31 grudnia 1971 My Little Sin

Miała racje, tak to właściwie wyglądało - że tracili tutaj czas, ale ten czas mógł być tracony na różne sposoby. Można było go również tracić po samym spotkaniu na nerwy, na zgrzytanie zębami i wyklinanie w myślach tej drugiej strony. Toteż teraz nawet pokiwał parę razy głową ze zrozumieniem, biorąc w palce kraniec obrusa, który zaczął skubać. Intensywne spojrzenie zniknęło i teraz w zasadzie zaczął niemal unikać konfrontowania z nią spojrzenia po tamtej krótkiej wymianie zdań zaczynającej się od pytania: "czy mam coś na twarzy?" Tak naprawdę zupełnie nie pomyślał o tym, co może być "po". Gdyby Victoria odpowiednio się postarała to on też zacząłby syczeć, wkurwiać się i też wyszedłby stąd z zaciśniętą szczęką. Na szczęście w tym duo był ktoś minimalnie bardziej mądry i przejmujący się tym, co będzie potem. W tym celu trzeba było właśnie na to zwracać uwagę - na drogę. Na mijane krzaczki i na interakcje, jakie się ze sobą miało.
- Mądre słowa. - Ot i prosta sprawa. Sauriel nie miał żadnego problemu z tym, żeby zrównywać innych do poziomu dna, a Victoria słusznie oceniła, że tam pokonałby doświadczeniem. Bo sam nie miał problemu z tym, żeby samego siebie obrażać, co już dało się zauważyć. Był człowiekiem wyzutym z szacunku. Jak ta gąbka, której pozbawiałeś wody, żeby w ogóle dało się cokolwiek nią umyć. Bez tego był bardziej czysty. W swoim własnym mniemaniu i własnej wygodzie. Zdawał sobie sprawę również z tego, że nie wychodził na żadnego inteligenta, a to mu kompletnie nie przeszkadzało. Kiedy ludzie mają cię za głupiego to mniej od ciebie oczekują. A i on sam nie uważał się za jakoś wybitnego, chociaż wiedział również, że nie był... przeciętny. Zabawa obrusikiem została przerwana dopiero przy jej następnych dwóch pytaniach. I znowu spojrzał na nią nieco czujniej, uniósł brwi, upewniając się, czy usłyszał, co usłyszał, albo raczej - czy ona pyta serio. Nie widział jednak na jej twarzy pogardy, doszukiwał się w jej głosie cynizmu, sarkazmu, ironii, czegoś negatywnego.
- "Dziewczyna czuje, - odpowiadam skromnie -
A gawiedź wierzy głęboko;
Czucie i wiara silniej mówi do mnie
Niż mędrca szkiełko i oko."
Wymruczał dźwięcznie, wymruczał głęboko, jak czar, od którego blask wokół mógł przygasnąć, by świece przy stoliku zapłonęły jaśniej. Lecz nie był to czar - jedynie fragment wiersza. Pięknego wiersza, swoją drogą, w jego mniemaniu. Zakładał, że akurat ona tego wiersza nie znała. To był jego mały sekrecik - miał bzika na punkcie mugolskiej sztuki. Jej otwartości, poszukiwania magii, nawet jeśli jej nie znali. Niektórzy mugole wydawali się podświadomie ją wyczuwać. Inni po prostu zachwycali wyobraźnią. I nie to, żeby wśród czarodziei nie było dobrych twórców - byli! Ale dla niego to zawsze było za mało.
- Nie ma takich książek, które przekażą ci prawdy żywe. Książka to książka. Papier, tusz i kurz zbierany na półce biblioteki. A ty wśród tych rzeczy martwych przesiedziałaś całe dzieciństwo. - Jak niejedna zresztą osoba. Wykształcenie w tym świecie się liczyło - nikt nie potrzebował filozofów i myślicieli, jakim Sauriel był. Nie potrzebowali grajków od siedmiu boleści, bo nikt nie chciał słuchać śpiewaka, który śpiewał o zniszczeniu murów, zerwaniu łańcuchów i wyrwaniu krat. Koniec końców - śpiewak zawsze zostawał sam.
- Jasne. Bo po twoich reakcjach w ogóle nie widać, kiedy jesteś urażona. - Uśmiechnął się kącikiem. Ale to fakt, to była bardzo istotna różnica. Jak było powiedziane - nie stawiał za cel naobrażania jej. Nawytykania samych negatywów, czego się tam tylko dało. Ale jednocześnie nie mógł zaprzeczać, że w sumie to ją tykał palcem i na odcisk nadeptywał.
- Przeszkadza to królewnie? To samo co dla panienki. Bez deseru. - I od razu zamachał na boki szklaneczką pokazując, że z whiskey też nie zamierzał rezygnować. - Już? Lepiej, kiedy dzidzia nie je sama?