18.05.2024, 15:06 ✶
Nie zadarła głowy, żeby dać jakikolwiek znak, że go w ogóle słucha.
Zamiast tego wędrowała spojrzeniem po zaniedbanym ogrodzie, który stopniowo przejmował władzę nad całą posiadłością. Pozostawione same sobie krzewy rozrastały się w zastraszającym tempie, drzewa rzucały przyjemny cień w ten gorący wieczór. Gdzieś w połowie opowieści o posiadłości, Lorien przystanęła w miejscu.
Wrzosy mogły faktycznie potrzebować kilku dni, ale tutejsza odmiana róż najwyraźniej zaczynała kwitnąć już w okolicach czerwca, bo pąki na krzewie przy którym się zatrzymała były już całkiem rozwinięte. Białe płatki kwiatów odciągnęły jej uwagę na dłuższą chwilę. Nienawidziła róż. Nienawidziła jak kwitną, by zwiędnąć. Umrzeć. Zgnić. Biel splamiona głębokim szkarłatem krwi.
Zginął przez ciebie. Zabiłaś go. Zabiłaś!
Otrząsnęła się zanim myśli wciągnęły ją na nowo pod taflę lodu. Wsparła lekko głowę o ramię męża pozwalając się zaprowadzić dalej. Mimo to aż do końca trzymała wzrok zafiksowany na kwiatach. Dopiero gdy weszli w obszar, gdzie nie było już kwiatów– rzeczywiście zaczęła poświęcać Robertowi większą uwagę.
Lekcja historii działała wręcz kojąco na jej umysł. Nie musiała się na niej szczególnie mocno skupiać – nie planowała zapamiętać nawet połowy faktów którymi się z nią dzielił. Wychwyciła jednak moment, w którym temat zrobił się dla Roberta na tyle niewygodny, że postanowił część trupów rodzinnych pozostawić w szafie; tam gdzie ich miejsce. Uniosła tylko wyczekująco brwi – czekając cierpliwie czy zdecyduje się jednak kontynuować.
Sophie.
Oczywiście. To szesnasto- , a może i siedemnastoletnie dziewczę. Robertowa córka z pierwszego małżeństwa. Lorien na palcach jednej ręki mogła policzyć ile razy widziała pasierbicę na oczy i może raz czy dwa, gdy w ogóle zamieniła z nią parę słów. Nie odczuwała szczególnej potrzeby zacieśniania więzi z dzieckiem, z którym nie wiązały jej nawet najmniejsze więzi krwi.
Nie byłaby jednak sobą, gdyby nie postanowiła wtrącić trzech knutów, gdzie była taka potrzeba.
- Jest praktycznie dorosłą kobietą.- Stwierdziła, z początku kompletnie ignorując cały ten rustykalny urok altanki. „Zbyt młode” to były trzynastolatki, które musiały wybrać między wróżbiarstwem, a mugoloznawstwem. Czternastolatki, które odkrywały, że bardzo szybko będą musiały zrozumieć co chcą robić w życiu i boleśnie odkryć, że w większości przypadków – nie będą miały żadnego wyboru. Pienastolatki, które udowadniały światu, że mogą rozbić szkolny szklany sufit. Ale nie dziewczyny w wieku Sophie, które powinny od dawna wiedzieć co je czeka.- Powinieneś zacząć rozmowy z innymi rodami, zanim zaczną jej przychodzić do głowy głupie pomysły.
Musiał się domyślić do czego piła.
Mulciberowie nie mogli sobie pozwolić na to by Sophie pozostała starą panną szczególnie długo. Na razie jeszcze mogli dyktować warunki – dziewczyna miała odpowiednią krew, a to czego jej brakowało w urodzie nadrabiała potencjalnym wianem w postaci szkockiej posiadłości.
Ostatecznie uznała, że tyle jej komentarza do całej sytuacji wystarczy.
Rzeczywiście odsunęła się od Roberta, gdy tylko znaleźli się wystarczająco blisko altany. Każdy jej krok w stronę zniszczonego budynku był uważny. Nie śpieszyła się – chodzenie samo w sobie było trudne, a szpilki wcale nie pomagały. Pani Mulciber nawet przez myśl nie przeszło natomiast żeby je zdjąć. Wchodząc po skrzypiących schodkach zadarła lekko szatę, aby się nie zaplątać. Nie ryzykowała siadaniem na starej ławeczce. Zamiast tego oparła się o balustradę. Wpatrywała w zachód słońca, mimo że nie czerpała z tego widoku żadnej radości.
