[8.07.1972] Railroad Track | Sauriel & Bellatrix

Ludzie marzyli o wieczności. Pragnęli życia wiecznego, chcieli zrzucać jarzmo ograniczeń, chcieli rozluźnić się od myśli, że czeka ich koniec. Gdyby myślał, że może krwawić, a byle przecięcie tętnicy go zabije może bardziej ceniłby życie. Stałby się uważniejszy? Może. Były bardziej starannym drapieżnikiem, a nie rozleniwionym kocurem, jak lew, który tylko trzęsie grzywą i czeka, aż jego stado przyczai się na ofiarę. Rzadko prowadził w końcu polowania. Tymczasem nie miał obaw, że jedno cięcie go zabije. Nie miał obaw, że się postarzeje, że kiedyś będzie się czuł gorzej, że osłabnie jego ciało. Nie, mógł być tylko silniejszy. Stawać się silniejszy. Wśród tych marzeń, które mógłby wysnuć i posplatać mocnymi linami. Powstałby z tego węzeł gordyjski, gdyby tylko sobie pozwolił. Tymczasem wolał ponieść marzenie takiej Bellatrix i pokazać jej okejkę kciukiem, kiedy do tego dotrze. I żyć sobie... bez marzeń. Już bez nadziei na doglądanie słońca, czucia prawdziwego ciepła i tego, że wszystko może osunąć się w czerń naturalną drogą. Na razie nie było między nimi za dużo miejsca na wymienianie się marzeniami, kiedy świat przyziemnie namawiał do obgadywania ostatnich wydarzeń, tak śmiało, w tłumie, a muzyka do tańca. Piękne sny Belli, równie piękne jak ona, mogły być realizowane - wszystko w odpowiednim czasie. Z odrobiną cierpliwości. Z błogosławieństwem podejmowania kroków i zarażania ludzi ideą. Bo idea była jak rak - ciężko było ją zatrzymać, kiedy już zaczynała pochłaniać komórki.

- Ay. Dali mnie w parze z niunią, która zaraz uciekła i mnie zostawiła. Była dwója aurorów - to powiedział ciszej, jego głos niemal zatonął w dźwiękach otoczenia - jeden spierdolił, bo się prawie posikał. A drugi. - Przesunął palcem po szyi. - I tyle. Kurwa jak wróciłem na polanę to aż pojawiły się wróżki, obsypały mnie brokatem i zaczęły klaskać. Mówię poważnie. - Czasami zastanawiał się, czy gdyby nie miał świadków swoich przygód i gdyby nie był po prostu sobą to czy ktoś by wierzył w jego pojebane przygody, w jakie się wpakowywał. I on miał być tym mordercą, którego się boją. Tak, on, właśnie on. Kto jednak nie wiedział, ten nie wiedział - na zewnątrz można było się Śmierciożerców bać. Wewnątrz? Kisili ogórki i układali z nich krzesełka. Prychnął śmiechem na jej hasło o spaniu w trumnie. - Niektóre tak, ale jak nie ma pełnego słońca to szlajanie się nie jest problemem. Ale oni mnie wysłali, do, uwaga, ZOO. Tak, ZOO. - Zarechotał. - Popołudniem. Godziny szczytu. Słońce w pełni. A oni mi kraść zwierzaki kazali. Kurwa nie znam się na zwierzętach! Ale pawiany były zajebiste, nazwałem je Ed, Edd i Eddy. - Żadnego nie ukradł, ale trudno. Stuknął pustą szklanką po alkoholu o blat i wyciągnął zapraszająco dłoń do Bellatrix.

- Królowo Nocy, to dla mnie zaszczyt. - Wykonał ukłon, ale ten ukłon był parodią wszystkich staroświeckich norm czystokrwistych. Ironią, żartem. I pociągnął ją na parkiet. Sauriel czuł rytm. Czuł muzykę. Bezbłędnie prowadził, a drobnym ciałem kobiety mógłby chyba wywijać dookoła siebie, żeby tylko sprawić jej frajdę i samemu zapomnieć o codzienności, w której nie ma tej muzyki, nie ma tego... tego wszystkiego. Świat nie jest pogrążony półcieniami i przecięty barwami pełnymi życia. Bella była gorąca w dotyku, zgrabna i lekka. Sauriel się wspaniale tym bawił. Od parkietu do baru na jednego drinka i chwilę wytchnienia, potem z powrotem na parkiet. Im więcej alkoholu leciało tym mniej się chciało z tego parkietu schodzić i tym więcej śmiechu brzmiało mu w uszach i wybrzmiewało jednocześnie z jego gardła.