30.04.2024, 14:53 ✶
Każdy miał swój krzyż, każdy miał swojego ojca. Anthony był zupełnie świadom tego, że rodzina pompowała w niego energię, aby stworzyć swoistą "kopię zapasową". Ostatecznie okazała się przydatna, głównie przez wzgląd na to, że pewien Shafiq uciekł z pewną Mulciberówną, sprowadzając dyshonor na rodzinę i całkiem niezły, choć niechętne korzystniejsze spojrzenie na Anthony'ego. Nie zazdrościł losu Richardowi, choć o tym będą mieli jeszcze być może okazję porozmawiać później. Nie teraz, nie w ścianach, które mogłyby mieć uszy.
– To nie jest byle jaka wizja, a w pełni usankcjonowana i zautoryzowana wizja, wciągnięta do oficjalnego rejestru. Jej treść jest w załączniku, w wersji norweskiej mam ją również przetłumaczoną, choć... – odchrząknął – im mniej osób jest zaangażowanych w proces, tym z oczywistych względów lepiej. – dodał zakłopotany. Jego mina wyrażała empatyczne współczucie i zażenowanie faktem, że przychodzi z takimi dokumentami, takimi papierami. Wiedział, że Norwedzy preferują runy i też problem mógł się pojawić na linii wróżbita-wróżbita, jak to było możliwe, że jeden jasnowidz coś zobaczył a drugi nie. Oczywiście i na to znajdowały się przyjemne dźwignie ludzkich umysłów, splatanie i doszukiwanie się schematu, wspólnej opowieści, sensu tam, gdzie go brakło. Zawsze była jakaś wróżba wieszcząca kataklizm. Ot, tym razem ktoś w Anglii odkrył jak temu zapobiec.
Zastrzygł uchem, choć pominął komentarz Richarda. Pod dokumentem podpisanych było kilka osób, mogło przecież chodzić o każdego. Choć oczywiście byłoby łatwiej, pod tym względem, gdyby auror prowadzący sprawę, nie znał ich zażyłości. Zwłaszcza, że to nazwisko Morpheusa było pod przepowiednią, mimo, że wciąż oficjalnie pracował pod skrzydłem Wizengamotu. Już niedługo, obaj pracowali na to przeniesienie w jedyne słuszne miejsce dla tego, który skradł swoje imię bogu snów.
– To nie będzie proste – padło w uszach i choć całym ciałem pokazywał napięcie i niesłabnące zaangażowanie w rozmowę, tak wewnętrznie odetchnął z ulgą. To zdanie znaczyło bowiem, że może liczyć na Richarda, że zawalczą o tę czaszkę razem. Przynajmniej na ten moment. Przynajmniej tak zinterpretował te cztery proste słowa.
– Doskonale zdaję sobie sprawę i... och, jesteś w tym miejscu, znasz je jak własną kieszeń. Co mogę zrobić, by ułatwić proces? Nie mam zbyt wielu narzędzi, ponad to z czym mnie tu wysłano, ale jestem gotów przejąć inicjatywę, jeśli to konieczne. – To jeszcze nie była propozycja łapówki, o nie! Jego sugestia nawet nie leżała koło ekwiwalentów, czy premii za poświęcony czas. Chciał jednak, żeby Richard wiedział, że ta furtka jest i czeka. Czasem pieniądze ją otwierały. Czasem przysługi. Anthony jeszcze nie miał tej pozycji, ale miał już środki i dostęp do ludzi, którzy dla odmiany pozycję mieli. Po głowie już chodziła mu wymiana z jakimś eksponatem brytyjskim, albo lepiej kairskim, to byłoby nawet prostsze do przeprowadzenia. Nie wykładał jeszcze tych kart na stół, czekał na odpowiedź aurora.
– To nie jest byle jaka wizja, a w pełni usankcjonowana i zautoryzowana wizja, wciągnięta do oficjalnego rejestru. Jej treść jest w załączniku, w wersji norweskiej mam ją również przetłumaczoną, choć... – odchrząknął – im mniej osób jest zaangażowanych w proces, tym z oczywistych względów lepiej. – dodał zakłopotany. Jego mina wyrażała empatyczne współczucie i zażenowanie faktem, że przychodzi z takimi dokumentami, takimi papierami. Wiedział, że Norwedzy preferują runy i też problem mógł się pojawić na linii wróżbita-wróżbita, jak to było możliwe, że jeden jasnowidz coś zobaczył a drugi nie. Oczywiście i na to znajdowały się przyjemne dźwignie ludzkich umysłów, splatanie i doszukiwanie się schematu, wspólnej opowieści, sensu tam, gdzie go brakło. Zawsze była jakaś wróżba wieszcząca kataklizm. Ot, tym razem ktoś w Anglii odkrył jak temu zapobiec.
Zastrzygł uchem, choć pominął komentarz Richarda. Pod dokumentem podpisanych było kilka osób, mogło przecież chodzić o każdego. Choć oczywiście byłoby łatwiej, pod tym względem, gdyby auror prowadzący sprawę, nie znał ich zażyłości. Zwłaszcza, że to nazwisko Morpheusa było pod przepowiednią, mimo, że wciąż oficjalnie pracował pod skrzydłem Wizengamotu. Już niedługo, obaj pracowali na to przeniesienie w jedyne słuszne miejsce dla tego, który skradł swoje imię bogu snów.
– To nie będzie proste – padło w uszach i choć całym ciałem pokazywał napięcie i niesłabnące zaangażowanie w rozmowę, tak wewnętrznie odetchnął z ulgą. To zdanie znaczyło bowiem, że może liczyć na Richarda, że zawalczą o tę czaszkę razem. Przynajmniej na ten moment. Przynajmniej tak zinterpretował te cztery proste słowa.
– Doskonale zdaję sobie sprawę i... och, jesteś w tym miejscu, znasz je jak własną kieszeń. Co mogę zrobić, by ułatwić proces? Nie mam zbyt wielu narzędzi, ponad to z czym mnie tu wysłano, ale jestem gotów przejąć inicjatywę, jeśli to konieczne. – To jeszcze nie była propozycja łapówki, o nie! Jego sugestia nawet nie leżała koło ekwiwalentów, czy premii za poświęcony czas. Chciał jednak, żeby Richard wiedział, że ta furtka jest i czeka. Czasem pieniądze ją otwierały. Czasem przysługi. Anthony jeszcze nie miał tej pozycji, ale miał już środki i dostęp do ludzi, którzy dla odmiany pozycję mieli. Po głowie już chodziła mu wymiana z jakimś eksponatem brytyjskim, albo lepiej kairskim, to byłoby nawet prostsze do przeprowadzenia. Nie wykładał jeszcze tych kart na stół, czekał na odpowiedź aurora.