Początki bywają trudne. Niektórzy mogliby w tym miejscu pokusić się nawet i o stwierdzenie, że są takimi zawsze. Nie da się uniknąć błędów. Pewnych wpadek. Tyle tylko, że to dzięki nim człowiek zdobywa doświadczenie. Poszerza swoją wiedzę, a także uczy się tego, w jaki sposób należy zastosować ją w praktyce. Pokonuje kolejne etapy. Rozwija się.
Sophie chciałaby po pewne rzeczy wyciągnąć ręce już teraz. Zdobyć je szybko. Dotrzeć do celu, wybierając drogę na skróty. Mógłby nie interweniować. Mógłby po prostu wszystkiemu się przyglądać. Tyle tylko, że w ostatecznym rozrachunku dziewczyna była przecież jego córką. Jego dzieckiem. Był za nią odpowiedzialny. Powinien jej pomagać. Wspierać. Umożliwić wejście w dorosłe życie. Nie chciał postąpić w tym przypadku podobnie do ojca, który nie pozwolił im na swobodny wybór własnej ścieżki kariery. Wywierał presje. Miał wielkie oczekiwania. Zbyt duże. Zarazem jednak, na pewne kwestie, Robert spoglądał w podobny sposób. Czasami trzeba było być twardym. Stanowczym. Nie łamać się na widok pierwszych łez. Pod wpływem pierwszego pociągnięcia nosem.
Zapytany o Blacka oraz możliwość pomagania w pracy Richardowi, pozwolił pierw na to by brat się sam określił. Dopiero kiedy ten poinformował, że nie widzi tutaj problemu, skinął głową. Na zgodę. Nie zamierzał odbierać córce wszystkich możliwości pozwalających na realizacje celu. Było w tym przypadku wręcz przeciwnie. Oczekiwał, że z nich skorzysta; że się wykaże.
- Ustalisz z panem Blackiem i Richardem stały grafik. Chcę wiedzieć, gdzie i kiedy pracujesz. – odezwał się, porządkując papiery na biurku. Szykując się z wolna do powrotu do pracy. Do swojego wcześniejszego zajęcia. – I zarezerwuj czas na środę. Udamy się razem do Ministerstwa Magii. Postaram się nas umówić na spotkanie z pracownikiem Biura Kontroli Departamentu Skarbu.
Prawidłowo, powinni spotkać się z kimś zatrudnionym w biurze kontaktu z podatnikami. Robert doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak wyglądały procedury. Sam przecież prowadził biznes. Sam też odprowadzał podatki. Oczywiście były to podatki odpowiednio wysokie. W przypadku Sophie chciał jednak skorzystać z innych możliwości. Wesprzeć się pewnymi znajomościami. Te zaś, o dziwo, miał tutaj całkiem spore, choć na co dzień starał się z tym za bardzo nie wychylać. Tak było wygodnie.
- Uporządkuj pokój, doprowadź się do ładu. Gdybyś miała mi coś jeszcze do powiedzenia… - przez chwilę patrzył jej prosto w oczy. Tyle tylko, że było to spojrzenie wyraźnie informujące, że dla Sophie byłoby lepiej, żeby kolejnych niespodzianek Robertowi oszczędziła. Była blisko przekroczenia granicy. - …będę cały dzień w biurze. Zastanów się dobrze.
Przeniósł spojrzenia na brata, znów na córkę. Kolejny raz na Richarda.
- Jeśli to wszystko, to mam sporo pracy.