[22.07.72 | Little Hangleton] tak ci końcówkowuję z niepisaniowości

adnotacja moderatora

Rozliczono - Anthony Shafiq - osiągnięcie Piszę więc jestem
Rozliczono osiągnięcie - Isaac Bagshot - Piszę więc jestem

—22/07/1972—
Anglia, Little Hangleton
Isaac Bagshot & Anthony Shafiq

Muzo
Na­tchniu­zo

tak
ci
koń­ców­ko­wu­ję
z nie­pi­sa­nio­wo­ści

na­treść
mi
ości
i
uzo

Dochodziła siedemnasta, gdy powrócili do posiadłości Anthony'ego, po oglądaniu zamkowej rudery naszpikowanej możliwie strasznymi, że aż kuriozalnymi rekwizytami. Shafiq, mimo że jednoznacznie dał do zrozumienia, że chce z Isaakiem porozmawiać, nie odzywał się w karocy wcale, patrząc przez uchyloną zasłonę na rozjaśniające się niebo. Gdy dotarli na miejsce te kilka minut później, u góry znów królowało słońce, a jedynym śladem po burzy była pospiesznie parująca z liści drzew i traw woda.

Rezydencja ociekała prostotą i skromnością, złożona niejako z dwóch części na modłę domów ze starożytnego Rzymu: głównej, piętrowej siedziby na planie kwadratu z symetrycznym acz niewielkim atrium w środku oraz drugiej, na planie prostokątu, gdzie ujmując rzecz największym skrócie podłużny basen na środku okraszony rzędem cyprysów i bielonych rzeźb, otoczony był kolumnadą podtrzymującą ciągnące się arkady, kryjące się rozległe tarasy, przylegające do gościnnych pokoi oraz zadaszonych przestrzeni do relaksu, rozmów i zabaw.

Isaak teleportowany był za pierwszym razem w przestrzenie ogrodowe, które mogły zachwycać wprawne oko lubujące się w architekturze Włoskiej dbałością o detale. Tym razem jednak nie wyszli na zewnątrz, Anthony bowiem na obszernym holu w pierwszej części domu, nie wyminął potężnej fontanny z rzeźbą Urobosa pożerającego słońce by wyjść do drugiego atrium, a wspiął się po marmurowych schodach do góry. I znów, w milczeniu tuż przy potężnych drzwiach prowadzących najprawdopodobniej do sali balowej, odbił w prawo, idąc niespiesznie długim białym korytarzem wyłożonym miękkim lazurowym dywanem. Gdy skręcili ponownie oczom młodego stażysty ukazał się specyficzny widok - ciąg dalszy korytarza gubiła ascetyczny, klasyczny wygląd na rzecz kolekcji, która w bardzo chaotyczny sposób prezentowała przy ścianach. Rzeźby, misy, wazy, artefakty - wszystkie eksponaty łączył jeden wspólny motyw: smok. Białe ściany i rozległe okna uwypuklały chaos kolorów i faktur, Anthony zdawał się jednak totalnie na to nie zwracać uwagi. Otworzył pierwsze drzwi, które napotkali i zaprosił Isaaca do środka.

Porządek powrócił, tym razem młody chłopak miał szansę zderzyć się z inną kolekcją. W białym, klasycystycznie wykończonym i bardzo jasnym pomieszczeniu każda z półek uginała się od książek, przywodząc na myśl księgozbiór Parkinsonów z Alei Horyzontalnej. Przy oknach, których widok z pewnością był magicznie spreparowany, stało obszerne biurko, fotel za nim i dwa fotele przed nim. Anthony odwiesił płaszcz na stojący przy wejściu wieszak, ściągnął rękawiczki i odetchnął głęboko znajomym zapachem kurzu i mądrości wieków.

– Herbaty? A może whisky? Na co masz ochotę Isaaku? – zapytał miękko, podchodząc do biurka i wyciągając z niego grubo ciosaną w szklę karafkę i dwie szklanki. Mimo entuzjazmu, który okazywał przez cały okres zwiedzania, zdawał się zmęczony. Teraz dopiero widać było jego lekko zapadniętą i pobladłą twarz, teraz w tym świetle dostrzec można było sińce pod oczami, jakby od jakiegoś czasu nie spał zbyt dobrze. A przecież w biurze nie było go wcale, zupełnie jakby panna Stanhope miała racje, zupełnie, jakby się ukrywał.

– Co myślisz o dzisiejszym dniu? – zapytał nalewając i sobie i jemu, choć na razie w ogóle nie usiadł, a oparł się biodrem o biurko. – Potrzebuję Twojego oka. Mów mi wszystko. – uściślił ocierając sobie usta kciukiem, gdy upił niewiele złocistego płynu.