Zamrugał, na widok mężczyzny, ducha, na wieki martwego. Dlaczego nikt ich nie ukołysał już do wiecznego snu? Nie odesłał daleko, poza świat materialny, do Limbo i jeszcze dalej, pozostawało pytaniem bez odpowiedzi, bo duch odpłynął w ścianę, gdy on pędził w stronę Millie. Czy to on ją wystraszył? Nie zdążył zapytać, ale stworzył mentalną notatkę, aby spróbować go przywołać, nawet jeśli zdawało się to nieziemsko okrutne. Ojciec, który widzi śmierć całego swojego rodu. Przypomniał sobie wizję, która była jedynie koszmarem, która zniknęła po kilku zmienionych decyzjach, lata wcześniej. Godryk, trzymający jego własne ciało, ciało Morpheusa, martwego, zawodzący, a za nim mauzoleum wypełnione ich bliskimi. Wizje od bogów bywały dramatyczne, ale skutecznie odciągały od obierania niektórych ścieżek. I to nie on był nawet rozwiązaniem, tkwiąc w murach Hogwartu.
— Mogłem ci kupić piżamę na urodziny, skończyłabyś kraść koszulki Alastorowi. — Oczywiście, że zauważył. Pocieszająco potarł plecy dziewczyny, czując pod palcami, jak wystają jej kości, chociaż nie tak, jak wcześniej. Zmuszona do zadbania o siebie, przybrała na wadze i nawet jeśli nie dało się odróżnić nadal przodu od tyłu, to nie przypominała już spalonej zapałki z czarną sadzą na czubku i patykiem, łatwym do złamania w dwóch palcach. Mildred Moody nie dało się tak łatwo złamać. Miała być wiotka, jak trzcina, której nie położy wielka wichura. Czy czasami kłamiesz, gdy mówisz innym o swoich przepowiedniach? Tak, tak... Może. Jeśli słowa nie padną, nie można skłamać, więc nie powiedział jej, że również widział, jak tonie.
— Śniłem, że Erik spada ze schodów, a na Brennę spada regał — powiedział jej cicho. Ominął kartę, ominął wieść o swojej krzywdzie. Trochę jak aniołowie, którzy nachodzili hebrajczyków w ich namiotach zgodnie z Żydowskimi pismami i wołali: Nie bójcie się, a następnie wypowiadali przerażające nowiny. Użył więc tych samych słów. — Nie bój się.
Spojrzał wreszcie na obraz, na obecną na nim dziewczynę, dawno martwą, ranną.
— Rozmawiamy z Genevieve czy Guinevere? — zapytał, w pełni spokoju i powagi Niewymownego, nawet jeśli jego koszulka opowiadała o tym, dlaczego jest singlem. Wyciągnął różdżkę i zmaterializował przy sobie samonotujący zwój, który unosił się w powietrzu, notując, zanim ktokolwiek zaczął mówić, opisując przestrzeń i wygląd obrazu. Nie chciał utracić ani chwili, zwłaszcza, że w tym domu działo się coś niedobrego. — Jestem Morpheus Longbottom, znałem twoją starszą siostrę, Estellę ze szkoły, a to moja podopieczna, Mildred Moody. Nie było cię tu, gdy sprzątaliśmy ten pokój.
Na scenę wkroczył Niewymowny z Departamentu Tajemnic.