02.05.2024, 09:30 ✶
Cathal był wygadany, kiedy miał na to ochotę. Był też uparty i pewny siebie, ba, bezczelny wręcz, i to również pomagało – przynajmniej w tworzeniu pierwszego wrażenia. Czy to mogło utrzymać się na dłuższą metę?
Kolejna tajemnica.
– Może jestem nudnym, prostolinijnym mężczyzną, który musi się postarać o aurę odrobiny tajemnicy? – zakpił lekko, chociaż w tej pewności siebie, na pewno nie uważał się za człowieka nudnego. Niekoniecznie jednak przy tym sądził, że jest szczególnie tajemniczy: Cathal był tak naprawdę mężczyzną dość szczerym, a i w jego życiu nie było tylu zagadek ani niezwykłych momentów, co wydawało się niektórym… i zapytany zazwyczaj w takich sytuacjach mówił prawdę. – Aranżacja salonu może być prawdziwym wyzwaniem. Białe meble i szare ściany? Brązowe meble i białe ściany? Kanapa czy fotele? I jaki dywan wybrać? Ze starożytnymi korytarzami mam mnóstwo doświadczeń, ale dobór właściwej kolorystyki… – westchnął ciężko, w dość oczywisty sposób sobie po prostu żartując. Ale na pytanie Cynthii wzruszył po prostu ramionami i odpowiedział już poważnie.
– Tak naprawdę dla mnie liczy się to, by nie było przeładowane i dało się w nim wygodnie spędzać czas. W mieszkaniu na Horyzontalnej niewiele zmieniłem po tym, jak je kupiłem. A z tej… lokacji korzysta poza mną przyjaciel. On lubi schludność, więc pewnie niewiele barw – skwitował. Tutaj jemu i Ulyssesowi łatwo było pójść na kompromis, bo Cathal w takim salonie chciał po prostu wygodnego fotela i odpowiednio dużego regału na książki. Ulysses z kolei chciał, aby wszystko było w miarę symetrycznie, barwy nie dostarczały nadmiaru bodźców i dało się łatwo utrzymać porządek. To wszystko można było pogodzić bez zbędnego trudu.
Na jej kolejne słowa zaś Shafiq zamyślił się. Nie w ten charakterystyczny dla niego sposób, gdy zawieszał się na kilka chwil: raczej rozważał je, choć w teorii nie miały wielkiej wagi, a były zaledwie luźną uwagą. W jakiś sposób uderzyły go jednak i spojrzał na Cynthię przez moment nieco poważniej.
– Udawanie… Chyba nigdy nie lubiłem udawać – stwierdził, spoglądając na nią niebieskimi oczyma, które umiały być i bardzo chłodne, i pełne rozbawienia, w zależności od tego, jaki wyraz przyjmowała reszta twarzy. Może tak było łatwiej, może tak było zabawnie, może większość ludzi tak robiła i miała ku temu doskonałe powody. Cynthia Flint wiele udawała – i właśnie to go zainteresowało, głównie dlatego, że choć robili to i inni, w jej przypadku był ciekaw, co jest prawdą, co nie, i jakie są powody tych gierek (te, jak wierzył, częściowo już odkrył). Ale do Shafiqa bardzo to nie pasowało.
– Na zdrowie, Cynthio – powiedział, unosząc i swój kieliszek, a potem upił dwa łyki. Nie wychylił całości od razu, głównie z głęboko zakorzenionej ostrożności. To byłoby wybitnie lekkomyślne, skoro nie znał pełni efektów drinka, a rzadko bywał lekkomyślny: lekkomyślność mogła kosztować na wykopaliskach jeżeli nie czyjeś życie, to zniszczenie czegoś istotnego, opóźnienie prac, pozycję. Poza tym nie był już młokosem.
…pechowo, a może na szczęście, drink, którego dostał, powodował właśnie lekkomyślność. Swego rodzaju zaćmienie umysłu, pozbycie zahamować, a przecież Shafiq już i tak zwykle, jak powiedział Cynthii, robił dokładnie to, na co miał ochotę. Zamiast odpowiedzieć na pytanie kobiety, wstał więc jedynie z taboretu, a potem sięgnął po jej rękę i pociągnął lekko, by też się podniosła: przysunął ją przy tym do siebie, ramieniem otoczył na moment talię. Nie pochylił się ku niej, ale kiedy spojrzał na nią z góry, w jego oczach iskrzyło rozbawienie.
