Na pytanie zadane przez brata, odpowiedział dopiero w momencie, kiedy oddalili się nieco od nieznajomych kobiet, ruszając w kierunku pensjonatu, w którym udało im się wynająć dwa pokoje.
- Niespecjalnie. - padło z jego strony. Dokładnie na takie słowa się zdecydował. Nie mówiły wiele, ale nie można było odmówić Robertowi jednego. Był przy tym szczery. Bo naprawdę nic większego Richarda nie ominęło. Przynajmniej z jego perspektywy. Może nie do końca właściwie pewne rzeczy widział, ale to już szczegóły. Nieistotne w tym momencie. Byli przecież na wakacjach. Krótkich, ale jednak wakacjach.
Dotarcie do pensjonatu zajęło im chwilę. Nieco dłuższą. Nie szli szybko. Mimo późnej pory, obcej miejscowości, pozwolili sobie na krótki spacer. Na luźną rozmowę. Zgodnie z planem, zorganizowali też przy okazji kolacje dla Richarda. Kupili po drodze coś odpowiedniego. Wreszcie obydwaj rozeszli się do swoich pokojów. Trzeba było odpocząć przed wydarzeniami, które miały mieć miejsce kolejnego dnia.
Szykując się do snu, Robert zapalił zabrane z rodzinnego domu kadzidło. Próbował się przy jego pomocy zrelaksować. Zasnąć, co od pewnego czasu przychodziło mu z coraz większym trudem. Starał się to maskować, ukrywać, podobnie jak inne problemy, które coraz bardziej dawały mu się we znaki. Nie powinien jednak myśleć o nich teraz. W tym momencie. Obcym miejscu.
Ranek nadszedł zdecydowanie zbyt szybko. Pierw śniadanie. Później spacer. Powrót do pensjonatu. Przygotowanie się do meczu, który zamierzali obejrzeć. Czy jeszcze mógł się jakoś od tego wykręcić? Nawet jeśli... chyba nie chciał tego robić. Jakoś przemęczy się. Ten jeden, jedyny raz. Czuł, że jest to bratu winny. Za wszystko to, co ten dla niego robił - zwłaszcza w ostatnich miesiącach. Dlatego też nic nie kombinował.
A później... a później starał się jakoś to przetrwać i dobrze się przy tym bawić. Bo przecież był w stanie. Bo przecież nie da się pokonać zwykłemu lękowi wysokości. Ludzie miewają większe problemy. Dające się im bardziej we znaki.
Po meczu, późnym wieczorem, wrócili do Londynu. Skorzystali ze świstoklika, który pozwolił im się dostać bezpośrednio do rodzinnej kamienicy, gdzie zaraz przywitała ich Selar. Oddana skrzatka, gotowa im pomóc w uporządkowaniu rzeczy, które ze sobą przywieźli. Niewielkich bagaży. Robert zostawił jej swoją torbę, samemu udając się czym prędzej do gabinetu. W końcu gdzie indziej mógł faktycznie odpocząć?