Wiosna 1972, 13 maja | Kamienica Dolohova | Vakel & Peregrin

Peregrinusowi poczucie komfortu i bezpieczeństwa nie było obce. Mimo że nigdy nie był na tyle towarzyski, aby dorobić się bogatego zbioru bliskich znajomych — na tyle bliskich, aby bezwarunkowo zaufać im i się odsłonić — to jego bezpieczną przystanią była rodzina. Był ukochanym syneczkiem mamusi i pewien słynny psychoanalityk niewątpliwie miałby na temat tak bliskiej jego relacji z rodzicielką swoje do powiedzenia. Być może właśnie przez to, że dom był dla młodego czarodzieja tak bezpieczny, wcale nie ciągnęło go do sprawdzania, jak by to było poszukać kogoś bliskiego poza nim. Do czasu aż nie został do tego zmuszony. Dom zatrząsł się w posadach i runął, a poszukiwania nowego sposobu życia skrzyżowały jego ścieżki z Vakelem Dolohovem.
Początkowo chodziło tylko o pieniądze, a teraz? Cały jego świat zakręcił się wokół tego jednego mężczyzny i Trelawney nie protestował. Gdyby Dolohov zniknął, co by mu zostało? Zbliżał się trzydziestki, a jego kariera polegała na rezerwowaniu sal na spotkania z Vakelem, negocjowaniu umów z gazetami dla czarownic i parzeniu kawy. Poza tym żadnej żony na horyzoncie, żadnych dzieci. Był uzależniony od niego, ale podobała mu się ta zależność i wcale nie walczył o ucieczkę. Teraz tu była jego bezpieczna przystań. Choć jeszcze do niedawna nie dzielili się pieczołowicie chronionymi sekretami dręczącymi ich dusze, to przez lata zbudowali zaufanie na fundamencie drobnych intymnych gestów codzienności.
Gdy Peregrin uświadomił sobie swoją pomyłkę, speszył się lekko. W natłoku rewelacji i emocji musiał źle usłyszeć i zamiast „jej”, dotarło do niego „mnie”.
— Wybacz, przesłyszałem się. — Zażenowany spuścił wzrok i potarł dłonią czoło, ukrywając oczy przed spojrzeniem Vakela. — Nie przyszłoby mi to po prostu do głowy. Zamykanie kobiet w piwnicach jest niekoniecznie dżentelmeńskie.
A czy zamykanie Vasilija w piwnicy było dżentelmeńskie? Cóż, czasem zasługiwał i sam się prosił. Ale tę myśl wierny asystent zachował już wyłącznie dla siebie.
Peregrinus kojarzył odwiedziny Brygady Uderzeniowej, a na słowa o tym, że Annaleigh mogłaby zniknąć na zawsze w piwnicy, pokiwał jedynie głową na znak zgody. Rozwiązałoby to niewątpliwie problem małżeństwa Dolohova.
Utknął na chwilę przy odpowiedzi na pytanie o to, czy przejmuje się poznaniem wróżbity na nowo. Nie przyszło mu wcześniej do głowy, że to, co było między nimi, mogłoby się unieważnić, gdy moc eliksirów zniknie. Czyż nie powinny jedynie zawrócić Vakelowi w głowie na punkcie Anny? Pytanie oraz wzmianka o nieobecności i śnie otworzyły u Peregrina furtkę dla wątpliwości. Przyjrzał się uważniej siedzącemu naprzeciw niemu czarodziejowi, pragnąć upewnić się, że ten patrzy na niego dokładnie tak samo jak wcześniej; że Trelawney nie stał mu się obcy.
— Nie biorę pod uwagę odchodzenia z Praw Czasu niezależnie od tego, jaki się okażesz, jeśli o to pytasz — zaczął ostrożnie. I wierzył szczerze w to, co mówił. Nie wyobrażał sobie, że Dolohov mógłby się stać bardziej nieznośny niż dotychczas. — Ale muszę przyznać, że jestem ciekaw, czy to coś zmieni. W tobie i tym, jak wygląda nasza współpraca. Mógłbym zresztą zadać ci podobne pytanie: czy dla tego Vakela Dolohova, który mnie zatrudnił i pracował ze mną ostatnie lata, jestem taki sam jak dla tego, z którym teraz rozmawiam?
Mógłbym zapytać. Nie zadał tego pytania bezpośrednio, jakby bał się odpowiedzi bez względu na jej treść, a jednocześnie bardzo chciał ją poznać.