– Idziemy grać, Cynthio – stwierdził. – Mam ochotę przegrać trochę pieniędzy.
Kolejna tajemnica.
– Może jestem nudnym, prostolinijnym mężczyzną, który musi się postarać o aurę odrobiny tajemnicy? – zakpił lekko, chociaż w tej pewności siebie, na pewno nie uważał się za człowieka nudnego. Niekoniecznie jednak przy tym sądził, że jest szczególnie tajemniczy: Cathal był tak naprawdę mężczyzną dość szczerym, a i w jego życiu nie było tylu zagadek ani niezwykłych momentów, co wydawało się niektórym… i zapytany zazwyczaj w takich sytuacjach mówił prawdę. – Aranżacja salonu może być prawdziwym wyzwaniem. Białe meble i szare ściany? Brązowe meble i białe ściany? Kanapa czy fotele? I jaki dywan wybrać? Ze starożytnymi korytarzami mam mnóstwo doświadczeń, ale dobór właściwej kolorystyki… – westchnął ciężko, w dość oczywisty sposób sobie po prostu żartując. Ale na pytanie Cynthii wzruszył po prostu ramionami i odpowiedział już poważnie.
– Tak naprawdę dla mnie liczy się to, by nie było przeładowane i dało się w nim wygodnie spędzać czas. W mieszkaniu na Horyzontalnej niewiele zmieniłem po tym, jak je kupiłem. A z tej… lokacji korzysta poza mną przyjaciel. On lubi schludność, więc pewnie niewiele barw – skwitował. Tutaj jemu i Ulyssesowi łatwo było pójść na kompromis, bo Cathal w takim salonie chciał po prostu wygodnego fotela i odpowiednio dużego regału na książki. Ulysses z kolei chciał, aby wszystko było w miarę symetrycznie, barwy nie dostarczały nadmiaru bodźców i dało się łatwo utrzymać porządek. To wszystko można było pogodzić bez zbędnego trudu.
Na jej kolejne słowa zaś Shafiq zamyślił się. Nie w ten charakterystyczny dla niego sposób, gdy zawieszał się na kilka chwil: raczej rozważał je, choć w teorii nie miały wielkiej wagi, a były zaledwie luźną uwagą. W jakiś sposób uderzyły go jednak i spojrzał na Cynthię przez moment nieco poważniej.
– Udawanie… Chyba nigdy nie lubiłem udawać – stwierdził, spoglądając na nią niebieskimi oczyma, które umiały być i bardzo chłodne, i pełne rozbawienia, w zależności od tego, jaki wyraz przyjmowała reszta twarzy. Może tak było łatwiej, może tak było zabawnie, może większość ludzi tak robiła i miała ku temu doskonałe powody. Cynthia Flint wiele udawała – i właśnie to go zainteresowało, głównie dlatego, że choć robili to i inni, w jej przypadku był ciekaw, co jest prawdą, co nie, i jakie są powody tych gierek (te, jak wierzył, częściowo już odkrył). Ale do Shafiqa bardzo to nie pasowało.
– Na zdrowie, Cynthio – powiedział, unosząc i swój kieliszek, a potem upił dwa łyki. Nie wychylił całości od razu, głównie z głęboko zakorzenionej ostrożności. To byłoby wybitnie lekkomyślne, skoro nie znał pełni efektów drinka, a rzadko bywał lekkomyślny: lekkomyślność mogła kosztować na wykopaliskach jeżeli nie czyjeś życie, to zniszczenie czegoś istotnego, opóźnienie prac, pozycję. Poza tym nie był już młokosem.
…pechowo, a może na szczęście, drink, którego dostał, powodował właśnie lekkomyślność. Swego rodzaju zaćmienie umysłu, pozbycie zahamować, a przecież Shafiq już i tak zwykle, jak powiedział Cynthii, robił dokładnie to, na co miał ochotę. Zamiast odpowiedzieć na pytanie kobiety, wstał więc jedynie z taboretu, a potem sięgnął po jej rękę i pociągnął lekko, by też się podniosła: przysunął ją przy tym do siebie, ramieniem otoczył na moment talię. Nie pochylił się ku niej, ale kiedy spojrzał na nią z góry, w jego oczach iskrzyło rozbawienie.
– Idziemy grać, Cynthio – stwierdził. – Mam ochotę przegrać trochę pieniędzy.