Zamiast tego wędrowała spojrzeniem po zaniedbanym ogrodzie, który stopniowo przejmował władzę nad całą posiadłością. Pozostawione same sobie krzewy rozrastały się w zastraszającym tempie, drzewa rzucały przyjemny cień w ten gorący wieczór. Gdzieś w połowie opowieści o posiadłości, Lorien przystanęła w miejscu.
Wrzosy mogły faktycznie potrzebować kilku dni, ale tutejsza odmiana róż najwyraźniej zaczynała kwitnąć już w okolicach czerwca, bo pąki na krzewie przy którym się zatrzymała były już całkiem rozwinięte. Białe płatki kwiatów odciągnęły jej uwagę na dłuższą chwilę. Nienawidziła róż. Nienawidziła jak kwitną, by zwiędnąć. Umrzeć. Zgnić. Biel splamiona głębokim szkarłatem krwi.
Zginął przez ciebie. Zabiłaś go. Zabiłaś!
Otrząsnęła się zanim myśli wciągnęły ją na nowo pod taflę lodu. Wsparła lekko głowę o ramię męża pozwalając się zaprowadzić dalej. Mimo to aż do końca trzymała wzrok zafiksowany na kwiatach. Dopiero gdy weszli w obszar, gdzie nie było już kwiatów– rzeczywiście zaczęła poświęcać Robertowi większą uwagę.
Lekcja historii działała wręcz kojąco na jej umysł. Nie musiała się na niej szczególnie mocno skupiać – nie planowała zapamiętać nawet połowy faktów którymi się z nią dzielił. Wychwyciła jednak moment, w którym temat zrobił się dla Roberta na tyle niewygodny, że postanowił część trupów rodzinnych pozostawić w szafie; tam gdzie ich miejsce. Uniosła tylko wyczekująco brwi – czekając cierpliwie czy zdecyduje się jednak kontynuować.
Sophie.
Oczywiście. To szesnasto- , a może i siedemnastoletnie dziewczę. Robertowa córka z pierwszego małżeństwa. Lorien na palcach jednej ręki mogła policzyć ile razy widziała pasierbicę na oczy i może raz czy dwa, gdy w ogóle zamieniła z nią parę słów. Nie odczuwała szczególnej potrzeby zacieśniania więzi z dzieckiem, z którym nie wiązały jej nawet najmniejsze więzi krwi.
Nie byłaby jednak sobą, gdyby nie postanowiła wtrącić trzech knutów, gdzie była taka potrzeba.
- Jest praktycznie dorosłą kobietą.- Stwierdziła, z początku kompletnie ignorując cały ten rustykalny urok altanki. „Zbyt młode” to były trzynastolatki, które musiały wybrać między wróżbiarstwem, a mugoloznawstwem. Czternastolatki, które odkrywały, że bardzo szybko będą musiały zrozumieć co chcą robić w życiu i boleśnie odkryć, że w większości przypadków – nie będą miały żadnego wyboru. Pienastolatki, które udowadniały światu, że mogą rozbić szkolny szklany sufit. Ale nie dziewczyny w wieku Sophie, które powinny od dawna wiedzieć co je czeka.- Powinieneś zacząć rozmowy z innymi rodami, zanim zaczną jej przychodzić do głowy głupie pomysły.
Musiał się domyślić do czego piła.
Mulciberowie nie mogli sobie pozwolić na to by Sophie pozostała starą panną szczególnie długo. Na razie jeszcze mogli dyktować warunki – dziewczyna miała odpowiednią krew, a to czego jej brakowało w urodzie nadrabiała potencjalnym wianem w postaci szkockiej posiadłości.
Ostatecznie uznała, że tyle jej komentarza do całej sytuacji wystarczy.
Rzeczywiście odsunęła się od Roberta, gdy tylko znaleźli się wystarczająco blisko altany. Każdy jej krok w stronę zniszczonego budynku był uważny. Nie śpieszyła się – chodzenie samo w sobie było trudne, a szpilki wcale nie pomagały. Pani Mulciber nawet przez myśl nie przeszło natomiast żeby je zdjąć. Wchodząc po skrzypiących schodkach zadarła lekko szatę, aby się nie zaplątać. Nie ryzykowała siadaniem na starej ławeczce. Zamiast tego oparła się o balustradę. Wpatrywała w zachód słońca, mimo że nie czerpała z tego widoku żadnej radości.