Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo we znaki potrafiły dać się we znaki problemy ze snem. Zwłaszcza, że od pewnego czasu sam również się z nimi borykał. Początkowo zaklinał rzeczywistość. Nie chciał pogodzić się z tym, że coś jest tutaj na rzeczy. Z biegiem czasu musiał jednak zaakceptować ten stan rzeczy i jakoś sobie z tym poradzić. Miał to szczęście, że jako handlarz świecami i kadzidłami, w zasadzie od samego początku posiadał pod ręką produkty będące w stanie pomóc. Pozwalające na to, żeby odpłynąć w sen. Zregenerować się po ciężkim dniu.
Nie wiedział zarazem jakie konkretnie były potrzeby młodego chłopaka. Temu miało właśnie służyć spotkanie. Pozwolić na przeprowadzenie rozmowy. Krótkiego wywiadu. Umożliwić omówienie problemu. Dobranie odpowiednich produktów. Na samym końcu zaś, w grę wchodziło również zawarcie umowy kupna i ustalenie wiążących się z nią szczegółów. Ot, formalności. Dla niektórych rzecz mało istotna, u innych budzące nie do końca zrozumiałe dla Roberta obawy.
Wszystko przecież sprowadzało się do uważnego przeczytania tego, co na umowie widniało.
- Staramy się, żeby terminy były przystępne. – odpowiedział, cofając wreszcie rękę i wracając na swoje wcześniejsze miejsce. Usiadł, sięgnął po filiżankę, ale nie uniósł jej do ust. – Zanim przejdziemy do interesów polecam tutejszą kawę. Herbata także jest niezgorsza. – poinformował, starając się tym sposobem, aby rozmowa była luźniejsza. Tak jak i całe to spotkanie. Zapewne takie zachowanie, podejście, kompletnie do niego nie pasowało. Do tego, jakie Robert wywierał wrażenie na innych ludziach. – Poza tym, Molly ma również rękę do wypieków. Ostatnim razem zachwyciła mnie swoim ciastem owocowym. – to mówiąc, wskazał skinięciem głowy na ladę cukierniczą, gdzie dostrzec było można całkiem spory wybór ciast oraz kilka innych produktów. Ciastka. Eklery. Ptysie. Pączki. A nawet i kilka różnych drożdżówek. Wszystko rzeczywiście zdawało się wyglądać apetycznie. Zachęcało do wydania kilku knutów czy tam sykli. Zależnie od tego na jak wiele człowiek mógł sobie pozwolić.
Kręcąca się po lokalu kelnerka, potrzebowała chwili, żeby zainteresować się nowym klientem. Młoda, czarnowłosa dziewczyna, zapewne w wieku zbliżonym do Nikolaia, pierw musiała dokończyć sprzątanie stolików po poprzednich klientach. Dopiero kiedy wszystko należycie ogarnęła, znalazła się przy stoliku zajmowanym przez Petrova i Mulcibera. Z notesem oraz długopisem, była gotowa, żeby przyjąć zamówienie. O ile chłopak o cokolwiek ją poprosi.
- Dzień dobry, są panowie gotowi, żeby coś zamówić? – zadała pytanie. Tym razem bez właściwej formułki, była jeszcze zbyt senna. Niezbyt przytomna. Utrudniało to odpowiednie skupienie się na swojej pracy; swoich standardowych zadaniach. Na szczęście była to wpadka z rodzaju tych mało znaczących. Niepociągająca za sobą większych konsekwencji.
Robert pokręcił głową. Kawa była wystarczająca. Uwaga dziewczyny skupiła się więc na jego towarzyszu.