23.04.2024, 18:21 ✶
On sam był raczej jednym z mniej elegancko odzianych mężczyzn na sali, chociaż i nie odstawał od towarzystwa jakoś szczególnie. Wyróżniał się głównie wzrostem i opalenizną – ta nie była już tak wyraźna, jak po powrocie z Egiptu, ale Shafiq wciąż spędzał na zewnątrz całe godziny i nie „zbladł” jeszcze jak na typowego Anglika.
Cathal nie był ślepy, a Cynthia bez wątpienia miała bardzo ładne nogi. Byłby straszliwym hipokrytą, gdyby udawał, że wygląd nie ma dla niego żadnego znaczenia. Czy mógłby zainteresować się brzydką kobietą? Zapewne tak. Ale musiałaby być przynajmniej dwa razy bardziej interesująca niż ta piękna i ciężej byłoby przykuć jego uwagę. Dostrzegał więc wszystkie atuty urody Flintówny, wyłapywał każdy mały gest, zamierzony czy niezamierzony – jak poprawianie ramiączka czy spódnicy – ale i prawda była taka, że widział dość ładnych dziewcząt, i zbyt szybko się nudził, aby akurat dekolt mógł mieć największe znaczenie.
– Nieważne, czy potwierdzę, czy zaprzeczę, odpowiedź i tak będzie zła, zachowam więc tajemnicze milczenie – odparł Cathal na jej stwierdzenie, nie dając się nabrać ani na ten smutek, ani na niedowierzanie i uśmiechając przy tym półgębkiem. – Możliwości aranżacji? Na Matkę Księżyca, to dopiero brzmi przerażająco. Myślałem tylko o odmalowaniu ścian i nowej podłodze – parsknął, rozbawiony trochę wizją samego siebie i Ulyssesa, pochylających się nad jakimś katalogiem salonów i dywagujących nad doborem firanek oraz kanapy. (Ustalenia odnośnie kuchni mieli powziąć dopiero za kilka dni i na szczęście bez żadnych katalogów, opierając się na obopólnej zgodzie co do tego, że zniknąć muszą gipsowe króliki, stary piec oraz paskudna mozaika we wzór z węży.). – Zwykle to właśnie robię – dorzucił jeszcze, posyłając jej nieco zaczepne spojrzenie.
Robienie to, czego zechce, było w końcu jednym z jego mott życiowych. Mogło na to nie wyglądać, bo wpisywało się w to całkiem sporo pracy, a nie był też z natury skłonny do popadania w szaleństwa i pewnych obowiązków po prostu chciał dopełniać, bo nie był głupim szczeniakiem. W istocie jednak Cathala bardzo ciężko było zmusić do robienia rzeczy, na które nie miał ochoty, a za to chętnie podążał za impulsami i ciekawością.
Tutaj też był tylko dlatego, że akurat miał na to ochotę.
Shafiq bez protestów dał się pociągnąć w stronę baru i usiadł obok Cynthii. Spodziewał się, że za drinki przyjdzie im słono zapłacić, i był nieco zdziwiony, że te jej specjalne wejściówki zapewniały i to – przez myśl przeszło mu, jakim sposobem to wszystko załatwiła. Flintowie nie byli na pewno biedni, dało się ich uznać prawdopodobnie za zamożnych, ale jednak gra w takim miejscu, nie wspominając o drinkach, tania nie była.
– Czy zabiję zabawę, jeśli powiem, że nie spodziewałbym się szczęścia w żadnym? Właścicielom tego miejsca pewnie zależy, aby więcej tu przegrano niż wygrano – stwierdził. Stary, dobry Felix, eliksir szczęścia, był tu pewnie zakazany: parę jego kropel wystarczyłoby, aby przynieść wygraną. A Cathal doskonale wiedział, jak działały takie miejsca. Bazowały na nadziei, na uzależnieniu, na poszukiwaniu zabawy. Na tej jednej historii kogoś, kto wygrał. Bardzo niewiele osób wychodziło z kasyna z większą ilością pieniędzy niż przychodziło – ale ich opowieści wystarczały, aby zwabić kolejnych. – Na zdrowie, Cynthio – oświadczył Shafiq, zgarniając po prostu tego drinka, który znalazł się bliżej niego.
