Bardzo chętnie by mu wyjaśnił dlaczego kadzidełka nie mogły zaczekać. Wytłumaczył ile czasu zajmuje praca. A także jak bardzo jest wymagająca. Przy okazji wskazałby Alexandrowi drogę prowadzącą do drzwi wyjściowych. Albo do znajdującego się w salonie kominka, jeśli taki sposób transportu uważał za wygodniejszy. Zrobiłby to, gdyby nie kolejna część wypowiedzi. Fascynujące, że mimo całego tego zniechęcenia, zmęczenia, irytacji wynikającej z dotychczasowego przebiegu całej tej rozmowy... Robert w dalszym ciągu był skłonny słuchać. Niby wiedział, że to bez sensu. Niby zdawał sobie sprawę z tego, że tylko traci czas. A jednak robił to. Poświęcał temu więcej uwagi niż było to warte.
Skinął głową, słysząc o medialnym szumie, który powstał w związku z sytuacją Donalda. Jego nieszczęśliwym... powiedzmy wypadkiem. Nie poruszył tej kwestii, choć tego rodzaju rozgłos również ich rodzinie nie służył. Zwłaszcza, że w znacznej mierze dotyczył on Diany, która... ujmijmy to w sposób subtelny - nie cieszyła się najlepszą prasą, przychylnością mediów. Przedstawiano ją w sposób jednoznaczny. W niekoniecznie pozytywnym świetle. Powinna nad tym popracować. Choć może niekoniecznie pod okiem Anastazji.
- Brzmi to... znacznie lepiej. - zajęło mu to dłuższą chwilę, ale wreszcie zareagował. Odpowiedział. Propozycja, pomysł, nie były najgorsze. Pogrążona w żałobie rodzina, na którą spadały kolejne ciosy. Gotowa jednak wesprzeć tych, którzy zostali pokrzywdzeni z racji na działania krewnego. A także osób mu podobnych. Robert myślał o podobnym rozwiązaniu. Czegoś takiego poszukiwał. Nieco zbyt długo musiał czekać na moment, kiedy Alexander zdoła dotrzeć w te same miejsce. - Byłoby dobrze, z racji na Twoją pozycje w naszej rodzinie oraz stopień pokrewieństwa z Donaldem, żeby oświadczenie było Twojego autorstwa. - zwrócił mu uwagę na tę drobną, acz istotną kwestie. To właśnie z tej przyczyny, tego powodu, musieli się spotkać. Robert nie wierzył, żeby bez tego spotkania Alexander zareagował na to wszystko. Być może nawet cała ta sytuacja umknęłaby jego uwadze. Starszy Mulciber wciąż miał o nim raczej kiepskie zdanie, wypracowane latami obserwacji. Czegoś takiego nie mógł zmienić jeden sensowny pomysł. Jedna ledwie propozycja. - Postaraj się to czym prędzej zorganizować. Gdybym był potrzebny, miał się do tego dołączyć, będę do dyspozycji. I na Merlina, nie zapomnij mnie poinformować, kiedy to załatwisz.
Chyba, że chcesz się ze mną dłużej męczyć, użerać, wysłuchiwać pretensji. Odbierać całe stosy listów, które zostaną dostarczone przez nieszczęsną sowę, zmęczoną ciągłym kursowaniem w tę i z powrotem. Tego mówić nie musiał. I tak zdawało się wisieć w powietrzu. Bo nawet jeśli nie byli ze sobą blisko, to Alexander musiał się czegoś takiego po prostu spodziewać.