Nie miałby nic przeciwko takiemu zachowaniu, takiej niezapowiedzianej wizycie, gdyby nie to, że sprawy się w ostatnim czasie nieco skomplikowany. Dotąd cicha, spokojna kamienica, stała się domem dla kolejnych członków rodziny. Robert wolałby, żeby do tych kolejnych członków rodziny, pewne informacje nie dotarły. Obecnie rozważał czy najlepszą opcją nie byłoby wybranie innego miejsca na potrzebę wszelkiego rodzaju spotkań. Przy czym Olibanum, niestety, w jego mniemaniu nie spełniało odpowiednich warunków.
Poinformowany o wykonanej przez Stanleya pracy, spojrzał na dostarczone przez niego notatki. Przyglądał się pobieżnie ich zawartości, starając się zarazem nadążać za wszystkim tym, co Stanley mówił. Dowody zdawały się mówić same za siebie, ale... zbyt pochopne podejmowanie dalszych działań, mogłoby skomplikować sprawy. Sprowadzić nad ich głowy kolejne problemy. Nie mogli do tego dopuścić.
On nie mógł - Robert.
- Poinformuj mnie, kiedy już dostaniesz listę. - poprosił. Zażądał? Możliwe, że to drugie. Ton nawet nie musiał być z tych rozkazujących.
Zapytany o możliwość zapalenia papierosa, skinął Borginowi głową. Nigdy mu to nie przeszkadzało. Nie był z tych, co narzekali na mało przyjemny zapach dymu papierosowego. Sam nie zamierzał się jednak częstować. Nie zamierzał też sięgać po cygaro. Tak jak alkoholu nie powinno się pić przed 12, tak Robert przed śniadaniem nie palił. A śniadania jeszcze zjeść zwyczajnie nie zdążył. Te spotkanie wpłynęło na to, w jaki sposób wyglądał poranek.
- Zemsta najlepiej smakuje na zimno. - zarzucił nieco wyświechtanym sloganem. Czy kryła się w tym choćby odrobina prawdy? Musieliby przekonać się na własnej skórze. Uzbrajając się w cierpliwość. Czekając na odpowiedni moment. Bo dokładnie tak w tych okolicznościach należało zrobić. - Nie będziesz musi... - urwał.
W przeciwieństwie do Stanleya był w stanie nie tylko usłyszeć, ale też zauważyć poruszającą się klamkę. Otwierające się drzwi do gabinetu. Nie zabezpieczył ich. Nie upewnił się, że nikt im nie przerwie. Duży błąd, ale płacz nad rozlanym mlekiem nie miał sensu. Posłał Stanleyowi szybkie spojrzenie. Musiał zrozumieć w czym rzecz. Miał się nie wychylać. Najlepiej wcale nie odzywać. Tylko czy się do tego dostosuje.
- Sophie. - imię wypowiedziane prawie niczym przekleństwo. Zaraz jednak poprawił się. Bo przecież nie powinien dawać jej podstaw do zastanawiania się nad tym, w czym im przeszkodziła. Nie to, żeby Sophie o coś takiego podejrzewał. Córka była na to za bardzo roztrzepana. - Zaraz do Ciebie dołączę. Dokończę tylko rozmowę z panem Borginem. Nie chciałbym go zbyt długo zatrzymywać. Podejrzewam, że ma sporo planów na resztę dnia. - wyraźnie zasugerował, że na śniadaniu syn nie był mile widziany. Może nawet zbyt wyraźnie to podkreślił? Przynajmniej w kontekście Stanleya, który musiał odpowiednio odczytać to przesłanie. Ten przekaz. - Idź, proszę, do jadalni.
Dwa skrzaty domowe czekały. Grzecznie czekały, zgodnie z poleceniem wydanym przez Sophie. Z talerzami pełnymi ciastek, wypatrywały momentu, w którym będą mogły wejść do jadalni. Dla Lorien, Charliego czy Richarda - niewidoczne. Napotkał je natomiast wracający z przebieżki Leonard. O mały włos nie wytrącił nawet dużego talerza z rąk Selar, przez co ta zaczęła biadolić, że przecież tak się starała; że Sophie włożyła w to wszystko tyle pracy! I co ona biedna by panience powiedziała? Że głupia Selar nie potrafiła utrzymać w rękach talerza? Głupia, niedobra, biedna Selar. Nie nadawała się już zupełnie do niczego. Nawet do tych najprostszych rzeczy.
Na szczęście ciasteczka nie wylądowały na ziemi i Sophie, kiedy już opuściła gabinet, mogła zdecydować o tym czy na ojca poczeka, czy może jednak razem ze skrzatami uda się prosto do jadalni. I poczęstuje innych swoimi własnymi ciasteczkami.
Na wasze posty czekam do 9 maja, do północy - wyrobicie się wcześniej, wcześniej zaczniemy kolejną turę.