16.05.2024, 16:12 ✶
Niemal uśmiechnęła się na prośbę o dyskrecję. Jeśli wiedział o niej choć trochę więcej, niż przeciętny czarodziej, to mógł zdawać sobie sprawę, jak wielu sekretów była strażnikiem. Od wielu z nich zależało tak naprawdę jej aktualne życie, które przecież budowała na ułudzie i zamiataniu niewygodnych faktów pod dywan.
- Zapewniam, że skoro jest potrzeba zachowania zlecenia w tajemnicy, to nikt inny o nim nie usłyszy - wypowiedziała te słowa, a w jej oczach odbiła się nutka podekscytowania, które się w nich odbiło.
No dobrze, nudziła się ostatnio trochę. Udawała przed sobą, że wcale tak nie jest, wmawiała, że poczucie bezpieczeństwa i stabilności to coś, czego potrzebowała, dziś jednak była gotowa przyznać, że brakowało jej dreszczyku adrenaliny, który kiedyś towarzyszył jej nieustannie.
Rozluźniła się trochę. W końcu, była jednak na znajomym gruncie, choć okoliczności wydawały się na to nie wskazywać.
Przyjęła kawę, nalewając do niej odrobinę mleka, po czym uniosła filiżankę do ust, w skupieniu przyglądając się fotografiom, które przed nią wyciągnięto. Spodobała jej się ta pierwsza. Odstawiła naczynie, po czym chwyciła ją ostrożnie w ręce przyglądając się wzorowi. Niezwykle stary, a jednak misterny i w pewien sposób elegancki. Piękny.
Twarz była sroga, a jednak przedstawiona w klasycznie realistyczny sposób. Najcięższy do wykonania element. Wykonania? A może miała zdobyć oryginał?
British Museum było jej znane, nigdy jednak nie weszła do niego sama. To mogło być ogromne wyzwanie. O ile rzeczywiście nim miało być.
Sięgnęła po drugą fotografię. Rzeźba.
Ukryła zgrabnie małe rozczarowanie, przyjrzała się jednak posągowi, szczególnie interesującej kwiatowej koronie. O, to już było coś jej bliższego. Zdecydowanie byłaby coś takiego wykonać, ba, tu byłoby to nawet banalne.
Bo nie usłyszy zaraz, że ma ukraść całą, zapewne ogromną rzeźbę z marmuru, prawda?
Przeniosła wzrok na pana Shafiqa, czekając na wyjaśnienia. Które na razie nic jednak jej nie rozjaśniły.
- Myhym, a czego dokładnie ma dotyczyć te zlecenie? - Miły, niewinny uśmiech zagościł na jej ustach, gdy próbowała w końcu się dowiedzieć, czy najmowano ją dla jej umiejętności rzemieślniczych, czy tych innych. Ot, tak by mogła w miarę normalnie poprowadzić tą rozmowę.
Znajoma misa nie dawała jej po prostu spokoju. Choć mogła znajdować się tu całkowicie przypadkiem.
- Zapewniam, że skoro jest potrzeba zachowania zlecenia w tajemnicy, to nikt inny o nim nie usłyszy - wypowiedziała te słowa, a w jej oczach odbiła się nutka podekscytowania, które się w nich odbiło.
No dobrze, nudziła się ostatnio trochę. Udawała przed sobą, że wcale tak nie jest, wmawiała, że poczucie bezpieczeństwa i stabilności to coś, czego potrzebowała, dziś jednak była gotowa przyznać, że brakowało jej dreszczyku adrenaliny, który kiedyś towarzyszył jej nieustannie.
Rozluźniła się trochę. W końcu, była jednak na znajomym gruncie, choć okoliczności wydawały się na to nie wskazywać.
Przyjęła kawę, nalewając do niej odrobinę mleka, po czym uniosła filiżankę do ust, w skupieniu przyglądając się fotografiom, które przed nią wyciągnięto. Spodobała jej się ta pierwsza. Odstawiła naczynie, po czym chwyciła ją ostrożnie w ręce przyglądając się wzorowi. Niezwykle stary, a jednak misterny i w pewien sposób elegancki. Piękny.
Twarz była sroga, a jednak przedstawiona w klasycznie realistyczny sposób. Najcięższy do wykonania element. Wykonania? A może miała zdobyć oryginał?
British Museum było jej znane, nigdy jednak nie weszła do niego sama. To mogło być ogromne wyzwanie. O ile rzeczywiście nim miało być.
Sięgnęła po drugą fotografię. Rzeźba.
Ukryła zgrabnie małe rozczarowanie, przyjrzała się jednak posągowi, szczególnie interesującej kwiatowej koronie. O, to już było coś jej bliższego. Zdecydowanie byłaby coś takiego wykonać, ba, tu byłoby to nawet banalne.
Bo nie usłyszy zaraz, że ma ukraść całą, zapewne ogromną rzeźbę z marmuru, prawda?
Przeniosła wzrok na pana Shafiqa, czekając na wyjaśnienia. Które na razie nic jednak jej nie rozjaśniły.
- Myhym, a czego dokładnie ma dotyczyć te zlecenie? - Miły, niewinny uśmiech zagościł na jej ustach, gdy próbowała w końcu się dowiedzieć, czy najmowano ją dla jej umiejętności rzemieślniczych, czy tych innych. Ot, tak by mogła w miarę normalnie poprowadzić tą rozmowę.
Znajoma misa nie dawała jej po prostu spokoju. Choć mogła znajdować się tu całkowicie przypadkiem.