Cathal nie był ślepy, a Cynthia bez wątpienia miała bardzo ładne nogi. Byłby straszliwym hipokrytą, gdyby udawał, że wygląd nie ma dla niego żadnego znaczenia. Czy mógłby zainteresować się brzydką kobietą? Zapewne tak. Ale musiałaby być przynajmniej dwa razy bardziej interesująca niż ta piękna i ciężej byłoby przykuć jego uwagę. Dostrzegał więc wszystkie atuty urody Flintówny, wyłapywał każdy mały gest, zamierzony czy niezamierzony – jak poprawianie ramiączka czy spódnicy – ale i prawda była taka, że widział dość ładnych dziewcząt, i zbyt szybko się nudził, aby akurat dekolt mógł mieć największe znaczenie.
– Nieważne, czy potwierdzę, czy zaprzeczę, odpowiedź i tak będzie zła, zachowam więc tajemnicze milczenie – odparł Cathal na jej stwierdzenie, nie dając się nabrać ani na ten smutek, ani na niedowierzanie i uśmiechając przy tym półgębkiem. – Możliwości aranżacji? Na Matkę Księżyca, to dopiero brzmi przerażająco. Myślałem tylko o odmalowaniu ścian i nowej podłodze – parsknął, rozbawiony trochę wizją samego siebie i Ulyssesa, pochylających się nad jakimś katalogiem salonów i dywagujących nad doborem firanek oraz kanapy. (Ustalenia odnośnie kuchni mieli powziąć dopiero za kilka dni i na szczęście bez żadnych katalogów, opierając się na obopólnej zgodzie co do tego, że zniknąć muszą gipsowe króliki, stary piec oraz paskudna mozaika we wzór z węży.). – Zwykle to właśnie robię – dorzucił jeszcze, posyłając jej nieco zaczepne spojrzenie.
Robienie to, czego zechce, było w końcu jednym z jego mott życiowych. Mogło na to nie wyglądać, bo wpisywało się w to całkiem sporo pracy, a nie był też z natury skłonny do popadania w szaleństwa i pewnych obowiązków po prostu chciał dopełniać, bo nie był głupim szczeniakiem. W istocie jednak Cathala bardzo ciężko było zmusić do robienia rzeczy, na które nie miał ochoty, a za to chętnie podążał za impulsami i ciekawością.
Tutaj też był tylko dlatego, że akurat miał na to ochotę.
Shafiq bez protestów dał się pociągnąć w stronę baru i usiadł obok Cynthii. Spodziewał się, że za drinki przyjdzie im słono zapłacić, i był nieco zdziwiony, że te jej specjalne wejściówki zapewniały i to – przez myśl przeszło mu, jakim sposobem to wszystko załatwiła. Flintowie nie byli na pewno biedni, dało się ich uznać prawdopodobnie za zamożnych, ale jednak gra w takim miejscu, nie wspominając o drinkach, tania nie była.
– Czy zabiję zabawę, jeśli powiem, że nie spodziewałbym się szczęścia w żadnym? Właścicielom tego miejsca pewnie zależy, aby więcej tu przegrano niż wygrano – stwierdził. Stary, dobry Felix, eliksir szczęścia, był tu pewnie zakazany: parę jego kropel wystarczyłoby, aby przynieść wygraną. A Cathal doskonale wiedział, jak działały takie miejsca. Bazowały na nadziei, na uzależnieniu, na poszukiwaniu zabawy. Na tej jednej historii kogoś, kto wygrał. Bardzo niewiele osób wychodziło z kasyna z większą ilością pieniędzy niż przychodziło – ale ich opowieści wystarczały, aby zwabić kolejnych. – Na zdrowie, Cynthio – oświadczył Shafiq, zgarniając po prostu tego drinka, który znalazł się bliżej niego.