniczych tomów i niekończących się zwojów.
Ale były też inne wizje - te może bardziej kliszowe, może wzbudzające nawet u niej samej równocześnie lekko pobłażliwy uśmieszek i szybsze bicie serca. Gdyby się zestarzała - wyjechałaby z Anglii raz na zawsze. Zamieszkałaby we Włoszech w rodzinnej posiadłości matki. Z dala od samej Adeline, ale blisko kultury śródziemnomorskiego magicznego światka, którym nigdy nie miała okazji się nacieszyć w młodości.
Czy gdyby miała się nad tym teraz zastanowić, wzięłaby pod uwagę szkocką posiadłość położoną pośrodku niczego? Może. Powoli zaczęła doceniać swoją izolację. Nie mniej sama posiadłość była urokliwa. Porzucona, nadgryziona zębem czasu - oczywiście. Robert którego znała nie był typem człowieka, który odrzuciłby życie stolicy na rzecz sielsko-anielskich klimatów szkockiej prowincji.
Nie mniej, kiedy tak szli pustym korytarzem w stronę drzwi wejściowych, kobieta poczuła bolesne ukłucie w sercu. Może rzeczywiście powinna tu zostać?
Tu nikt nie zadawał jej trudnych pytań. Mogła pozwolić sobie na przeżycie żałoby, przetrawienie bólu.
- Wszystko przemija.- Mruknęła wzruszając lekko ramionami. Ni to do siebie, ni to do Roberta.- Nawet takie zwyczajne altany.
Lorien zamarła w otwartych drzwiach wejściowych, wręcz komicznie zawieszona w półkroku.
Zacisnęła mocniej palce na przedramieniu Roberta, wpatrując się w żwir, którym wysypano ścieżkę. Zupełnie jakby najmniejszy kontakt ze światem zewnętrznym miał stać się kroplą, która na nowo przeleje czarę goryczy.
To nie był dobry pomysł.
Nie powinna ryzykować. Ostatnia przemiana zabiła jej dziecko, a co jeśli kolejna…
Cofnęła ostrożnie nogę, pozostając w bezpiecznym przedpokoju.
- Robercie… Ja…- Zaczęła, wzdychając niemal zrezygnowana. Nawet zebranie konstruktywnej myśli stało się teraz zbyt trudne, gdy stała na progu wolności, o którą tak walczyła, a która ostatnio przynosiła jej samo pasmo rozczarowań.- Może jednak nie powinniśmy?
Pytanie kogokolwiek o zdanie nie leżało nigdy w jej naturze. A jednak, teraz wyjątkowo wolała poświęcić resztkę dumy i dać mężowi podjąć ostateczną decyzję o spacerze.
Z pewnością była jednak usatysfakcjonowana jego brakiem obiekcji.
Już w chwili wypowiadania ostatnich słów uświadomiła sobie jak bardzo nie jest gotowa na jakąkolwiek odmowę; jak krucha była ta fasada za którą teraz próbowała się ukryć. Gdzie kończyła się prawdziwa Lorien, a zaczynała pani Mulciber?
Wsunęła dłoń pod rękę Roberta, obejmując palcami jego przedramię. Pozory. Wszystko było tylko grą w pozory pomiędzy dwójką zatwardziałych pokerzystów. Tylko że jeden z nich grał znaczoną talią, błogo nieświadomy zerowej szansy na wygraną. Choć w tym geście było więcej pragmatyczności niż czułości. Nie była pewna na ile osłabione ciało nadąży za umysłem. Potrzebowała w tym momencie czysto fizycznego wsparcia o wiele bardziej niż psychicznego.
- Twoja matka miała niezwykłą wrażliwość. Dlaczego nie zabrałeś jej obrazów stąd?- Zapytała, równocześnie przystając na pomysł spaceru do ulubionego miejsca zmarłej przed laty teściowej. Nie znała Ethel Mulciber. Kobieta była dla niej tylko podpisem na zakurzonych, wyblakłych obrazach w pracowni. Tajemnicą, której nie chciała nawet zgłębiać - prawda była zwykle okrutnie rozczarowująca.
O tym, że rodzinne trupy powinny leżeć głęboko pogrzebane w szafie z dala od wzroku ciekawskich, Lorien wiedziała aż zbyt dobrze.
Pociągnęła delikatnie męża za ramię bez słowa dając znać, że jest gotowa na spacer.
Kiedyś, gdy jeszcze żyła nadzieją, Lorien lubiła wyobrażać sobie starość. W niemal każdym scenariuszu widziała się w drewnianych ławkach Wizengamotu, w otoczeniu opasłych prawniczych tomów i niekończących się zwojów.
Ale były też inne wizje - te może bardziej kliszowe, może wzbudzające nawet u niej samej równocześnie lekko pobłażliwy uśmieszek i szybsze bicie serca. Gdyby się zestarzała - wyjechałaby z Anglii raz na zawsze. Zamieszkałaby we Włoszech w rodzinnej posiadłości matki. Z dala od samej Adeline, ale blisko kultury śródziemnomorskiego magicznego światka, którym nigdy nie miała okazji się nacieszyć w młodości.
Czy gdyby miała się nad tym teraz zastanowić, wzięłaby pod uwagę szkocką posiadłość położoną pośrodku niczego? Może. Powoli zaczęła doceniać swoją izolację. Nie mniej sama posiadłość była urokliwa. Porzucona, nadgryziona zębem czasu - oczywiście. Robert którego znała nie był typem człowieka, który odrzuciłby życie stolicy na rzecz sielsko-anielskich klimatów szkockiej prowincji.
Nie mniej, kiedy tak szli pustym korytarzem w stronę drzwi wejściowych, kobieta poczuła bolesne ukłucie w sercu. Może rzeczywiście powinna tu zostać?
Tu nikt nie zadawał jej trudnych pytań. Mogła pozwolić sobie na przeżycie żałoby, przetrawienie bólu.
- Wszystko przemija.- Mruknęła wzruszając lekko ramionami. Ni to do siebie, ni to do Roberta.- Nawet takie zwyczajne altany.
Lorien zamarła w otwartych drzwiach wejściowych, wręcz komicznie zawieszona w półkroku.
Zacisnęła mocniej palce na przedramieniu Roberta, wpatrując się w żwir, którym wysypano ścieżkę. Zupełnie jakby najmniejszy kontakt ze światem zewnętrznym miał stać się kroplą, która na nowo przeleje czarę goryczy.
To nie był dobry pomysł.
Nie powinna ryzykować. Ostatnia przemiana zabiła jej dziecko, a co jeśli kolejna…
Cofnęła ostrożnie nogę, pozostając w bezpiecznym przedpokoju.
- Robercie… Ja…- Zaczęła, wzdychając niemal zrezygnowana. Nawet zebranie konstruktywnej myśli stało się teraz zbyt trudne, gdy stała na progu wolności, o którą tak walczyła, a która ostatnio przynosiła jej samo pasmo rozczarowań.- Może jednak nie powinniśmy?
Pytanie kogokolwiek o zdanie nie leżało nigdy w jej naturze. A jednak, teraz wyjątkowo wolała poświęcić resztkę dumy i dać mężowi podjąć ostateczną decyzję o spacerze.