21.05.2024, 10:43 ✶
Cathal chwilowo nie wybierał się do Egiptu. Jednak gdyby Ulysses tak postanowił, zabrałby go do Walii, Turcji czy gdziekolwiek znalazłby coś, co uznałby za intrygujące, nawet nie tylko ze względu na przyjaźń, ale też na to, że Rookwood był cholernie dobrym numerologiem, lepszym niż ktokolwiek, z kim Shafiq kiedykolwiek współpracował, a astronomia, starożytne runy i umiejętność hipnozy stanowiły tylko dodatkowe atuty. I tak czasem prosił go o pomoc ze względu na te wszystkie umiejętności. Oddałby mu też bez wahania dom swojej matki, nawet nie tyleż z dobroci serca, a bo już teraz to miejsce bardziej należało do Rookwooda niż do niego. Nie umiał się go pozbyć, a jednocześnie przecież nigdy nie lubił tego domu, pełnego wspomnień, których nie dało się usunąć równie łatwo, jak kolekcji gipsowych królików. Jego emocje bywały sprzeczne - dom Gauntów najchętniej wypaliłby do gołej ziemi, a potem szedł do hodowli, by nakarmić tamtejsze węże. Nie chciał więc sprzedawać domu Isabelli Gaunt, za to nie miałby nic przeciwko oddania go Ulyssesowi.
Poza Windermere, oczywiście.
W tej chwili Cathala Shafiqa dosłownie pożerał gniew.
– Świetnie, więc wyspa – powiedział, a kolejny papieros znikł w wodzie jeziora, zanim Cathal zdążył go choćby odpalić, bo nie udało się mu to za pierwszym razem i wkurzył się tak, że postanowił nie próbować już nawet po raz drugi. I ta irytacja pobrzmiewała już w jego głosie: nie był to zwykły, spokojny, niemalże leniwy ton Cathala z prywatnych rozmów ani ten rzeczowy, jakim posługiwał się, gdy rozmowa dotyczyła spraw służbowych. – Propozycje, propozycje, zawsze tylko proponujesz, ale czekasz, co powiedzą na nie inni, sam nie powiesz, czego faktycznie byś chciał, zawsze zrobisz dokładnie to, czego chcą oni. Cholera, wyhoduj sobie trochę charakteru i zacznij wreszcie wybierać sam – warknął raczej niż powiedział i mógłby przysiąc, że coś zachichotało w jego głowie, ale nie wiedział, czy to Slytherin, on sam, czy może coś jeszcze innego i to, to na moment go otrzeźwiło.
– Muszę się przejść – mruknął, wydobywając kolejnego papierosa, ostatniego już z paczki. Cholera, a miała wystarczyć na resztę dnia.
Poza Windermere, oczywiście.
W tej chwili Cathala Shafiqa dosłownie pożerał gniew.
– Świetnie, więc wyspa – powiedział, a kolejny papieros znikł w wodzie jeziora, zanim Cathal zdążył go choćby odpalić, bo nie udało się mu to za pierwszym razem i wkurzył się tak, że postanowił nie próbować już nawet po raz drugi. I ta irytacja pobrzmiewała już w jego głosie: nie był to zwykły, spokojny, niemalże leniwy ton Cathala z prywatnych rozmów ani ten rzeczowy, jakim posługiwał się, gdy rozmowa dotyczyła spraw służbowych. – Propozycje, propozycje, zawsze tylko proponujesz, ale czekasz, co powiedzą na nie inni, sam nie powiesz, czego faktycznie byś chciał, zawsze zrobisz dokładnie to, czego chcą oni. Cholera, wyhoduj sobie trochę charakteru i zacznij wreszcie wybierać sam – warknął raczej niż powiedział i mógłby przysiąc, że coś zachichotało w jego głowie, ale nie wiedział, czy to Slytherin, on sam, czy może coś jeszcze innego i to, to na moment go otrzeźwiło.
– Muszę się przejść – mruknął, wydobywając kolejnego papierosa, ostatniego już z paczki. Cholera, a miała wystarczyć na resztę dnia.