[19.06.1972r.] Dziwny jest ten trup | Nicholas & Cynthia

Mogło to brzmieć makabrycznie, ale lubiła takie sprawy. Przynosiły coś nowego, umożliwiały zdobycie nowej wiedzy. Praca była zawsze pewną formą ucieczki dla blondynki, nic więc dziwnego, że brała każde możliwe zwłoki na siebie i zostawała po godzinach, aby pisać raporty. Poza dobrą opinią w Ministerstwie, a także wzrostem doświadczenia, gwarantowało to spędzony samotnie czas w lodówkach pełnych najnowszych narzędzi i posiadających bogatą bibliotekę oraz akta przypadków. Bo przecież poza oficjalną pracą, miała również swoje projekty — mniejsze lub większe, niektóre wzniesione na priorytet ponad innymi, jak zimni. Zwęglone zwłoki, trudne do zidentyfikowania — zarówno, jako persona, jak i przyczyna śmierci nie zostawiały jej wielkiego wyboru, jak zgłosić się do Departamentu Tajemnic o nadzór. Dlaczego? Takie wymogi wprowadziło Ministerstwo, gdy Wojna pomiędzy Czarnoksiężnikiem i jego zwolennikami a ludźmi tolerancyjnymi względem dzielenia się magią rozgrzała na dobre. Nie lubiła zostawiać takich spraw w rękach przypadku, zwłaszcza że starała się o awans. Liczyła więc, że los lub też przypadek się do niej uśmiechnie i wraz z jej podpisem pod zgłoszeniem, przydzielą jej kogoś, z kim współpraca zawsze szła gładko. Może dlatego, że obydwoje z Nicholasem byli dość małomówni i skupieni na wykonywanych zadaniach, nie pozwalając, aby zbędne emocje ich rozpraszały? Trudno powiedzieć.
Odchyliła głowę do tyłu, stojąc nieopodal stołu z ciemnym kształtem, którego część zakryta była białą płachtą, zgrabnym ruchem wiążąc pasma jasnych włosów w wysokiego koka. Miała na sobie biały fartuch pracowniczy, a pod nim dopasowaną sukienkę w ciemnogranatowym kolorze, idealną na letni czas. Nie tak cienką, bo przecież w kostnicy było dość chłodno, nawet jeśli ona już nie umiała tego odczuwać. Przesunęła spojrzenie na przygotowaną tacę z narzędziami, papiery oraz pióro, które w trakcie należało wypełniać. W gotowości była też waga, aby sprawdzić organy po ich wyjęciu, o ile się do tego nadawały. Z samej twarzy człowieka niewiele zostało, ale rysy się zachowały, podobnie, jak uzębienie.
Gdy drzwi i głos Marcusa oznajmiły przybycie towarzystwa, odwróciła twarz w kierunku wejścia i uniosła kąciki ust, kiwając głową.
- Dziękuje Marcusie. Zadbaj, proszę, aby nam nie przeszkadzano, Aurorzy chcą raport na wieczór. Panie Travers, dziękuje, że zgodził się Pan pomóc. - brzmiała dość pogodnie, dostosowując widocznie noszoną maskę do potrzeb pracy w tym miejscu. Może raczej do ludzi? Odprowadziła młodego stażystę wzrokiem, sięgając po parę przygotowanych rękawiczek. W pomieszczeniu przez chwilę panowała cisza, zdawać się mogło, że oddech odbija się echem od metalowych elementów surowego wnętrza. - Miałam nadzieję, że zdecydujesz się na wzięcie tej sprawy. Dobrze Cię widzieć. - przywitała go już mniej formalnie, zmniejszając nieco odległość pomiędzy nimi. Wyglądał całkiem dobrze, lepiej niż w dniu, gdy ojciec przysłał ją z dokumentami do jego biura. Wciąż dbała o jego zdrowie, dostarczając odpowiednie zioła i eliksiry, co pozwalało jej doskonalić umiejętności, jak i w konieczności mieć śmiałość, aby o coś go poprosić. Na szczęście nic nie zapowiadało, aby Cynthia potrzebowała jakiejkolwiek przysługi, radziła sobie doskonale w opanowanym przez mężczyzn, jak i ciemność — w ostatnich miesiącach szczególnie natarczywą, świecie. Wskazała dłonią na stół, odwracając się i obeszła go, skupiając wzrok na ofierze. - Mężczyzna, wiek pomiędzy trzydzieści jeden, trzydzieści pięć lat. Dość wysoki, sto i osiemdziesiąt siedem centymetrów wzrostu, dobrze zbudowany, raczej z drobną nadwagą, niż szczupły. Brązowe oczy, włosy spalone, więc kolor nie jest na pierwszy rzut oka możliwy do stwierdzenia. Wysłałam ten wstępny opis do góry, aby sprawdzili listę osób zaginionych. - wyjaśniła mu, przesuwając spojrzeniem po szczęce, którą następnie złapała, otwierając usta i przyglądając się uzębieniu. - Delikatna próchnica, ale w dobrym stanie. Majętny na tyle, aby o to zadbać, ma plombę z jakiegoś kruszcu.